Amber_in_Gambia.reismee.nl

Het eerste dagje op de nieuwe stek....

22-03-2020         Wat leven we toch in een vreemde wereld nu.. pas nu zie je hoe mensen twee kanten opbuigen. De één is vreselijk egoïstisch, de ander probeert zoveel mogelijk voor anderen te doen. En gek genoeg doen sommigen exact wat je nou net niet van hen verwacht had. Angst kan vreemde dingen doen met de menselijke psyche dat blijkt wel weer. Maar we kunnen allemaal niets anders dan rustig afwachten en op onszelf letten. Iets waar hier in Gambia niet iedereen even goed in is. We roeien met de riemen die we hebben en hopen en bidden voor t best mogelijke resultaat.

Inmiddels ben ik dus verhuist. Dat klinkt groots, vrijwel al mijn spullen staan in de opslag ik woon nu in een soort “hotelkamer”. Maar dan één die nog niet bepaald af gewerkt is. Er is geen plafond, geen deur, de vloer en muren bestaan uit netjes afgestuckt cement. Het enige raam staat nog niet aangesmeerd in de muur en kiert dus flink. Niet dat dat ook maar iets uitmaakt, want er zit ook nog geen glas in. Maar ik ben er tevreden mee voor nu. Mijn bed staat er en daarnaast twee vakkenkasten. Tegen de rechter muur staan mijn twee kleding kasten. De linker muur is kaal met het openlucht raam en de vierde muur. tegenover mijn bed. daar staat de koelkast, daar naast een tafel met een krukje en dan de deur ( althans het gordijn J ) Om het bed mijn klamboe en op het bed allemaal lekkere kussens. Op de tafel een spiegel mijn laptop twee planten, mijn boedha en een waterkoker met thee suiker en kruidnootjes ernaast. Het geheel is zo’n vier bij vier meter en ik vind het er best gezellig.

Het is allemaal wel wennen. Gisteren tijdens de verhuizing kregen we een sterfgeval  Dat betekend  hier dat je alles uit je handen laat vallen. Immers er wordt hier dezelfde dag begraven dus dat betekend haast maken omkleden etc en daarheen gaan. Ik kende de overledene niet echt , had haar pas één keer gezien dus besloot niet te gaan. Daarbij realiseerde ik me niet dat ik dan ook automatisch de pineut zou zijn. Immers alle volwassenen gingen wel en alle kids bleven achter… ja precies onder mijn hoede dus. Normaal niet zo heel erg, dan kan ik dat prima handelen.

Maar nu stonden al mijn spullen buiten, letterlijk door de hulptroepen, zo uit de auto en de ezelwagen gezet en daar laten staan.  En mocht ik zelf alles naar binnen sjouwen, in elkaar zeten,  een plekje geven schoonmaken en in gebruik nemen.  Het valt heus niet mee om dozen uit te moeten pakken, alles een plekje te moeten geven. En ondertussen tegelijkertijd de regie te hebben over 20 kinderen tussen de 3 en 15 die allemaal reuze graag wilden helpen (want wie weet zat er iets bruikbaars voor hen tussen de dozen die ik moest uitpakken). Maar dat mee helpen was dus meestal van de wal in de sloot. Daarnaast vechten ze nogal graag en vaak dus kon ik steeds de politieagente spelen, terwijl ik buiten het éne stel corrigeerde, stroomde mijn kamer weer vol met enthousiaste nieuwsgierige kids die in mijn spullen snuffelden. Lag mijn net gewassen beddengoed even later in het zand buiten, brak er iets wat mij dierbaar was kapot, omdat ze erom vochten om het aan mij te geven.. ga zo nog maar even door.

Maar het is me gelukt, toen ze terug kwamen stond alles binnen, waren de kids in “ons huis” in bad geweest, hadden we het plaatsje achter opgeruimd, twee kledingkasten van mij en twee van de kids en een speelgoedkist gevuld, had ik spaghetti gekookt en mijn slaapkamer redelijk netjes ingericht. Had ik zelf een bad genomen en inmiddels knetters hoofdpijn en een zwaar ontstoken oog. Ik ben dan ook om acht uur in bed gerold en al snel in slaap gevallen. At om elf uur wat yoghurt en sliep weer verder.

Vanmorgen opgestaan en mezelf gewassen, daarna twee uur lang de was op de hand gedaan. Daarna aten we ontbijt. Ben ik was gaan vouwen die al droog was en ook die al dagen op een hoop op de bank lag. Daarna nog meer was gedaan , wat kleding gerepareerd en wederom was gevouwen. Toen was het tijd voor de lunch. Na de lunch heb ik de tafel in elkaar geschroefd en ingericht en een schilderij opgehangen. Kreeg ik drie medische klantjes en daarna wat tijd voor mezelf, vor zover at mogelijk is in een huis waar zeven personen wonen en doorgaans zo’n 10 extra kids rondrennen en spelen. Soms mis ik (ja nu al) een deur die ik op slot kan draaien m alle hectiek (niet het geluid) buiten te kunnen sluiten. Eind van de middag heb ik kip tandoori gemaakt voor het avond eten. Daarna een douche genomen en weer was afgehaald en gevouwen. De achterstand die ze hier hadden met de was is nu aardig weggewerkt alleen is niet alles droog. Nu zojuist wat gegeten en wat ingenomen tegen de hoofdpijn, want wederom speelt mijn oog nu erger op, omdat ik eind van de dag moede ogen krijg. Nu even deze blog tikken op mijn bed en ik denk dat ik dan weer plat ga.

Reacties

Reacties

Clau

Sterkte en beterschap met je oog .
Probeer morgen even contact met je op te nemen .
Slaap lekker

Jacqeuline Hulsegge

AMBER Beterschap met je

Majon

Beterschap

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!