Amber_in_Gambia.reismee.nl

Op missie naar Madina Salaam

13 januari 2020                 Vanmorgen na een roerige nacht opgestaan. Ik was superduizelig en misselijk en had vannacht vier keer overgegeven. IK zwalkte door het huis als een dronkenlap en maakte ontbijt voor de kids en zette thee en vouwde de was van het rek. Ondertussen nogmaals richting badkamer. IK wekte de kids en ben daarna naar bed gegaan ik kon niet op mijn benen staan. Ze aten ontbijt en kwamen met de portemonnee. Almamy haalde brood en ik gaf ze ook hun lunchgeld. Daarna vertrokken ze naar school en ik heb nog twee keer mijn teiltje leeggegooid. Zelfs een bakje thee kwam eruit. Daarna tanden gepoetst en gezicht gewassen en in slaap gevallen. Om elf uur werd ik wakker. Ik voelde me wat beter en besloot snel de was weg te wassen en op te hangen op het rek. Ik nam een bad en ruimde de boel een beetje op. Daarna pakte ik mijn tas in, want ik moest vandaag op trip met de Fontein. Inmiddels was de misselijkheid weer volop terug en de duizeligheid ook enigszins. Ik wandelde naar de shop om een verse gekoelde fles water te halen en deed daar vitamine tabletten in zodat ik toch iets binnen had. IK ging daarna op het randje zitten wachten op de auto die me op zou komen pikken. Zoals gebruikelijk krijg je dan alle kids toubab toubab minty minty etc. Ook een groepje pre-nursery kids kwamen langs allemaal zo rond de drie jaar. Ze gingen naast me zitten raakte me overal aan trokken aan mijn haar en bedelden om van alles en nog wat. Maar ik weigerde iets te geven omdat ik niets bij me had. Het waren allemaal jongetjes en één meisje. Die bleef maar zeuren en ik bleef netjes uitleggen dat ik niets bij me had als “de minty” (een zuurtje) dat ik in mijn mond had. Ze ging voor me staan met haar hand in haar zak en vroeg nogmaals “toubab minty anything?” Daarop antwoorde ik (oké ik was een beetje kortaf inmiddels) in Mandinka dat ik niets had en dat t nu klaar moest zijn met vragen. Ze trok haar hand uit haar zak en had een mesje dat ze zo in mijn linker bovenarm zette en een (gelukkig niet al te diepe) haal gaf van 4 cm. Ik was helemaal perplex en gaf haar in een reflex een tik in haar gezicht. Ze zette het direct op een brullen en van alle kanten kwamen ineens mensen tevoorschijn. Ik negeerde iedereen en riep in het Engels: “Op jouw leeftijd een mes in mijn arm zetten omdat ik geen snoepje heb, ben je helemaal gek geworden? “Dat maakte  blijkbaar indruk, want de kleine verdween spoorslags. En alle volwassenen die haar met het mesje in haar hand en mij met mijn bloedende arm hadden gezien, zeiden helemaal niets en verdwenen ook weer naar hun bezigheden. Pas toen zag ik dat mijn arm daadwerkelijk bloedde. Met een zakdoekje en wat ontsmettende gel maakte ik mijn arm schoon en het bloeden stopte snel omdat het tamelijk oppervlakkig was. Maar ik was echt verbijsterd…. Zo jong en dan zoiets doen.. wauw wat als die ooit 13 is? Ik kon en kan er nog steeds niet bij met mijn verstand. Sjee wat een begin van de dag zeg….. en het is nog niet eens vrijdag de 13e

Even later kwam onze chauffeur met de rest van de crew me oppikken. En we waren op weg richting Medina Salaam, ons reisdoel van vanmiddag. In de auto waren chauffeur Buba, Adine en Danny, Musu en Alasane en ondergetekende. De sfeer zat er goed in we hadden er allemaal zin aan. In Medina Salaam aangekomen bezochten we daar eerst het healthcenter. Een mooi initiatief dat momenteel wordt geleid door Ndey die tezamen met twee nurses en een cleaning lady de kliniek draaiende houd. Ze krijgen daarbij nog een beetje hulp van een organisatie uit de UK, die oorspronkelijk het healthcenter heeft gebouwd. Maar moeten zoveel mogelijk selfsupporting zijn. ER zijn enkele lokale projecten opgezet die wat financieel benefit opleveren, daarvan worden met moeite de salarissen betaald van de medische staf en de school die ernaast gelegen is. Voor verdere kosten moet dus een andere oplossing komen. Ndey vertelde ons het een en ander over de opzet, de werkwijze en de problemen waar men tegenaan loopt. Het grootste probleem is het gebrek aan stromend water. Ze moeten nu water halen bij een pomp die buiten achter het gebouw staat. En ook de elektra laat te wensen over, ze hebben solar, maar de capaciteit van de huidige panelen is veels te laag. En zeker niet voldoende om te boel draaiende te houden. Een simpele medicijn vernevelaar bijvoorbeeld kan al niet draaien, omdat dat teveel vraagt van het huidige systeem. Daarnaast is ook de bemanning (in dit geval bevrouwing) een probleem. Ndey is de enige die 24/7 oproepbaar is. Zij is een senior nurse en senior midwife, maar geen arts. Ze hebben een mooie ward met een redelijk aantal bedden, maar door de personeels bezetting zijn opnames zoveel mogelijk van korte duur, omdat er geen beschikbare verpleging is. Ook het gebrek aan een apotheek, een laboratorium en .. jawel aan artsen.. maakt dat de meeste gevallen die wat ingewikkelder worden … moeten worden doorgestuurd. Maar daarvoor is helaas geen ambulance beschikbaar, dat gaat per ezelwagen naar de hoofdweg en vandaar per bushtaxi verder. Toch is het een noemenswaardige capaciteit aan patiënten die ze in het healthcenter behandelen, zo’n 500 per maand worden er gezien en er worden iedere maand ook zo’n 10 babytjes op de maternity geboren. Ook de beschikbaarheid aan medicatie en verzorgings/verbandmiddelen is een probleem. Ndey verteld dat het soms echt “strugglen” is om een beetje goede zorg te kunnen verlenen. Gelukkig was dat iets waarin wij kunnen helpen en dat gaan we dus ook zeker doen. In ruil daarvoor krijgen de fonteintjes uit de regio  vanaf nu ook gratis medische hulp bij dit healthcenter.  Dat is dus een mooi samenwerkingsverband waarbij zowel het healthcenter als de fontein gebaat is. In de toekomst zullen we eventueel ook vrijwilligers kunnen bemiddelen die graag een stage in een lokaal ziekenhuisje willen doen. En wie weet kunnen we later iets betekenen in de basis voorzieningen als water en elektra. Voor nu staat de Fontein in elk geval op de kaart en is de medische zorg van onze kindjes ook geregeld. Een mooie start van een hopelijk vruchtbare samenwerking.

Na het bezoek aan de kliniek waren we allemaal nogal “warm en stoffig”. Onze chauffeur was tijdelijk vertrokken en we rusten ff uit in de schaduw op een boomstam. Even later werden we aangesproken door de oprichter van WYCE. We raakten in gesprek met deze zeer gedreven Engelse meneer, en hij wees ons op het fiets plan dat ze hebben en we bezochten daarna de Bee farm. Beiden genereren deze inkomsten voor het ziekenhuis en de school. Het was leuk om te zien alleen te warm om dichtbij de bijen te komen, wij zweten nu teveel en dat vinden de bijen erg aantrekkelijk. Dus we keken op veilige afstand. Op de farm wordt van alles verkocht en dat bleek goed te lopen. Vandaar wandelden we naar de WYCE lodge waar we uitleg kregen en wat te drinken en eten namen. Dat smaakte best gelukkig was mijn misselijkheid zo goed als weg na de pilletjes die Adine me gaf. Toch was het broodje sardientjes een gok maar de honger won. Twee blikjes cola en nog een stukje sandwich gezond later stapten we weer in de auto. Nu gingen we op familiebezoeken. Dat klinkt leuk maar duurt soms langer dan gepand haha. Overal krijg je kindjes in handen en ze zijn allemaal even schattig. W maakten foto’s van de kids en de papieren die ze hebben en we bezochten toch de nodige kindjes. We reden uiteindelijk vroeg ion de avond huiswaarts met twee kippen in de auto en een zak sinaasappelen. Tussendoor hadden we nog sinaasappel gegeten en ook hadden Alessane, ik en Musu nog wat ebbeh op. Adine bleek een plotselinge allergie voor de kippen te hebben ontwikkeld en zat daardoor sniffend en bijna huilend achterin de auto. Mijn slipper gaf de geest dus ik moest blootsvoets verder. We dropten eerst Alessane in Tanji, daarna was ‘t mijn beurt in Brufut en ging men door naar Wullingkama. Ik was thuis rond kwart over zeven. Ruimde mijn spulletjes op en nam snel een bad en waste mijn kleren voor de kids thuis kwamen. We aten kliekjes van gisteren en dat smaakte prima. We maakten vast schooljuice en brood voor morgen klaar en ik tikte alvast twee stukken van deze blog. Daarna zijn we allemaal al bijtijds in bed gerold. Ik was echt kapot. Maar we kunnen wel terug kijken op een zeer productieve dagje. Woensdag gaan we weer op pad. Morgen even een rustdagje incalculeren hier..


Reacties

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!