Amber_in_Gambia.reismee.nl

Nieuw jaar, nieuw begin en een nieuwe blog

en eerste (het mag nog net vandaag geloof ik) Allemaal een heel gelukkig nieuw jaar toegewenst en laat ons hopen dat het vele mooie en weinig minder mooie momenten zal gaan brengen voor iedereen .

Ik heb weinig voornemens gemaakt, maar één ervan is nu en dan wel te blijven bloggen. Dus hier is weer eens een blogje van mij. Het gaat goed hier en ik voel me hier nog steeds prima. Ik ben inmiddels helemaal in het Gambiaanse “schema van alle dag” gegleden. En na bijna anderhalf jaar hier te hebben gewoond, voel ik me ook meer een Gambiaanse dan een Nederlandse tegenwoordig. En ik merk dat mijn visie en manier van denken ook echt wel enige aanpassingen heeft ondergaan de afgelopen maanden. Maar ik denk dat het mij al met al een beter mens heeft gemaakt en daar ben ik blij om. Ik heb mijn draai gevonden. Toch zijn er nu en dan nog steeds momenten dat ik denk “Zal ik het bijltje er nu toch maar bij neergooien en terug gaan naar Nederland”. Maar die komen steeds minder vaak voor en ik weet inmiddels dat het momentopnames zijn. Want nog geen vijf minuten later peins ik er namelijk niet meer over.

Maar de Gambiaanse cultuur staat soms zo haaks op onze ingeprente Nederlandse cultuur dat je soms gewoon tegen zaken aanloopt. Ik weet dat dat zo zal blijven, maar ik merk ook dat ik me er minder druk om maak tegenwoordig. Ik ben ook noodgedwongen “harder geworden” denk ik. Gambianen zijn vriendelijke en behulpzame mensen, maar ze zijn soms ook enorm vastgeroest in hun tradities en cultuur en een stuk “minder buigzaam” als wij. Maar wat ik vooral moeilijk vind: Ze zijn doorgaans ook enorm beperkt in emotionele omgang. Ik ben een prater en iemand die emoties uiten juist enorm belangrijk vind en ik loop daarin hier soms echt nog tegen muren op. Hier is huilen een teken van zwakte en soms zelfs “slecht”. En je angsten, twijfels, zorgen en emoties deel je niet met anderen, maar houd je voor jezelf. En als iemand vraagt hoe het met je gaat, dan lach je en zeg je “I am fine” zelfs als dat beslist niet zo is. Jaja “de smiling coast” blijkt al snel (voor iemand die wel de moeite neemt om even verder te kijken) een opgelegde smile te zijn. Men lacht wel maar ondertussen… En ik als emotype mis soms echt even iemand die een arm om me heen slaat, of die tegen je zegt ”Kom hier en huil maar eens lekker uit en dan zie je de wereld weer heel anders”. Toch stop ik mijn tranen echt niet altijd weg, en ik uit doorgaans ook mijn twijfels, angsten en emoties. En ja ik weet het : “Men luistert erna, maar doet er acht van de tien keer weinig mee”. Maar ik heb ‘t dan in elk geval toch aangegeven en niet ingeslikt. En die twee keer dat het wel iets veranderd is winst voor mij.

Zo maar even wat (er door de ouders of cultuur in geprente voorbeelden uit een kindermond : “Als iemand dood gaat moet je niet huilen, want als je tranen de grond raken waarin die persoon begraven wordt, kan dat een vloek over de dode veroorzaken” of tijdens het helpen met uien snijden: “Ik huil niet echt hoor, want huilen is slecht en ik wil geen slecht mens zijn”. Waarop ik dan reageer met “Ow maar iedereen hult bij het uien snijden doordat je ogen geïrriteerd raken”. Antwoord : “Nee Amber jij niet “. Ik weer : “Klopt doordat ik lenzen draag heb ik er minder last van”. Maar daarna zei ik: “Trouwens ik huil ook wel eens hoor, dus ben ik dan een slecht mens?” Antwoord: “Nee want jij bent een blanke vrouw, en vrouwen zijn nu eenmaal niet zo stoer als mannen en blanken zijn ook zwakker als Afrikanen”. “I rest my case…. Nee dat doe ik niet, ik vertel hen eerlijk dat het soms goed is om je emoties te uiten. En dat ik begrijp dat de cultuur dat wellicht niet support, dus dat ze dat in het openbaar misschien liever niet doen. Maar dat ze bij mij (of later bij iemand waar ze heel close mee zijn), best emoties mogen laten zien dat dat alleen maar beter is voor je. En dat dat hen echt niet zwak of slecht maakt.

Grappig is wel dat de kinderen (zeker die twee die bij mij wonen) na een jaar al enorm veranderd zijn. Ze komen geregeld om een knuffel, vinden het heerlijk om soms een poosje gewoon op schoot te zitten of tegen me aan te hangen, delen beetje bij beetje meer, durven soms ook al toe te geven als hun iets dwars zit en praten steeds meer over wat ze bezig houd. Met mij dan, ik mag het dan weer niet delen met hun ouders, want “dan vind men hen zwak” Zo triest dat een kind van 7 en 9 al zulke uitspraken doet.. maar sja zo worden de kids hier opgevoed. Maar ik geef hen alleen mijn uitleg hoe ik het zie, maar dwing het ze niet op. Want je kan de cultuur niet veranderen. Dat wil ik ook beslist niet, dus voor de rest “I rest my case” . Maar ik geniet ondertussen stiekem wel van de kleine stapjes, die ze soms wel maken naar de manier waarop ik omga met dingen. Ook in andere zaken zoals bijvoorbeeld: “Een ruzie eerst proberen uit te praten en er niet maar direct op los slaan”. Kleine rimpelingen in een enorme oceaan wellicht maar ik vind het fijn dat ze soms iets gevoeliger zijn. Maar de grootste winst haal ik uit het feit dat ze mijn emoties leren lezen. Als ik niet goed in mijn vel zit of verdrietig ben troosten ze me en ze zien het vanuit zichzelf. En ik denk wel eens “Jullie zijn in dit opzicht in elk geval iets minder “ongevoelig” ingesteld als veel andere Gambianen." En dat doet me goed. Ik praat met hen ook regelmatig over de verschillen tussen hun cultuur en de mijne en ze trekken daar soms zelf hun conclusies uit.

Even een globale terugblik: De kids days liggen nu even helemaal stil. Er zijn momenteel geen aanmeldingen vanuit groepen in deze periode. En voor de lokale bevolking was vooral de drukte van de feestdagen (zelfs al vieren ze die hier officieel niet) en de extra kosten die dat “niet vieren” toch met zich mee brengt … een puntje. Er is dan echt geen stuivertje extra beschikbaar en velen hebben momenteel juist weer schulden gemaakt. Ze lenen van anderen om toch de decembermaand maar een beetje door te komen. Dus de kinderen mogen/kunnen ook niet een extraatje hebben om naar de kidsdays te komen. Ik ben erover aan het brainstormen hoe ik het toch juist voor de lokale kinderen meer toegankelijk kan maken, zonder er zelf financieel helemaal voor op te draaien. Ik stop er nu altijd al extra geld in als de lokale kindjes komen. Simpel omdat gewoon niemand de 100 dalasis kan ophoesten hier. Nu doe ik dus de helft uit de donatiepot en de andere helft betaalde ik tot nu toe vaak zelf. Maar zowel de geschonken donaties, als mijn persoonlijke financiële speelruimte raken langzamerhand op. Natuurlijk kan ik ervoor kiezen om het catering gedeelte weg te laten vallen, dat zal enorm schelen in de kosten. Maar ik vind juist die gezonde maaltijd zo belangrijk. Veel kids krijgen hier maar weinig een echte gezonde maaltijd met groenten en vis of vlees namelijk. Ook zal ik een andere invulling aan de middagen kunnen geven en eens per maand een speciale middag voor lokale kids organiseren op een andere locatie bijvoorbeeld.. Ik ben er nog niet helemaal uit. Het is leuk dat de groepsboekingen zo goed lopen, en die gaan we ook zeker blijven organiseren. Maar financieel gezien wordt daar echt alleen het horeca gedeelte beter van. En mijn insteek is echter juist om iets voor de lokale kindjes te willen betekenen. Dus ik laat er mijn gedachten nog even over gaan hoe ik dat ook leuk kan houden.

Inmiddels zijn we in 2020 aanbeland na de feestmaand keert voor velen de rust en het normale leven weer terug. Ook hier zijn de scholen weer begonnen afgelopen maandag, al draaien die hier de eerste week altijd maar op halve kracht. De extra studie die mijn jongens iedere dag behoren te volgen is nog niet opgestart, en de eerste schooldagen is het hier vooral “spelen”. Maar wel in uniform met alle boeken etc naar school, want je weet maar nooit. Maar ze komen nu doorgaans ook wel eerder naar huis dan ik normaliter gewend ben. Ik moet daar altijd er aan wennen en er ook rekening mee houden dat ik niet zo maar ff weg kan gaan omdat de kids toch tot vier uur op school zitten. De juffen hebben net twee weken vakantie gehad, maar waar leerkrachten in Holland vooraf aan de start van de lessen hun werk voorbereiden, gebeurd dat op deze school (en vele anderen in Gambia) pas de eerste dagen na de vakantie. Dat betekend vaak geen juf voor de klas maar een ouderejaars die “les geeft” Dat komt meestal neer op toezicht houden bij het spelen dus. Deze school heeft soms toch een gebruiksaanwijzing, zo is het “kerstrapport” van Almamy nog steeds niet klaar. Van Omar en Sarjo had ik het al voor de kerstvakantie… Maar de juf van Almamy “was (en is) nog niet klaar” Sja het kan hier allemaal…Ik zal zeggen je hebt net twee weken de tijd gehad om dat even in te vullen, maar goed er wordt dus nog steeds aan gewerkt?. Er is dus nog geen huiswerk deze eerste week en ook de extra classes starten hier soms na een week (soms ook pas na twee weken) weer op. Maar het ritme van vroeg opstaan en de kids naar school werken is weer begonnen afgelopen maandag. De kinderen zitten duidelijk nog niet in het ritme, want ook voor mijn bijlesgroepjes komen er nu (nog) geen kids. Ze zitten nog in de vakantiemodus.

Het nieuwe jaar bracht voor mij ook een nieuwe uitdaging. Een eveneens in Gambia wonende vriendin en haar partner hebben een nieuw initiatief opgestart: The Fountain children & agriculture project in Gambia. Ze gaan een groeps-koken project opstarten, kindjes sponsoren en een project opzetten om vrouwentuinen te organiseren. Ze zullen voorlopig werkzaam zijn in de regio’s Gunjur, Tanji en Ndemban. Daarnaast zullen ze groepsreizen vanuit België organiseren. Ik zal hier in Gambia een onafhankelijke, controlerende functie hebben over de uitbetalingen in de VZW. Ook zal ik alle projecten, gezinnen en scholen gaan bezoeken, omdat ik mede zorg zal dragen voor de fotografie tbv de fosterouders in België. In Gambia zal ik Adines rechterhand en klankbord zijn. En indien zij zelf in België zal verblijven, houd ik hier in Gambia als haar “ogen en oren” een vinger aan de pols. Ik vind het heel leuk om hiervan deel te mogen maken. We zijn al van start gegaan rekeningnummer is geopend, de eerste kindjes zijn gefosterd en aanstaande zaterdag hebben we onze eerste staff vergadering met het complete Gambiaanse team. Wij gaan ervoor om dit tot een succes te maken. Ik heb er veel zin in om deze nieuwe uitdaging invulling te gaan geven.

Zo nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte van het reilen en zeilen hier in Gambia. Ik heb nog een blog over de feestdagen geschreven maar die staat in mijn GSM en die heeft momenteel een probleempje dus daar kan ik even niet bij. Die komt dus met enige vertraging tzt alsnog online te staan.

Reacties

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!