Amber_in_Gambia.reismee.nl

Donderdag 14 november 2019

Donderdag 14 november 2019           Vanmorgen opgestaan en mijn gebruikelijke ochtendritueel afgewerkt. De kids duidelijk gemaakt dat ze na school naar Whitehouse moeten komen vandaag ivm de naamgeving ceremonie van Sabienas baby. Toen ze weg waren ff rustig gezeten. Daarna de spulletjes voor kolven en bijvoeden opgezocht. Uit mijn voorraadje babyspul wat kleding en speelgoed als gift opgezocht. Er is weer eens geen stroom en mij telefoon valt steeds uit. Na het opstarten is de batterij dan standaard 0 %. En aangezien mijn powerbank het ook een keer opgeeft als hij niet geladen kan worden. Zoals de laatste dagen vaak het geval is, was die ook leeg. Ik kon nog even bijladen aan mijn laptop, tot die ook leeg was. Sja daar zit je dan zonder GSM. dus ik kan geen taxi regelen of niks. Ik deed mijn dingen en ben gaan badderen en aankleden, nam mijn tassen op de schouder en ben dus naar Whitehouse gaan lopen. Ondanks dat ik deze week al heel veel gelopen heb, doet mijn been het nog aardig. De pijn in mijn rug en been zijn echter minder fijn. Soms denk ik waarom ik ppfftt. Maar goed ik was dus aan de wandel rond het middaguur, warmste tijd van de dag en heel veel mensen op straat. Even naar Whitehouse lopen klinkt zo simpel het is een 20 minuten lopen normaal. Maar…. Als toubab en allen gaande wordt je dan ook tig keer aangesproken en door kids “lastig gevallen”. Soms komt het “toubab minty” me de neus uit hoor. Als ik ze dan vertel dat ik geen toeriste ben en geen snoepjes heb, volgt er standaard kijkend naar mijn tas: “spell me anything”. Als ik ze dan duidelijk maak dat ze echt niets krijgen, gaan ze me nalopen en naroepen. Ppfft en sja natuurlijk ook hier zijn er veel jonge mannen die graag een eindje met je mee wandelen en hele verhalen vertellen of je staande houden om hun verhaal te doen. Maar na drie kwartier was ik dan toch bij Whitehouse. En dan ga je zitten en drinkt iets koels en dan komt de zweetaanval. Ik ben Boys huis ingedoken en liet iedereen even voor wat het was. Want ik weet inmiddels ff bij de ventilator en laat het er maar uitkomen daarna is mijn lichaam weer oké. De mannen zaten bij Boys huis dus veel handjes schudden en in drie talen groeten, en alle vragen, opmerkingen en kwinkslagen beantwoorden. Gambiaanse mannen blijven mannen en ik ben nu eenmaal een toubab. Daarna kwam Sia en trokken we ons terug want zaken als kolven, wonddressing na een keizersnede en borstvoeding zijn privé die bespreek je met niemand hier. Ik gaf haar ook de kleertjes en zo. Dat is hier niet gebruikelijk dus ze was er heel blij mee. Er was een romper bij me t de test “remove baby before washing”. En ze vroeg me serieus of mensen in Europa zo dom waren dat dat erop moest? Ik legde haar uit dat het een grapje was. Ze was helemaal opgelucht. Vanwege ernstige ziekte in de eerste graads familie werd de ceremonie klein gehouden, dus geen muziek en dans vandaag. Maar wel heel uitgebreid koken. Ook wij gingen naar het “grote huis”. Daar zaten alle vrouwen en kinderen. De éne helft is dan druk met koken en juice maken etc. De andere groep zit maar te zitten. Het zijn vaak grotendeels de oudere dames die er “de hele dag zitten”. De baby gaat de hele dag als een pakketje tussen hen in het rond maar niemand zal hem aanhalen zoals wij dat gewend zijn. Het is net een postpakketje dat ze op hun schoot hebben liggen. En als t geluid maakt geven ze het aan de volgende. Ze behandelen trouwens iedereen met de nodige hooghartigheid, maar zullen zeker jou als blanke minachtend aankijken. Ze laten je met moeite hun hand laten schudden en praten steevast alleen Karoninka tegen je, en lachen je dan uit als je niet begrijpt wat ze bedoelen. Zelf spreken ze vaak geen woord Engels of Frans, dus sja waarom ze mij die toch redelijk mondje talen spreekt cq begrijpt uitlachen snap ik nooit zo. Maar Karoninka’s zijn trots en de oudere dames hebben een “status”. Ik voel me dan altijd net weer het schoolmeisje dat door haar klasgenootjes wordt uitgelachen om haar dikke brillenglazen. Toen ik nog dikker was had ik dat helemaal. Nu ik wat slanker ben geworden ben ik wat zelfverzekerder, maar daar is op dit soort momenten weinig van te merken helaas. Stom misschien maar ik kan er niks aan doen ?. Daarna de kookdames (familie) begroeten. Die hebben een hug een hartelijk woord en daarbij voel ik me wel welkom als “familie” zijnde. Maar zij zijn zo druk dat ze geen tijd hebben om met je te praten. En ik was zo laat dat ze mijn hulp ook niet meer nodig hadden. Dus ik zat een beetje verloren tussen de neerbuigende dames. De kids zijn geweldig ze hangen om mijn nek dus we zingen liedjes doen spelletjes en ik wordt dan zo mogelijk nog vreemder bekeken door de oudjes. Na twee uur voelde ik me opgelaten genoeg om daar weer weg te gaan. Maar ik ben nu eenmaal een vrouw dus kan ook niet bij de mannen gaan zitten. Die vinden dat wel oké, maar de vrouwen niet. En de mannen (ja het zijn Moslims maar op een feestje wordt echt wel door sommigen gedronken) worden op een gegeven moment een beetje aanhalig en zo daar pas ik echt voor. Dus ik ben lekker bij de deur gaan zitten van Boys huis. En ben de embrasses voor hun gordijnen gaan naaien. Zo had ik zich op alles maar hoefde me niemand te kletsen alleen als ze even aankwamen. Ik heb me zo prima vermaakt, maar gek dat je je zo alleen en eenzaam kan voelen, te midden van zoveel mensen. Een hapje een drankje en knuffel van de kids een liedjes een spelletje en de dag gleed wel voorbij. Rond half negen gingen we naar huis, ik was doodmoe en de kids hebben morgen weer school. Dus ik vond het tijd voor bad en bed. Dat verliep echter anders, want eenmaal thuis bleek dat vanavond mijn buurvrouw uit Senegal terug is gekomen na 4 maanden. Ze kwam nu terug met 4 kindjes, 2 daarvan woonden eerst in Senegal bij familie. Maar vanaf nu blijven ze bij hun ouders in Gambia wonen. Het gaat om een meisjes tweeling Hawa en Adama van 10 jaar en hun jongere broer Alhagie van 6,5 jaar. Ze spreken geen woord Engels alleen Senegalees wolof, Hun ouders en oudere (half)broer zijn nooit naar school geweest en alfabeet. Ik help moeder nu met de eerste beginselen. Maar ze willen het zo graag anders voor hun kinderen. Dus kwam moeder mij vragen of ik hen kon sponsoren om naar school te gaan. Ze sparen zelf al voor volgend jaar maar dit jaar konden ze niet ophoesten. Ik vertelde dat ik die middelen nu echt ook niet had. Ze begrepen dat en zeiden dan moeten ze nog een jaartje wachten. Het was gezellig maar ze bleven maar plakken. Maar ik had Mamjarra enorm gemist dus vond t fijn haar weer te zien. Maar iemand wegsturen dat doe je hier niet. Ik was het om elf uur wel zat en stuurde mijn jongens naar bed. “Mag Alhagie bij ons slapen?” Zij wonen nu met zeven personen waarvan drie volwassenen in een éénkamer woning dus vinden dat geen probleem. Ik an sich ook niet maar liever niet op schooldagen. Maar vooruit dan maar. Dus de boys gingen wassen plassen tanden poetsen en bed in. Mamjarra bleef nog een half uurtje zitten maar toen ging ze ook naar huis met de meiden en de baby. Ik nam snel een bad en ben toen doodmoe in bed gerold.

Reacties

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!