Amber_in_Gambia.reismee.nl

Zaterdag 19 oktober 2019

Blog Zaterdag 19 oktober 2019              Altijd een lastige dag want het is mijn vaders verjaardag. De goede man is al ruim 20 jaar overleden, maar ik mis hem nog steeds iedere dag bij zoveel zaken. Wordt weer een dagje met herinneringen. Vanmorgen opgestaan ontbijt gemaakt en schoongemaakt. Met de boys gegeten en een bad genomen. Ali kwam ons opalen met de taxi en bracht ons naar Whitehouse. Daar was iedereen druk. Ik wilde mijn dozen gaan uitzoeken en verheugde me daar niet echt op in deze temperatuur. Ook was ik erg duizelig en moe omdat ik zo slecht slaap de laatste dagen. Ik zag al snel dat er in de dozen gesnuffeld was .. Ik snap het enerzijds maar baal er anderzijds ook van. Dit is van mij en als je nieuwsgierig bent prima . maar vraag het dan ff ga niet achter mijn rug om snuffelen. Maar goed ik was al niet lekker en nu ook enigszins geïrriteerd. Toen Boy (ook niet in de beste bui) een vervelende opmerking maakte barstte ik uit. Ik doe altijd zo mijn best om me aan te passen aan de cultuur hier en vlak daarbij mezelf zo vaak uit, maar t is nog nooit goed. Ze vinden altijd wel iets aan te merken. Niks erg maar zeg dat dan op zo’n moment en om niet met allerlei verwijten omdat je in een pestbui bent. Daar kan ik erg slecht tegen en dan trek ik ook mijn mond los. Over en weer zeiden we verkeerde dingen…Nou dat draaide dus op een flinke woordenwisseling uit en ik was er even echt helemaal klaar mee. Ik was zo nijdig dat ik weg stampte en alles achter liet. Ik wilde alleen maar weg daar. Na 500 meter in de hitte door het hete zand te hebben gestruind had ik er al spijt van dat ik mijn GSM niet had meegenomen. Ik kon nu geen taxi of niks bellen. Achter me hoorde ik mijn naam roepen maar ik liep stug door. Gambianen zijn echt doorgaans sneller dan ik met mijn manke pootje. Dus Efouah en Adja haalden me al snel in. Ik kreeg een soort preek dat ik niet zomaar weg kon lopen ondanks dat Boy fout was (goh dat nieuws ging wel heel snel) maar dat ik nu beter gewoon mee terug moest lopen naar hun huis want iedereen kijkt naar ons…”Euh sja een stier nijdige toubab met een kwade rode kop die als een blinde doorloopt als mensen haar roepen of groeten.. trekt inderdaad bij kijks. Dat zijn ze hier niet van mij gewend en Gambianen roddelen heeeeeeeeel graag. Dus liep ik mee terug, op t oog ingestoken door twee “vriendinnen” maar de greep die ze hadden op mijn armen zou een gevangenisbewaarder niet misstaan. Sja en dan volgt iets waaraan ik een enorme hekel heb. Een familieberaad, iedereen bemoeit zicht ermee komt vragen eerst bij mij en daarna gaan ze naar Boys huis .. Ze bedoelden het allemaal goed maar ik vind dat privé zaken privé zaken zijn. Zij vinden dat familie ruzies (ze beschouwen me als familie) familiezaken zijn. Zoals dat hier gebruikelijk is. Na heel veel keer uitleggen dat ik niet wilde praten kwam Saikou erbij. Daar kan ik altijd fijn mee praten al is het meestal zo dat ik met hem praat dus nu besloot hij dat hij dit wel eens even allemaal voor mij op zou gaan lossen op zijn beurt. Na een kwartier was ik het zat en ze dat ook. IK wilde naar huis alleen zijn. Dus ik stond ondanks alle protesten op en wandelde dood leuk ook daar de deur uit (dit keer wel met beleefd gedag zeggen overigens). Dit keer liep ik de andere kant op. Mijn tas ophalen was geen optie want ik zag al dat er daar ook een interventie aan de gang was. Ik had buiten Saikou gerekend… In no time was deze beroeps militair naast me, hield stevig mijn hand vast en leidde me een zijstraat zonder aangrenzende compounds (dus uit het zicht) in. Daar drukte hij me tegen de muur en zei me rustig te blijven hij snapte dat ik naar huis wilde maar dat ging hij niet toestaan. Even later draaide een taxi de hoek om en hij zei me in te stappen. We gaan naar het strand ff uitwaaien. Nou had ik in mijn tas zwemkleding handdoeken en wrappers zitten, want ik had de boys willen verrassen en later op de dag naar het strand willen gaan. Maar ja die tas lag in Boys huis. Dus in topje en legging op t strand. Saikou ging wat te drinken halen en t enige wat ik wilde was zwemmen. Dus ik liet mijn slippers staan en zetten mijn zonnebril af en liep met mijn kleren aan t water in. Dat doen Gambiaanse vrouwen hier zo vaak, dus ik vond dat niks bijzonders. De Gambianen en met name Saikou dachten daar anders over. Ik realiseerde me dat niet, maar een toubab doet dat nooit gekleed zwemmen.. Ik was bijna zover door de branding geworsteld dat ik niet meer kon staan. Dan kan je eindelijk fatsoenlijk gaan zwemmen. Maar toen dook Saikou naast me op in boxershort. Hij was helemaal opgefokt en even later beek dat hij (en vele anderen) dacht dat ik me wilde gaan verdrinken of zo. Ik keek achterom naar het strand en zag allemaal bezorgde Gambianen aan de waterkant staan. Shit heb ik dat ppfftt… Terug gaan naar het strand was voor mij nu ff geen optie, ik hoefde al die aandacht niet zo. Dat zei ik ook tegen Saikou en die zei heel praktisch:"Oké dan praten we hier". Hmm in deze hitte kan ik slechtere gespreks plaatsen bedenken... . Dus wij zwommen, kletsten en bleven in het water. We hadden eigenlijk een heel goed gesprek en ik heb mijn hart eens even te kunnen luchten. Dat is hier altijd lastig omdat Gambianen weinig van onze emoties begrijpen. Ze delen hun emoties zelf ook niet hebben een hekel aan huilen etc etc. Langzaam werd ik rustiger en vond begrip voor veel zaken bij Saikou. Ik vroeg hem het verder zo te laten, maar nee dat was geen optie. Natuurlijk moest hij ook met Boy gaan praten en zou hem proberen zijn fouten te laten inzien en duidelijk te maken hoe hij mij met zijn woorden gekwetst had. De Gambianen op het strand begrepen al snel dat we aan het zwemmen waren en gingen weer hun weegs gelukkig. We bleven zeker 45 minuten in het water en ik ontspande en lachte weer en we konden weer een dolletje maken. Daarna opdrogen op het strand want ik kon zo niet in een taxi, en vond het te warm om te gaan lopen. Dus met een paar drankjes een hele tijd over van alles en nog wat zitten praten. Onze telefoons lagen allebei op Whitehouse dus we werden niet gestoord. De taxichauffeur had tussendoor een ritje dus we hadden alle tijd tot hij weer terug kwam om ons op te pikken. Nog niet helemaal droog maar “No problem madamm” reden we weer terug. Sja mijn sleutel zat in mijn tas dus ik vroeg Saikou kan jij mijn tas pakken en dan blijf ik in de auto en willen jullie me dan lekker thuis afzetten. Maar nee dat was ook geen optie ik moest mee terug, anders zal ik “gezichtsverlies” leiden. Jaja maar ik ben geen Gambiaan ik kan niet met mijn vingers knippen en weer okay zijn. Dat vraagt even tijd. Maar een andere optie was onbespreekbaar. Bij aankomst werd de lunch net gebracht.. Dus moesten we gelijk aanschuiven. Iedereen deed heel erg zijn best om niet naar me te kijken. Maar ik voelde de vele speldenprikken heel goed. Gelukkig gaven ze al snel op me bij de “koetjes en kalfjes” conversatie te betrekken.. Ik kan dat echt niet hoor . Na de lunch werd er weer gepraat maar zonder mij, ik ben weer dozen gaan sorteren. Maar hoorde genoeg, Saikou vertelde onder andere dat het eruit zag alsof ik zelfmoord wilde plegen. En daar werd geschokt op gereageerd... Heftige stemverheffingen hier en daar Boys moeder en anderen waren erbij.. Ik versta redelijk Mandinka maar gemixt met Karoninka is het lastiger. Zeker als iedereen door elkaar praat. En wat ik hoorde maakte me weer boos, dus ik probeerde het gesprek maar te negeren. Daarna kwam Boy als een schooljongetje onder toezicht van Saikou (dus duidelijk gestuurd) zijn excuses maken. Ik moest echt gelijk terug denken aan de kids in mijn daycare. Ons beleid was altijd “Na een afkoelperiode bieden jullie na een ruzie excuses aan en maken weer vriendjes. Boy zag er nu net zo uit als één van de kindjes (ik misschien ook wel maar dat kon ik niet zien gelukkig). Ik aanvaarde zijn excuses en zei na een knuffel op mijn beurt ook netjes: “Sorry voor alles wat ik fout gedaan of gezegd heb” En dat meende ik ook, maar was alweer opgefokt genoeg, om t waarschijnlijk sarcastisch te laten klinken. Ik kon er niks aan doen. De rest van de dag verliep in een stress, maar we deden allemaal ons best. Om zeven uur gaf ik het op en wilde naar huis. Ik kon niet nog een maaltijd onder alle ogen aan. Boy belde een taxi want mijn gsm was leeg en hij wilde hem zelfs betalen. Wat ik weigerde. Ik was blij dat ik thuis was en de jongens ook denk ik. Maar ze hadden wel de angst dat Boy hen naar huis zou halen, als wij t niet zouden bijleggen. Ik heb hen verteld dat ze hier altijd welkom waren en voor mij zeker niet weg hoefden. Maar dat hun vader daarin de beslissing had. Maar zelfs als ze hier niet meer mogen blijven wonen dat ze gewoon altijd aan kunnen komen en welkom zijn. Ik was flink verbrand omdat ik zolang in de zon had zitten opdrogen vandaag. Normaal vermijd ik de zon zoveel mogelijk,. De jongens masseerden mij schouders nek en decolleté in met after sun heerlijk was dat. We namen een bad, kookten met elkaar “pasta uit een zakje” en kletsen een poosje gezellig onder het genot van een zakje ijs na t eten. Toen de stroom weer eens uitviel, zijn we allemaal naar bed gegaan.

Reacties

Reacties

Laurent

Nou, dat was geen fijne dag maar wel een interessant verslag van hoe verschillend culuren in sociaal opzicht kunnen zijn. Dat lijkt me het allermoeilijkste van in een ander land gaan wonen, om je daarin te kunnen voegen.

Amber in Gambia

Het valt soms inderdaad niet mee, maar ik probeer zonder (mijn persoonlijke normen en waarden te verliezen) mezelf wel zoveel mogelijk aan te passen. Tenslotte ben ik een "gast" in dit land en in deze cultuur. Dus ik probeer me erna te voegen, maar nogmaals zonder mezelf en mijn eigen ideeën en identiteit te verliezen. En dat is soms best ff hard werken inderdaad.

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!