Amber_in_Gambia.reismee.nl

Maandag 7 oktobe

Maandag 7 oktober: Overdenking…. Naast de bijlessen en de medische zorg waarvoor men mij steeds vaker weet te vinden, probeer ik ook op emotioneel en sociaal vlak een beetje te helpen.” De kids aanleren om te luisteren naar elkaar, niet iemand uitlachen, probeer eens iets uit te praten voor je erop los slaat, en nee fouten maken is niet dom daar leer je van, een keertje huilen of om een knuffel vragen mag (zelfs als je al 13 bent), dat is voor mij ook geen probleem. Ze appreciëren het ook. Maar lopen ze hier de deur uit zijn het weer “stoere dudes”(zelfs de 7 jarige jongens al). Maar bij mij durven ze vragen te stellen, angsten te delen, en te huilen als iets pijn doet of tegen zit. Ik wil de opvoeders hier niet afvallen en iedereen in hun waarde laten. Maar het leven hier is keihard en huilen of angst worden als zwaktebod gezien en dat wordt er al met de paplepel ingegoten bij de kids. En zo ontberen vrijwel alle Gambianen van kinds af aan een stukje sociaal emotionele ontwikkeling. Dus als ik daarvan een stukje kan meegeven doe ik dat. Maar ik heb ook de tijd en de aandacht als ze andere vaak heel persoonlijke vragen hebben: “Amber hoe komt een baby in de buik”, “wat kan ik het beste doen als ik mijn periode heb”, “is het erg als ik het fijn vind om even tegen jou aan te liggen” en “hoe weet ik dat een meisje mij leuk vind” of “Ik plas soms nog in bed wat kan ik daaraan doen”, “hoe ontstaat een baby eigenlijk en hoe komt ie eruit” tot aan “ waarom zijn Gambiaanse ouders zo hard en jij zo lief” etc.. Soms sta je echt met je mond vol tanden en schiet ik emotioneel echt vol als ik zo’n kind dat hoor vragen. Maar wat te denken van een volwassen kerel die me verteld: “Het is zo fijn dat je naar mij luistert als ik iets wil delen, dat je me niet onderbreekt of wegloopt. Dat je echt tijd voor me maakt en probeert met me mee te denken. Dat je niet oordeelt over geloofszaken al ben je anders gewend. Dat ik met jou kan praten over mijn relatie zonder bang te zijn dat t bij mijn vrouw of vrienden terecht komt, Dat je ziet dat ik soms even een knuffel nodig hebt en die dan ook geeft al zeg ik dat ik "okay" ben.Dat heeft mijn moeder nog nooit gedaan”…Sja... Maar ook de volwassen vrouwen die aan mij wel over "zaken waarover hier niet gesproken" wordt durven vragen. " ik ben zwanger van mijn vierde maar hoe ontstaat een baby nu eigenlijk”, “Hoe werkt dat daar beneden allemaal”, “Hoe weet ik wanneer het tijd is dat de baby eruit moet komen”, “Hoe lang duurt een zwangerschap 34 weken toch”, “Kan ik zelf iets doen om de bevalling op gang te brengen”, ”Mijn man wil nog steeds seks dat is toch gevaarlijk want ik ben zwanger” of “ Eigenlijk wil ik geen babies meer hoe kan ik dat aan mijn man vertellen” etc etc etc.. Maar ook de vele soms onmogelijke medische vragen: ”Ik heb 4 jaar terug een ongeluk gehad en nog steeds een rare bult op mijn been kan jij die weghalen” of “u kent mij niet maar men heeft me hierheen gestuurd, kunt u even mijn baby draaien want hij ligt verkeerd zeggen ze ”…. Ik ben hier voor groot en klein (soms stiekem, zeker bij grotere jongens of volwassen mannen) een aanspreekpunt geworden, voor een ontstoken teennagel tot aan een bevalling, van een brandwond tot de vraag van een driejarige of ze aan mijn borst mag sabbelen want ze mist mama zo. Van een knuffel of schouderklopje tot relatieproblematiek. Ik ken gelukkig mijn grenzen, dus soms zeg ik ook eerlijk dat kan ik niet, dat weet ik niet of daar begin ik echt niet aan. Maar ik probeer ze toch zoveel mogelijk te helpen. Zo ben ik hier soms "de therapeute, de dokter, de zuster, de juf, de vervangende mama, de opvoeder, het luisterend oor, de geestelijk verzorger.. sja wat eigenlijk niet". Ik merk wel dat men me juist omdat ik altijd probeer iedere vraag serieus te nemen, ieder groot of klein probleem mee te helpen oplossen als ze dat vragen.. me steeds meer waardeert hier. Soms denken ze dat ik alles kan of weet, wat gelukkig niet zo is. Ik merk ook dat we over en weer zoveel van elkaar kunnen leren. En ik waardeer dat ook op mijn beurt en voel dat dat wederkerig is. En al deze zaken maken mijn leven hier heel waardevol voor mij en geven mij een eigen plekje in deze community. Ik ben één geworden met deze mensen terwijl ik tegelijkertijd heel goed besef dat ik nooit en te nimmer hun gelijke zal kunnen zijn of worden. En dat is ook niet mijn streven Ik heb waardering en bewondering voor hun kracht, optimisme en doorzettingsvermogen. Maar ik heb tegelijkertijd ook wel eens medelijden, omdat ze zo enorm veel hebben moeten ontberen, dat ze zichzelf aangeleerd hebben dat t beter is om hun "eigen ik" weg te moeten stoppen en te negeren. Soms is gewoon even "echt" naar iemand luisteren of even een arm om de schouders leggen of een knuffel geven al genoeg om hen weer de kracht te geven om door te gaan. Ze voelen zich dan even gehoord en gesteund. Wat mooi als ik daar iets aan kan / mag bijdragen. Ik zal mezelf nooit opdringen, maar ben er wel als iemand t me vraagt. Of als men laat zien daaraan behoefte te hebben.(God zij dank ben ik heel goed in lichaamstaal en non verbale communicatie)  Fijn dat ik dit mag doen...  

Reacties

Reacties

Laurent

Mooi relaas :-)

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!