Amber_in_Gambia.reismee.nl

Maandag 23 september 2019

Maandag 23 september 2019           Vannacht geslapen tot kwart voor twee. Gisteravond was het netwerk enorm slecht en kon ik niets ontvangen en versturen. Maar Africell had het blijkbaar opgelost, want exact om deze tijd begon mijn telefoon ineens te rammelen op het nachtkastje en kwamen alle berichtjes binnen die ik eerder niet kon ontvangen. Ook mijn maag was aan een toilet toe, dus na eerst te hebben overgegeven, las ik mijn boodschappen. Ik probeerde daarna weer te gaan slapen maar bleef draaien in bed. Nog twee keer naar de wc en toen waren mijn maag en darmen weer helemaal leeg, en was ik kotsmisselijk. Het was inmiddels kwart over drie. Ik ben nog even in bed blijven draaien en heb t opgegeven en ben toen maar opgestaan. Misschien moet ik iets eten maar ik wil niets. Gek genoeg voel ik me alweer stukken beter, al ben ik nog steeds geen knip voor de neus waard. Want ik ben nog steeds doodmoe en slap, maar das logisch. Mijn spijsvertering is ook nog steeds een ramp. Mijn hoofd is nog steeds heel warrig en ik ben nog steeds draaierig en duizelig. Maar de koortsaanvallen, het afwisselende superbenauwd en ijskoud zijn, het extreme zweten en de enorme spierpijn en hoofdpijn zijn nu stukken minder. Hopelijk heb ik het ergste nu gehad en gaan we de herstelkant weer op. Voor vandaag zal me een beetje sterker voelen wel fijn zijn. Ik moet straks ook echt nog even proberen te slapen om fut op te doen om mijn programma van vandaag af te kunnen werken. Ik moet al vroeg weg als de kids naar school zijn. Daarna moet ik schoolgeld gaan betalen, pasfoto’s laten maken, naar de politie, naar de CID, langs een arts, spullen ophalen bij een ziekenhuis, weer terug naar de politie en CID (en hopelijk de juiste papieren meekrijgen). Dat klinkt allemaal heel simpel, maar in Gambia is niets simpel een afspraak kan enorm uitlopen of zelfs zomaar vervallen. En de afhandeling van papieren is ook een dingetje hier.. Dus hopelijk gaat het vandaag allemaal “smooth” verlopen. Het is nu als ik dit tik vier uur ’s morgens dus ik ga nog even proberen een beetje te slapen tot zes uur. Nou inmiddels is het half zes en ik zit hier nog steeds. Raakte aan de praat met Henny en nu heeft t weinig zin meer om nog te gaan slapen. Inmiddels ook toch weer twee keer overgegeven. Ga maar wat foto’s uitzoeken tot de kids gewekt moeten worden. Zo nu is het half zeven en ik ben klaar. Ik ga maar even vegen en stoffen dan de kids wekken. Dan kunnen ze brood gaan halen en kan ik ontbijt maken gelukkig heb ik alles voor mee naar school inmiddels al klaar gemaakt. Maar nu is het brood op ?. Na het ontbijt de boel glad maken, bedden opmaken, water aanvullen, wasje doen. Dan zelf een bad nemen en daarna de boel afsluiten. En dan komt Sarjo om me op te pikken. We reden naar Kairaba avenue om pasfoto’s te maken. Ze zijn aan de vernieuwing van de Bertil Harding  begonnen dus we stonden heel lang in de file voor we er langs konden. Bij Photo express aangekomen zat er al een hele rij wachtenden. Maar ze riepen mij al heel snel door. Twee sets pasfoto’s later (afgrijselijk maar vooruit maar) en 300 dal armer weer in de auto nu op weg naar CID in Senegambia. Dit keer ging het gelukkig vlotter. Tot we daar waren dan, in het “voorportaal” zaten 9 beambten niets te doen. En de dame die ik nodig had was net aan het eten en deed dat op haar gemakje ondertussen TV kijkend. Daarna verdween ze nog even naar buiten en toen mocht ik naar binnen. In dat kantoor zaten wederom zes mensen niets te doen. Sleutels kwamen tevoorschijn en alle laden moesten van t slot gehaald worden. Een vooroorlogse printer, typemachine en insealmachine kwamen te voorschijn. Alles op Gambiaans tempo … de formulieren werden opgezocht, er moest ergens van buiten printpapier gehaald worden. De vragenlijsten invullen was een tijdrovend werkje omdat zij het wilden doen. Gelukkig had ik een stoel lol. Toen pasfoto’s bijknippen waar is er een schaar… Daarna kon er een kopie gemaakt worden. Die moest vervolgens in de typemachine om de achterzijde mijn gegevens in te vullen. Toen bleek het inktlint gebroken en moest vervangen worden. Dan blijkt ook dat mijn geboortedorp “Alblasserdam” wel een erg moeilijk woord is om te spellen. Daarna met prittstift de pasfoto erop plakken en de nodige stempels zetten. Er zat 1 meneer die alleen moest tekenen en stempelen, die had vast zware werkdagen. Toen mocht ik tekenen maar het vakje was te klein dus ik moest “om een hoekje” want schuin mocht het niet …. Daarna ging de sealmachine aan en moest opwarmen. Er werd weer een fotokopie gemaakt en die werd bijgeknipt en dubbelgevouwen ingeseald. Ruim anderhalf uur verder was de “alien ID” gereed. (offcieel alliance ID maar dat vinden ze te lastig om uit te spreken). Pas nu begonnen twee andere heren aan het maken van de Permit. Ik dacht dit gaat nog wel ff duren. Dat dachten zij ook. Want ik mocht naar huis en kon die van de week wel komen ophalen. Dus half klaar stond ik weer buiten. Sarjo lag achter het stuur te slapen en werd niet 1-2-3 wakker ook. Dus wandelde ik naar het Africell depot op de strip om een MIFI router aan te schaffen. Ook daar was ik een klein uurtje zoet maar toen was ’t geregeld. Terug gewandeld naar de taxi waar Sarjo nog steeds sliep. Nu werd hij wel wakker. Dus we reden weer weg. Nu moest ik naar Yuna waar ik een afspraak had met Bashira om medische spullen op te halen. Ik belde hem en dat was maar goed ook. Want er bleek (ondanks da we een afspraak hadden) niemand aanwezig in Yuna , hij zat in Kololi en de andere persoon die nodig was zat in Nema Kunku. Dus we moesten maar bij Turntable wachten tot één van hen daar naar toe kon komen en dan konden we door naar Yuna als dat lukte. We besloten na een aangekondigde wachttijd van ongeveer anderhalf uur… dat we een andere keer naar Yuna gaan. Afspraken maken in Gambia soms is het lastig maar uiteindelijk komt alles goed. Via de bank reden we naar Whitehouse waar ik de rest van de dag doorbracht. Ik gaf study en heb wat werk op de laptop gedaan. Ik voelde me weer echt niet lekker worden, alles kwam in hevige mate terug. Ik ben er duidelijk nog niet qua genezing. Later zaten we te praten met een flinke groep personen en na het avondeten ben ik me de kids naar huis gegaan. Daar aten we nog wat brood en ik deed de kids in bed. Ik nam een bad en ben toen zelf ook gaan slapen want ik was op na zo’n lange dag.

Reacties

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!