Amber_in_Gambia.reismee.nl

Woensdag 15 mei 2019

15 mei 2019        Ik had vannacht toen ik naar bed ging voor alle zekerheid de wekker gezet voor Almamy voor school. Boy zei vannacht dat hij de wekker zou zetten voor de ochtend maaltijd. (4.30 uur) zodat ik niet op hoefde te staan omdat ik me weer zo beroerd voelde. Door het tijdsverschil kreeg ik om vijf uur de eerste verjaardags felicitaties via whatsapp en messenger binnen. Ik had vergeten mijn connectie uit te zetten, dus schrok er wakker van. Maar daar had Boy dus geluk bij. Want toen ik even wilde gaan plassen, was alles nog donker in huis. Dus ik liep naar de logeerkamer en vond zowel Boy als Almamy nog in diepe rust. Ik wekte hem en zei je bent 't verslapen, je mag nog tien minuten eten en drinken. Nou die zat in no time aan tafel. Ik was echt niet lekker dus ik ben terug gegaan naar mijn slaapkamer en weer in slaap gevallen. Om kwart voor zeven ging mijn wekker en toen ik Almamy wekte lag Boy ook nog te slapen. Ik wist dat hij moest werken dus wekte hem ook maar. Ships twee keer verslapen op één ochtend, deed zijn humeur geen goed. Die was niet te pruimen, en mopperde op alles. Kreeg een aanvaring met Almamy en ik was blij dat hij weg naar zijn werk was. Almamy was in tranen na de aanvaring, wilde niets eten of drinken en ik had moeite om hem in zijn uniform en op tijd de deur uit voor school te krijgen. Nou ik ben jarig hiep hiep hoera. Maar ik voel het helemaal niet zo. Alleen wakker worden, niemand die je even persoonlijk een knuffel kus of felicitatie geeft, hun ruzie op de vroege morgen, de ramadan... het is vreemd. Daarnaast voel ik me ook nog steeds niet oké al geef ik gelukkig niet meer over.  Ik voerde het ontbijt van Almamy aan de kippen en ruimde de boel glad.  Ik heb me na mijn normale ochtendritueel geworpen op lesvoorbereidingen. Al ga ik pas weer na de zomerbreak met de studygroep aan de gang, want nu heeft het weinig zin meer denk ik.  Maar Almamy is er met zijn bijles en ik vind het leuk de voorbereidingen te doen. Door de hele ochtend heen kreeg ik wel felicitatieberichtjes. Op app via messenger en facebook. Mijn moeder en mijn vriendin Claudia belden via een videochat. Van mijn dochter en kleinzoon kreeg ik een lang zal ze leven via de spraakapp. Dus aandacht genoeg, maar ik bleef toch dat katerige gevoel houden. Dat bleef de hele dag, een verjaardag betekend hier op een felicitatie na niets. Dus niemand die even aanloopt of een bakkie komt doen (zeker nu in de ramadan niet). Liefst had ik nu naar het strand gegaan en daar de dag doorgebracht. Maar ik kan niet weg van de WC en ergens wil ik ook thuis zijn, mocht er toch iemand komen. Nou de buurkinderen kwamen even feliciteren dat is alles.  Verder was het een dag zoals alle anderen. Om drie uur kwam Almamy uit school nog steeds overstuur, praate niet huilde stilletjes wilde niets eten of drinken. Ppfftt soms is hij echt moeilijk om contact mee te maken. Maar dit is een bekend verschijnsel bij hem. in Holland zouden we met ghem naar tgherapie ghaan, maar ghier is "hij gewoon lastig en vervelend" Ik blijf proberen om op dit soort momenten toch contact met hem te krijgen, soms lukt dat vaker niet. Maar ze verklaren me hier allemaal voor gek als ik dat doe. Hopelijk leert hij ooit mensebn te vertrouwen en te praten als hem iets dwars zit, nu doet hij dat tegen niemand en dat is enorm frustrerend als je iemand wil helpen maar niet weet waarmee. Boy kwam om half vier aanfietsen. Ik moest even goed kijken, hij was naar de kapper geweest en zijn baardje en dreads waren eraf. Een heel ander koppie zo en hij lijkt nu erg jong. Ik zei hem, "Wow you look good now, but you look like Malick now". Maar hij reageerde er niet eens op, hij had blijkbaar eerst nog even een appeltje te schillen met zijn zoon. Die kreeg een flinke preek in Fula waar ik dus geen éne moer van kan verstaan. Die eindigde met een draai om zijn oren. Daarna at Almamy brood met spaghetti, ging Boy douchen en daarna slapen. Ik had ik echt even zoiets van "okay happy birthday Amber". Ik ben het beddengoed van de logeerkamer maar gaan wassen en daarna aan de lijn gehangen. En daarna de gehele woning incl veranda nog maar eens geveegd. Ik wil toch dat alles netjes is voor het geval er toch nog iemand komt. Ondanks dat ik weet dat er niemand gaat komen, maar dat is de hollandse netheid die er altijd ingeprent is nog steeds. Ondertussen Almamy onder de douche gestuurd . Boy lag nog steeds op de bank te slapen, dus die laat ik lekker liggen daar. Toen Almamy klaar was ben ik de douche gaan schoonmaken, daarna de was gedaan die er inmiddels weer lag en vervolgens zelf gaan douchen. Daarna de laatste was opgehangen, die droogt nu niet meer maar waait nog wel even lekker op. En dan droog ik het verder wel binnen op het rek vannacht. Dan heb ik morgen even geen was te doen. Alhoewel ik dat hier eigenlijk nooit zeker weet. Ik ben er inmiddels aan gewend dat mensen hier rustig zelf of hun kinderen douchen of badderen. Toen ik nog in Brusubi woonde deed ik dat zelf ook wel als ik in Whitehouse was, snel daar even een bad nemen. Dat is ook zo met ergens onverwachts blijven mee eten of blijven slapen.  Dat kan hier gewoon, "Its all family zeggen ze dan ". En ik pas me daar maar in aan, dus wie weet heb ik morgen wel weer wasgoed. :) Almamy lag inmiddels ook te slapen op de andere bank. Ik heb ze laten liggen tot half zeven en heb hen toen wakker gemaakt. Boy ging de tuin wateren en stuurde Almamy naar de shop. Die bracht een senfur voor mij mee. Boy plunderde nog twee flessen bevroren water uit de vriezer om mee te nemen. Daarna vertrokken beide heren naar Whitehouse. Daar breken ze de vasten en daar blijven ze vanavond ook. Zo weet ik dat ik niet weer voor een verrassing kom te staan straks. Het is nu zeven uur, dus ik bak wat kipnuggets en eet dat met jus en brood, een soort verjaardagssnack. Daar had ik nu echt zin in.  Ik dacht ook bevroren water te pakken, maar greep dus mis. Na een kleine controle bleek ik nog maar een halve fles drinkwater te hebben. Alle flessen en de twee jerrycans waren leeg. De was hangt inmiddels binnen aan het rek. Dus als ik klaar ben met koken, sluit ik de deuren en ga gezellig in mijn uppie de avond van mijn verjaardag tegemoed.  Nou Aicha Joof, Baby Aicha, Sally en Esme kwamen onverwachts binnen vallen. Ze kwamen even iets ophalen. Na tien minuten waren ze weer vertrokken. Daarna belde Naba en we kletsten even samen. Toen sloot ik alles af en deed de deur op slot. Om half acht ging ik eten. Ik was net klaar en had net opgeruimd toen er op de buitendeur werd geklopt. Het was Fabakary met een bowl eten en een lieve knuffel en felicitatie. Ook hij vroeg of ik water in de vriezer had, dus ik zei : "No, I even dont even have water myself, just this is left" Dus hij bood aan om drinkwater te gaan halen en nam alle flessen en de jerrycans mee. Dus nu kan ik voorlopig weer vooruit. Nu is het al na negen uur, en ik denk dat ik zo lekker richting mijn bedje ga als ik deze blog af heb. Ik denk niet dat ik met mijn verjaardag ooit zo vroeg op bed heb gelegen. Tot later


Reacties

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!