Amber_in_Gambia.reismee.nl

Vrijdag 10 mei

Vrijdag 10 mei 2019         Vanmorgen een uitslaapochtend. Nadat ik vroeg gegeten had ben ik terug gegaan naar bed en ik sliep tot acht uur. Maar had nog geen zin om op te staan dus ben nog een uurtje blijven soezen. Mijn rugpijn is nog steeds killing dus ik loop zo krom als een oud vrouwtje. Op mijn gemak heb ik de schoonmaak ronde gedaan en een was gedaan en aan de lijn gehangen. Ik was echt in de luie modus vandaag. Dus ik zat wat foto's te sorteren en bedacht me toen dat ik brood nodig had en ook boter. Dus op naar de shop en daarna cakebeslag gemaakt voor de verjaardagscake voor Boy die vandaag verjaart. Ik zette de vorm met het beslag snel in de magnetronoven en zette die aan op 65 minuten. Na 10 minuten klonk er een plof en stopte de oven. Vlak daarna rook ik een brandlucht. Bij nadere inspectie bleek het stopcontact doorgebrand. Ebou had me daar al voor gewaarschuwd dat het electrisch systeem in dit huis niet bepaald geweldig was en snel overloaded zal raken. De magnetron gebruiken gaat echter prima, maar de oven dus niet. Het stopcontact moet nu dus ook vervangen worden. Dus de magnetron inclusief cake naar een contact in een slaapkamer gebracht en weer aangezet. Ik zag al dat de reeds deels gerezen cake nu was ingezakt, maar we hopen er maar het beste van. Zeker omdat ik ook geen bakpoeder had en dat helpt natuurlijk ook met rijzen. Maar we gaan t vanzelf zien. Boy en Mariama kwamen eraan. Ik kon hem niet eens even een knuffel of kus geven om hem te feliciteren, want Boy is daar erg strikt in. "Tijdens de Ramadan geen enkele vorm van lichamelijk contact met wie dan ook".  De enige die hem mogen knuffelen zijn kinderen, zelfs zijn eigen vrouw houd hij op afstand. En sja ik denk dat we daarin een ieder netjes moeten respecteren, dus heb alleen gezegd: "Congratulations on your birthday, wat age did you reach now?" Boy zei "39", maar wat bleek zowel Boy als Jebbah wisten het niet. Dus de ID kwam tevoorschijn en we berekenden dat hij 36 geworden was. We moesten er wel even om lachen, daarna kletsten we even een poosje. Ik pakte alvast mijn laptop in de tas. Maar wilde wachten op de cake. Die bleek heerlijk te ruiken en er perfect uit te zien, maar was niet hoger geworden dan de gemiddelde boterkoek. Sja proeven kunnen we nu niet, pas na half acht vanavond dus we zijn allemaal erg benieuwd of t wat geworden is. We pakten hem in folie en gingen op pad. Boy moest zijn gsm updaten en ik wilde eindelijk alle blogs weer eens online zetten. Dus we liepen samen naar het internet café terwijl Jebbah met Amber hier bleef spelen / film ging kijken. Ik wandelde met de fiets van Boy zodat ik erop kon steunen en gewoon rechtop kon lopen. Ik wordt als touba altijd al nagekeken, maar als ik dan ook nog krom ga lopen lol, nee ik pas. Seedy verbond mijn laptop met het netwerk en ik kon aan de slag. Ik moest bijna van een maand blogs online zetten. Dus had even werk. Ik besloot om op veler verzoek nu vanaf de verhuizing 18 april, ook de blogs weer via facebook te plaatsen. Boy was natuurlijk eerder klaar dan ik en kreeg een telefoontje. Zijn zuster "send him". Dat betekend dat ze een boodschap voor iemand moeten gaan doen, dit keer werd hij om vis naar t strand gestuurd. Daarna belde hij nog iemand. Even later kwam Fax kwam binnen wandelen (die wonen er vlakbij) en Boy vertrok. Fax babbelde even een poosje met de eigenaar (Seedy is een vriend van hem) en liep vervolgens met mij terug naar huis. Onderweg kwamem we Yankeh tegen waar ik even een praatje mee maakte. Ook Fax had zijn fiets bij zich, dus ik kon gelukkig weer recht lopen. Ik begreep van hem, dat Boy hem had gevraagd te komen, en werd een beetje kriegel. Alsof ik een babysitter nodig heb. Maar ze zijn gewoon super beschermend in deze familie, daar ben ik al wel achter. Weer thuis vertrok Fax al snel, gaf ik Amber nog twee keer een cracker, haalde mijn was af en hing de tweede op (die stond nog in het water). De rest van de middag gleed rustig voorbij. Boy bracht ook voor mij nog wat vis mee die hij in de vriezer deed. Ik eet hier nu superveel vis, maar koop het nooit zelf. Mamjarra geeft geregeld wat van de (kersverse) vangst van haar man, of het zit bij de lunch van Jebbah, of Boy brengt het mee. En ik ben er dankbaar voor. Ik heb zelf nu erg weinig geld en op deze manier krijg ik toch regelmatig een gedegen maaltijd binnen. En ik vind dat zo lief van hen, deze mensen hebben nauwelijks zelf iets te eten, maar ze delen altijd. Als ik zeg dat ik het niet aan wil nemen, is de standaard reactie : "Jij staat altijd voor iedereen klaar en geeft je laatste butut (geldstuk) nog liever uit aan een ander om te helpen, dan aan jezelf... En nu kunnen we jou een klein beetje helpen en doen we dat ook"  Sja dan schiet ik wel even vol. Boy vertelde me (na mijn vraag waarom) waarom hij Fax had gebeld vanmorgen. Om twee redenen, 1 Als iemand me lastig zal vallen was hij er. Mensen willen altijd een gesprek voeren met toubabs en dat zal me maar storen bij mijn "werk "in het internet café. 2 Fax had op Boys verzoek, expres zijn fiets mee gebracht zodat ik daarop kon leunen als ik terug naar huis ging lopen. Nou dat was dan ook wel weer lief, dat hij daaraan had gedacht, en ik was nog wel kriegel op hem. Boy klaagde, normaal is de prijs voor deze vis 200 dalasis nu betaalde hij 300 dalasis, alle prijzen zijn nu verhoogd ivm de Ramadan dat is altijd zo.  Zo super oneerlijk dat systeem. Hij vertrok met de bundels vis naar Whitehouse voor zijn zus. Jebbah, ik en Amber gingen alle drie "in bad" en daarna belden we een taxi (van hier naar whitehouse, dan blijf je in Brufut, kost dat een euro). Toen we daar aankwamen werd ik direct omringt door de kinderen. Na een poosje spelen gingen we eten. Dat smaakte allemaal erg lekker. Na het eten was het tijd voor de cake. We zongen voor Boy en aten allemaal een stukje. En al zeg ik het zelf, hij was verbazend lekker. Ik belde een taxi en Boy reed met me mee naar huis, omdat ik eieren, boter en dergelijke had gekocht. En ik kan niet en mijn tas en mijn laptop en een tree eieren en de tas met boodschapjes dragen, en met mijn sleutel de deur open maken. Dus hij leverde me veilig met al mijn spulletjes af en reed daarna met de taxi weer terug om met zijn vrienden zijn verjaardag te vieren. (Lees ataya maken, roken en kletsen met elkaar). Ik borg mijn spulletjes op en nam een bad, dronk nog een beker melk en een glas water en ben gaan slapen.


Reacties

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!