Amber_in_Gambia.reismee.nl

25 april

Donderdag 25 april    Vanmorgen werd ik om zeven uur wakker. Ik schrok want ik hoorde geluiden in de badkamer. Het bleek Boy te zijn die water aan het bijvullen was voor me. Hij vertelde dat hij de bananenbomen en sinaasappelbomen al water had gegeven, en het speet hem dat hij me had wakker gemaakt. Maar vandaag is de herdenking voor Yassin en hij moest dus vroeg weer terug zijn bij whitehouse omdat daar van alles geregeld moest worden. Dus had hij besloten vroeg te gaan wateren zodat hij het niet vergeten zou. Ik moest wel lachen, en rolde uit bed. Hij ging daarna de compound harken en ik spoelde de was uit en hing die op. We dronken samen een bakje thee/koffie en daarna ging hij terug naar whitehouse. Ik ben eerst maar eens gaan opruimen, want dat was nodig. De kids hadden gisteravond overal kaarsvet geknoeid en dat moet opgeruimd worden. En ik had natuurlijk een dag lang niets veel gedaan omdat we weg waren geweest. Dus stof ligt dan weer overal. En zo deed ik nog wat dingetjes en kwart over elf vouwde ik de was van de lijn in de kast en ging de gordijnen sluiten en belde een taxi voor twaalf uur. Daarna ben ik lekker gaan douchen en aankleden. Zo rond twaalf uur was ik klaar voor vertrek. Ik had een Afrikaanse dress aan en Mamjarra had mijn haar onder een doekje gedaan. Nu was het wachten op de taxi en die was op zijn Gambiaans een half uur te laat. We reden naar Whitehouse en daar was het een drukte van belang. ik vind dit soort dagen maar niets al die vreemden en ze praten allemaal in verschillende talen tegen me hihi. Maar vandaag was ik voorbereid en zou ik geen fouten maken, want ik had met verschillende mensen gepraat en wist wat me te wachten stond. Natuurlijk liep het allemaal anders... Ik at eerst "breakfast" en dat smaakte me prima. Boy zei (ik droeg de geel/blauwe ashobee jurk)"I can see you really like the dress, but don't you realise that ashobee is just for family?" Ik antwoorde dat ik dat natuurlijk heel goed wist, maar dat in december op het huwelijk en in februari tijdens de naming ceremony ik het wel mocht dragen. Dus dat ik aan nam dat ik nu ik de jurk eenmaal had aangeschaft, ik hem ook mocht dragen wanneer ik dat wilde.  En dat ik volgens hen allemaal toch "deel uitmaakte van de familie". Ik begreep dus niet zo goed wat er mis aan was.  En de opmerking "Het is alleen voor familie" stak me ook een beetje als ik eerlijk ben.  Daarna reageerde hij met te zeggen: "Familieleden zouden dit nooit dragen op een gelegenheid als dit.". Dus ik begreep de boodschap al was die niet echt tactvol gebracht. Mijn outfit waar ik zoveel tijd aan had besteed was niet okay. En dat deed zeer. Ik had twee dagen geleden geprobeerd om aan hem te vragen wat me te wachten stond en waarmee ik rekening diende te houden. Toen veegde hij alles van tafel "Je komt gewoon, je zit gewoon, er wordt eten gekookt en aan charity gedaan simpel". Hij was zelfs een beetje geirriteerd dat ik het vroeg, vond het maar gezeur. Maar ik ben en geen Moslima en geen Gambiaanse. Ik ben niet met al deze rituelen opgegroeid en ken ze dus ook niet. Daarom vraag ik juist, niet om te zeuren, maar omdat ik geen flater wil slaan. Doordat ik met anderen gepraat had wist ik nu het één en ander, maar iedereen zei alleen  "Africain dres and headcover and you are okay". Ik baalde enorm en nam het Boy ook eigenlijk kwalijk dat hij me dit niet eerder had gezegd. En ik voelde me enorm opgelaten, overal was familie en ik liep straal voor gek in die ashobee blijkbaar.  Het kwam harder aan dan ik had verwacht, of misschien was ik na alle drukte en ellende de afgelopen maanden (de stalking, de ziekenhuisopname en de verhuizing) ook gewoon gevoeliger of labieler. Maar de tranen kwamen en lieten zich niet stoppen. Nu voelde ik me helemaal voor gek zitten. Mensen kwamen me begroeten dus ik moest me beheersen. Maar toen Jebbah kwam en me aankeek wist ze genoeg. Ze vroeg hoe of wat en het hele verhaal kwam eruit. Ze zei dat Boy gek was en ik me er niets van moest aantrekken. Maar als bij mij de twijfel gezaaid is dat ik iets tegen het protocol in zou doen, ben ik niet meer op mijn gemak.  Ik had een blouse en legging bij me. Dus ben me om gaan kleden. De jurk en headtow waar ik zo trots op was verdween in de tas. En ik belde Alieu om me op te halen. Ik wilde naar huis. Ik zei niks tegen Boy dus toen de taxi kwam keek hij vreemd op. Hij keek nog vreemder toen ik zei "see you later"en zo in de taxi stapte. Naba kwam aanrennen en zei "Mum dont do this, I dont know whats wrong but dont go like this please" Dus ik verzekerde haar dat ik terug zou komen en me alleen om ging kleden. Alieu die me inmiddels wel een beetje  kent, keek me aan en vroeg wat er loos was. Ik vertelde een klein beetje. Hij zei probeer te begrijpen dat onze cultuur anders is. Ik zei ja daarom had ik ook juist gevraagd waarmee ik rekening diende te houden, maar als niemand dit dan verteld hoe moet ik het dan weten? Ja daar had ik ook wel weer gelijk in. Thuis kleede ik me om en we reden weer terug. Niemand zei iets, maar Boy stak zijn duim op toen ik uit de taxi stapte. Blijkbaar "kon ik er nu mee door".  De rest van de dag gleed in alle drukte voorbij. Toen ik er even beu van was ben ik met een stel kinderen gaan wandelen. We liepen een flink eind door de mulle zandwegen en zijn denk ik ruim een uur weg geweest.  Toen we terug kwamen was de lunch klaar, drie grote bowls (schalen) met verschillende gerechten werden bij ons neer gezet. Officieel moet je "charity food" buiten eten,  maar we aten toch binnen met de dames. (Soms worden de rituelen blijkbaar niet zo strict nagevolgd) Het smaakte prima. Na het eten was er een periode van rust, spelen met de kids, kletsen  met de dames. De eerste gasten namen weer afscheid. Zo hoorde ik van de moeder van mijn verhuurder, dat deze nog helemaal niets heeft verteld tegen de bewoners van de boysquarters. Ik heb in principe de gehele compound gehuurd en zij moeten vertrekken. Maar het is wel zo netjes als hij hen dat ruim op tijd had mede gedeeld, maar dat heeft hij dus tot op heden nog niet gedaan. En ik woon hier alweer bijna drie weken... dus t wordt wel eens tijd. Daar moeten we van de week toch maar eens over praten. En toen hoorden we  ineens een enorm hoog en gierend motorgeluid. We vlogen naar buiten want daar ging iets duidelijk niet goed. De compound naast die van het grote huis (en tegenover dat van Boy en Mariama) is recentelijk verkocht. Het is geheel onkruid vrij gemaakt. En men had vandaag al een deel van de fence (muur) verwijderd, omdat er zand gebracht zou gaan worden. Nu was er een enorme vrachtwagen met zand, en die zat 1 vast in het zand omdat hij te zwaar was, had 2 de rest van de muur eruit gereden omdat hij de draai niet kon maken en kreeg 3 door een hydraulische storing de lading  niet gekiept, omdat de laadbak niet omhoog wilde. En  4 vervolgens wilde de motor niet meer starten en kon de wagen niet meer voor- of achteruit. Nou alle mannen hadden zo wel hun tips en trics om te helpen, maar guess what .... niets hielp:). De mannen van de zandtruck zeiden al, dat wordt hier overnachten. We kunnen de vrachtwagen niet zo laten staan en ook ligt er voor 14000 dalasis zand in.. Het werd donker en frisser en mijn ontstoken oog deed pijn. Dus ik wilde naar huis en belde een taxi. De eerste was te ver weg, de tweede kon pas over een uur dus de derde kwam maar rekende dubbel omdat het al avond was en hij normaal niet reed in de avond. Zucht ... maar ik kwam thuis hihi. Ik plopte mijn lenzen uit en ging naar het toilet. Pakte wat een beker melk en dronk dat op en ben doodmoe in bed gerold. Man man wat wat ik moe en ik zag dat het toch echt pas tien uur was. Maar ik was zo onder zeil. 


Reacties

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!