Amber_in_Gambia.reismee.nl

Donderdag 11 april

Donderdag 11 april    Ik heb als een roosje geslapen en werd rond zeven uur vanmorgen wakker. Oké ik ben een keertje tussendoor naar de badkamer geweest en hoorde iets knagen waarschijnlijk een muis. Maar ach daar kijk ik niet van op in een huis wat een poosje heeft leeggestaan en dan ineens alle ramen en deuren open dat nodigt uit .  Ik heb genoten van het geluid van de wind vannacht, al die tijd dat we in Brusubi hebben gewoond heb ik dat gemist en nu hoor ik het weer. Ik vind dat zo’n fijn geluid. Vanmorgen werd ik wakker van het geluid van de vogels ook een heerlijk geluid. Sja de kippen en de haan zijn nog in Brusubi lol. Ik ben opgestaan en heb mezelf gewassen. Maar zo mijn “huisjurk” weer aangetrokken. Gisteren zijn de jongens weggegaan with “no light” en ik ben zo ook naar bed gegaan. Dus even een beetje gereorganiseerd in de woonkamer (nu werkruimte haha). Daarna alle eetbare spullen in een plastic box opgeborgen zodat het muisje niets meer te eten zal vinden. Ook de toiletspullen in een plastic box gedaan en alle dozen met verf en gereedschap aan de éne kant van de slaapkamer gezet en al mijn persoonlijke spulletjes en de eetbare / kook / eetspullen aan de andere kant. Daarna heb ik een ontbijtje gemaakt, van cracottes met  tomaat en een beker oplosmelk. Voorheen trok ik daar echt mijn neus voor op “kekewoo”nee dank je. Maar nu drink ik het iedere dag en het smaakt me prima en is stukken goedkoper dan pakken houdbare melk. Om kwart voor negen kwam Boy en vond me achter de laptop. Hij bracht brood met “een soort van nuggets” mee. Ik heb t snel gesplitst. De kant waar de saus met de pepe zat die eet ik niet,  zeker niet als ontbijt. Dat is mij te pittig. Even later kreeg ik ook een bakje thee op bed (ik zit op bed te tikken haha). Als ik die op heb ga ik ook maar eens aan de slag lol. Ik ben nu een luie touba haha. Dus eerst maar nog maar twee ramen geverfd aan de binnenzijde. Ik baal daar zo van dat alles over moet, maar sja deze water oplosbare verf gaat niet werken dus ik heb geen keus. De Gambianen verklaren me voor gek en zeggen laat het toch zo. Maar daar ben ik Europees voor vrees ik lol. Mijn rechterhand “slaapt” al sinds vannacht en doet nu en dan gewoon pijn. Dus ik kon de kwast niet meer goed vasthouden. Dus maar even wat anders er moesten nog meer gordijnen genaaid. Dus dan simpel de verschillende klusjes maar afwisselen. Jebbah kwam op visite om even te spieken met kleine Amber. Het wicht heeft roodvonk. Van de week belde ze om medisch advies, dus ik liep een lijstje symptomen door. Alles wees op roodvonk, dus ik vroeg ter bevestiging “Heeft ze rode vlekjes?” Natuurlijk was het antwoord ontkennend. En dus bracht ze me daarmee flink op het verkeerde been.  Het duurde bijna een half uur voor ik me realiseerde dat je op de zwarte huid geen rode vlekjes kunt zien grrrr. Dus vroeg ik haar of ze ruw aanvoelende uitslag had en kleine bultjes in de liezen en op de borst. En jawel. Dus toch roodvonk. Toen ze weer weg was verfde ik een volgend raam. Boy had inmiddels wel de juiste kleur verf gemengd en de woonkamer afgeverfd. Hij ging nu verder in de gang. Ineens een hoop kabaal en jawel de hele Jatta/Badji kinderschare van Auntie Dorrincing International School (ADIS) kwam de compound op. Ze hadden de test results en kwamen die laten zien. Ik weet dat ze dan blijven en hopen een taakje te krijgen. Maar eerst de results. Sarjo had een “excellent list” en ze was vierde van haar klas van 62 leerlingen. Omar zijn lijst was stukken verbeterd sinds de vorige en hij was 24e van de 67 leerlingen. Philipp en Ebrima hadden hun lijst al thuis afgegeven en lachten alleen toen ik naar zijn resultaat vroeg. Dembo was wel wat vooruit gegaan maar de lijst was nog niet super. Toch was hij 34e en de boys zitten alle vier in één klas. Almamy was er nog niet dus zijn lijst weet ik niet. En ook Anna zei niet veel toen ik naar haar lijst vroeg. Anna en Philip zijn ook nauwelijks op study geweest terwijl ik het notabene voor hen opgestart had. Maar Dembo en Omar waren beiden goed vooruit gegaan en de kleine Sarjo sja wat zal ik zeggen. Mooi om te zien dat mijn inzet en study toch helpt. De kids wilden inderdaad een taakje. Dus ik gaf ze een emmer water met Omo en soda en allemaal een netje  en vroeg hen de vloer in de eetkamer te doen. Allemaal uniformen op mijn bed en alles in onderbroek aan het boenen. Kinderarbeid? Nee ze vinden het serieus leuk om te doen. Spelen en knoeien met water ( wat hier toch schaars is omdat ze geen stromend water hebben zoals wij gewend zijn) is een zege voor deze kids. Ze hebben dikke pret zeker als er één uitglijd op de natte plavuizen. Uiteindelijk deden ze ook de hele woonkamer en de vloer glanst weer. Daarna speelden ze een poosje in en om het huis. Anna kwam op een gegeven moment melden dat ze zich hadden opgesloten in een slaapkamer. En de deur niet meer open kregen. Alles gaat hier met sleutels dus van buitenaf krijg je die niet open als er binnen een sleutel inzit. Omar bleek de dader te zijn en die floepert was zelf (door de ijzeren tralies die hier overal voor de ramen zitten) naar buiten geklommen iets wat de rest dus niet voor elkaar kreeg. Ik noem hem duidelijk terecht “monkey”. Boy is wel twintig minuten bezig geweest om de deur open te krijgen en de rest te bevrijden. Daarna gingen ze om een boodschapje en toen ze terug waren deden ze de afwas en brachten wat spulletjes van Fabakary naar de compound van Yankey. Ondertussen waren Boy en ik druk aan het verven en schoon maken in de overige ruimtes. Sarjo had een vrij nieuw wit onderbroekje aan met een kant randje. Mooi maar veels te wijd voor haar smalle heupjes. Ik ergerde me er dood aan, want ze liepen daarin rond en het zakte steeds af. Eerst gefikst met twee veiligheidsspelden, maar daarvan ging er één open en dat prikte nogal. Dus ik heb serieus tegen alle hygiëne regels in een gedragen (en na het dweilen, boenen en buiten spelen niet bepaald schoon en wit meer) onderbroekje kleiner zitten maken. Mooi om te zien dat toen ze het weer aantrok het nu wel passend was. Toen was het tijd voor de lunch. Met zijn allen gegeten. Ik stuurde de kids daarna naar hun eigen compounds terug. Boy ging even later ook naar Westfield om Ebrima op te pikken. Hij wilde zijn kippen in Brusubi ophalen zodat ik niet op en neer hoefde om hen te voeren (taxikosten besparen). Dus ik zei ja dan heb ik nog wel wat spulletjes nodig. Dus moest hem een lijstje appen en hij zal kijken wat lukte om mee te brengen. Ik heb de hal slaapkamer douche woonkamer en veranda geveegd en gedweild met chloor hmmm wat ruikt dat lekker fris en schoon. Daarna ben ik “een bad gaan nemen”. Ik wilde mijn haar wassen, maar stond daar in mijn nakie en kwam tot de ontdekking dat de waterteil bijna leeg was. Sja de eerste ervaring met het gemis, want er is hier (nog) geen stromend water. En ik had geen zin om buiten in het donker water te gaan putten uit de waterput. Dus heb ik mezelf maar gewassen en af gespoeld en daarna het resterende water over mijn hoofd gegooid. Morgenochtend maar haren wassen dus. Toen ik mijn huisjurk aanhad en buiten mijn haren wilde gaan borstelen, zag ik nog net Fax vertrekken door de poort. Ik riep hem na en even later kwam hij weer om. Hij dacht dat er niemand thuis was. Het was inmiddels flink donker dus ik had alles al gesloten en het licht aan. Na even kletsen kwamen Boy en Ebrima terug met twee volle voetba-ltassen met spullen, een kluwen met de poten bij elkaar gebonden kippen en een spiraal en hoofd- en voeteneind van het eenpersoonsbed. Ik was zeer verbaast maar superblij. Nu hoef ik niet meer op een matras op de grond te slapen. Al weet ik dat dit bed niet al te best meer is , het slaapt allicht beter. De tassen pakte ik uit. De kippen werden buiten vrij gelaten en zochten gelijk een boom op om in te slapen. Boy en Fax zetten het bed in elkaar en maakten het weer op. Ebrima rolde een jointje op de veranda. Die is zo verlegen, hij komt vrijwel nooit binnen, spreekt niet zo goed Engels en durft haast niet tegen me te praten. Maar het is een schat echt waar, als je hem wat vraagt helpt hij altijd. Ik denk dat hij ergens midden dertig is maar heeft ook nog nooit een vriendinnetje gehad vertelde Boy. Toen het bed stond en weer was opgemaakt,  toverde Boy uit de tas nog een plak boomschors tevoorschijn met daarop mijn lijfspreuk “Het gaat niet om de weg die je inslaat, maar om het spoor dat je achterlaat”. Die kocht ik samen met Claudia in de museum boerderij tijdens een vriendenuitje. Hij was zo passend en sprak me direct aan. En die hangt sinds twee jaar terug  dus al in mijn woonkamer, eerst in Zwolle, daarna in Brusubi en nu dus in Brufut. Hij hing hem op de plaats tussen woonkamer en gang en zei “Zo nu is het echt jouw huis”. Ik vond dat zo lief van hem. Daarna namen de heren allemaal afscheid en ieder ging naar diens eigen compound. Toen ik de deur van de veranda afsloot, vroeg mijn Senegalese buurvrouw ( ze wonen nu nog in de boysquarters) of ze ook bij mij mocht slapen. Ik lachte en zei, “nou dan wacht je beter tot het twee persoonsbed er is, anders wordt nu wel een beetje krap”. Ze spreekt geen Engels een beetje Mandinka en Wolof, dus de dochter van onze andere buurvrouw vertaalde het voor me en ze moest hard lachen. In de vier boysquarters wonen twee gezinnetjes, drie jonge kerels, en een single man met zijn broer. Allemaal Senegalezen op de twee broers na. Dat zijn Ghanians zoals ze hier genoemd worden. De vaders van de gezinnetjes zijn allebei vissers en vaak dagen of langer van huis. De broer, Coffee is single en een Mason (zit in de bouw) maar is nu thuis vanwege een ongeluk en aan het herstellen. Hij is van een steiger gevallen. Zijn broer is een artiest die diverse bekende projecten in Gambia heeft gedaan. De bedoeling is dat ze allemaal voor 1 juni vertrekken, maar ik moet dat eerst nog zien. Ik at nog een crackertje met suiker en een stuk tapalappa met pindakaas. Poetste mijn tanden en ging naar bed. Ik wilde nog gaan tikken maar dat wordt morgen. Ik ben echt te moe nu. 


Reacties

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!