Amber_in_Gambia.reismee.nl

Maandag 1 april

Maandag 1 april 2019                    Alweer een nieuwe maand het gaat hard. Vandaag is mijn lucky day en nee dit is geen grap. Maar laat ik beginnen bij het begin. Opgestaan om kwart over zeven, tanden gepoetst en gezicht gewassen, theewater opgezet en de kippen gaan voeren. De was in het sop gezet en gaan bladharken. Vervolgens binnen in huis alles nat afgestoft en geveegd. Boy kwam om de paprika’s die we aan het opkweken zijn in de kweekbak op te halen. Ze moeten nu in de grond worden overgepoot. Ik zeg hoe ga je dat dan doen (hij was op de fiets). Hij haalde alle plantjes eruit en pootte die mutje bij mutje in een emmer om ze zo te transporteren. Ik was klaar met soppen en schoonmaken en de was doen, dus ik ging douchen. Bij het tandenposten en tegelijk mijn haar afdrogen ging het mis.  Mijn ketting ging open (het slotje is in verband met mijn kinderopvang in Holland toendertijd kindvriendelijk gemaakt dus schiet snel los) en ik stond net mijn mond uit te spoelen. Aan mijn ketting hangt een gouden hangertje dat mij ongelofelijk veel waard is. Het is een heel speciaal hangertje en dat tjoepte zo  in de afvoer. Grrrrrr daar was ik dus ff niet blij me. Direct de kraan dicht en wat was ik blij dat Boy er was. Ik ging me snel aankleden terwijl hij de sifon losdraaide, die ik vervolgens allemaal gelijk helemaal schoonmaakte is dat ook weer gebeurd. Maar geen spoor van het gouden hangertje. Ik was al in tranen, toen hij zei wacht even en met een stuk ijzerdraad in de afvoerpijp kwam er een kluts vuil los met daarin jawel mijn hangertje. Ik was zo blij ik vloog hem om zijn nek en zoende hem en toen kwamen de tranen echt. Hij was wat verlegen lacherig begreep mijn emotionele reactie niet echt. Gambianen tonen niet zo snel emotie, maar hij klopte me troostend op mijn rug. Wat was ik blij… mijn dag kan niet meer stuk.. en dat zeg ik dan om kwart over negen ’s morgens al. WE deden samen nog een bakkie en toen ging Boy weer weg. Ik was zo aan het kijken hoe hij dat ging doen met de emmer op de fiets dat ik vergat een foto te maken lol. Hij heeft een mountainbike en houd het stuur met één hand vast en de emmer (best wel zwaar met aarde en plantjes) in zijn andere hand. Als dat maar goed gaat met al die mulle zandwegen tussen hier en Brufut. Toen hij weg was hing ik de was op, daarna sproeide ik de bananenbomen en zonnebloemen en daarna waste ik de dweil nog even uit en hing die ook aan de lijn. Vervolgens een ontbijtje. Daarna weer een sopje door de badkamer die nu wel weer wat viezig was. Nog maar even afspoelen en deze blog alvast tikken. Zo de was weeg afhalen vouwen en in de kast ruimen. Ik heb de taxi gebeld maar die is onderweg met een andere klant, en komt daarna hierheen dus ik weet niet exact hoe laat. Even gepraat met Ismaila uit Somita, die komt morgenmiddag hierheen om te kijken of hij mijn printer wel werkend kan krijgen op mijn laptop. Mij is het tot nu toe nog steeds niet gelukt en dat is heel onhandig, want ik kan dus nog steeds niet printen. Even vuil aangestoken (wat tuinafval dus dat is zo verbrand) en nu rustig afwachten tot de taxi belt dat hij onderweg is. Dan kan ik de spullen bij elkaar zoeken en alles afsluiten en dan weer op weg naar Brufut. Toen ik in Brufut aankwam ben ik eerst ff beltegoed op gaan waarderen. Toen ik terug kwam van die wandeling ging Jebbah koken. Aangezien ik mijn study voorbereidingen ook al gedaan had, ben ik ook naar het grote huis gegaan. Boy liet me zie waar hij de paprika’s geplant had in de familietuin, en we maakten gelijk een rondje door de rest van de tuin. Ik maakte wat foto’s en kletste daarna met Jambo en speelde met Amber. De kids kwamen uit school en allemaal netjes een handje geven. Daarna omkleden en na even spelen was het tijd voor de lunch. Terwijl we aan het eten waren kwamen ook de grotere kids uit school en schoven aan met hun eigen bowl. Het smaakte goed ik kan niet anders zeggen en we hebben gezellig met zijn alleen gegeten. Ook nu maakte ik wat foto’s. Na de lunch ben ik study gaan geven. Deze week staat in het teken van de tafel van twee. We werken de hele week van dezelfde opdracht bladen om te oefenen (en hopelijk blijft er dan ook iets hangen) en dan vrijdag toets zonder de aan de wand hangende voorbeeld tafel. Na study haalde ik de was af en vouwde die weg. Daarna ging ik nog even naar de shop om zakjes melkpoeder. Het is een wandelingetje van niks, maar als toubab doe je er vrij lang over. Alle kindje komen je een handje geven en de volwassenen groeten je en gaan een gesprekje aan. Dus “even naar de shop” die nog geen 500 m van het huis is duurt zomaar een half uur of langer. Ik merkte bij terug komst dat Boy en Mariama geen stroom hadden, dus gaf hen geld voor cashpower. En jawel een kwartiertje later was er weer licht in huize Jatta. Mariama gaf aan dat ze geen “fishmoney” (geld om eten te kopen) meer had, dus ik gaf haar ook nog wat geld. Daarna belde ik om half zeven Alieu de driver, of hij me wilde ophalen. Ik moest even langs de bank en ook nog even toiletpapier kopen in de supermarkt, want dat is zo goed als op thuis. Alieu gaf aan dat hij in Gunjur was en pas rond acht uur bij Whitehouse kon zijn. Hmmm dat kon nog net. Dus repeteerde ik nog wat tafelsommen met Almamy en Omar, hielp de Amber en Sarjo met aankleden na hun bad en we aten nog wat koude rijst van de lunch. En toen vond Boy de hanger van mijn gouden oorbel. Die had ik vorige week maandag verloren , maar we hadden gezocht maar niets gevonden. Het is ook maar fragiel en klein natuurlijk. Maar ik baalde wel een gouden hangertje met pareltjes .. en ‘t was weg. Ik ben zo’n persoon die altijd dezelfde sieraden draagt, en deze week heb ik diverse andere oorbellen geprobeerd, maar ik bleef mijn favoriete missen. Maar nu ineens vond hij het tussen de bank. Dus voor de tweede keer vandaag he made my day. Eerst de redding uit de afvoer van mijn ketting en vanavond die van mijn oorbel. Dus ik ben weer compleet met mijn normale sieraden vanaf morgen. Boy ging naar een vriend en Jebbah, de kids en ik keken TV.  Ik bedacht me ineens dat ik met Omar de afspraak had, dat ik wekelijks zijn oren mocht schoonmaken op zaterdag. Maar zaterdag was hij niet bij mij omdat hij met school naar de Independenceday parade moest. Dus was dat zaterdag niet gedaan. Dus ik vroeg hem, zullen we het nu even doen? Hij keek erg moeilijk, maar zowaar waar iedereen bij was mocht ik het doen. En ik heb maar één keer “au” en drie keer “pfff” gehoord. Toen het klaar was vroeg hij me “Are you already done?” Toen ik dat bevestigde moest hij hard lachen. Blijkbaar was het dus erg mee gevallen. Dat geeft hoop voor de toekomst. Acht uur kwam en ging maar geen Alieu. Eveneens half negen, daarna kwart voor negen, negen uur. En ik kon hem niet via app of telefoon bereiken. Ik zei tegen Jebbah ik ga Dodou bellen om me een andere taxi te regelen. Die was in gesprek dus ik appte hem. En daarna belde Alieu dat hij er bijna was tien minuutjes… Dus ik Dodou weer terug geappt dat t niet nodig was. Als een speer naar de bank, maar voor niks dus, want de ATM werkte niet, hij stopte steeds halverwege de transactie. Ik baalde daar zo van dat ik vergat om langs de supermarkt te gaan, we zijn direct naar huis gereden. Daar de tassen binnen gezet en daarna Baraka gebeld, dat ik nu eindelijk thuis was. Want die wilde graag zijn huurgeld ophalen, eigenlijk zou hij rond negen uur al komen ophalen. Tegen tien uur was hij hier en we hadden een gesprek. Hij was net terug uit Sare Dicory in Casamance, Senegal waar hij met Fatoumata en de kids bij de familie van Fatoumata was geweest drie weken. Dus daar vertelde hij wat over en we spraken over nog wat andere zaken. Hij zat natuurlijk behoorlijk in de stress want dit is zijn laatste maand dat de huur betaald kan worden en sja dan zitten ze zonder huis. Ik vroeg hen naar zijn plannen. Het idee is dan dat Fatoumata en de kinderen terug naar “the village” gaan. Amber en Ester gaan dan waarschijnlijk door de weeks naar Bansang bij zijn zus wonen zodat ze toch naar school kunnen. (Ester pas later als ze schoolrijp is) en dan in de vakanties naar hun moeder, die vermoed ik naar Sare Dicory gaat. Baraka die hier natuurlijk aan het werk is gaat dan bij vrienden slapen. Een heel gedoe om zo even een hele familie uit elkaar te trekken. Maar hier in Gambia gebeurd dat regelmatig. Dus daar kijkt geen mens raar van op, maar voor ons toubabs blijft dat vreemd. Het was inmiddels over elven dus ik nam afscheid en sloot de gate af achter hem. Nam nog een bakje thee en een douche en ben toen lekker gaan slapen.


Reacties

{{ reactie.poster_name }}

Reageer

Laat een reactie achter!

De volgende fout is opgetreden
  • {{ error }}
{{ reactieForm.errorMessage }}
Je reactie is opgeslagen!