Amber_in_Gambia.reismee.nl

Klapband

15-01-2020

Vanmorgen opgestaan en de boys naar school geholpen. Daarna aan de poets geweest. De was weggewerkt en aan het rek gehangen en de badkamer schoon gemaakt. Daarna nog wat verstelwerk gedaan. Mijn haren gewassen en een bad genomen en aangekleed. Mijn spullen bij elkaar gezocht en klaar gezet. Nog even een poosje een filmpje gekeken en daarna naar de weg gewandeld. Want Adine belde dat ze eraan kwamen. Ik zat daar al een poosje en was op een stenen randje naast een dame in burka gaan zitten. Een heel aardige vrouw en ze sprak perfect Engels. Ze zei “Ik hoop niet dat je op een auto wacht, want ik zit hier al bijna anderhalf uur en heb nog geen taxi. Alles wat langs rijdt zit vol. Ik moet naar het strand om vis te kopen, maar als het nog even duurt hoef ik niet meer te gaan, want dan is alle vis al op.” Ik vertelde dat ik zou worden opgepikt, maar dat onze auto dan vol zou zijn. Anders hadden we haar eventueel kunnen afzetten. Even later kwam er een mooie zwarte gepoetste BMW langs rijden met twee jongen gasten erin. Ze waren een beetje aan “show-offen”. Ik dacht “Ach who cares soms moet je even misbruik maken van het feit dat je blank bent”. Ik liep naar de auto en na de gebruikelijke groeten over en weer vroeg ik heel lief: “Hey bro can you please do something for me?”  Nou voor die blanke dame wilden ze wel wat doen. Dus ik bedankte hen vriendelijk en vroeg: ”Willen jullie dan aub die dame even afzetten op het strand, want ze wacht al anderhalf uur op een taxi en alles zit vol”. De breed smilende bumpster lachte ineens wat minder breed. Dat was niet wat hij verwacht had vermoed ik. Maar hij liet zich niet kennen en zei : “Ja natuurlijk kunnen we dat eventjes doen” De mevrouw bedankte me wel drie keer en stapte snel in en ze is netjes naar het strand gebracht ?. Zo rond half twaalf werd ik opgepikt om weer op pad te gaan met onze crew. Dit keer was ik in orde, maar nu was Adine enorm grieperig. Vandaag ging de reis richting Ndemban en Somita. We reden ongeveer een half uur toen we een fikse klap hoorden. Onmiddellijk begon de auto te zwabberen.. jawel een klapband. Dus allemaal de auto uit en Buba ging de band verwisselen. Dat lukte vrij rap. Ondertussen gaf Ik Adine reiki ivm haar hoofdpijn en dat hielp gelukkig een beetje. Toen de band na een goed half uur verwisseld was .. bleek de reserve band ook niet in orde. Aangezien we een flinke trip voor de boeg hadden, besloot Buba niet verder te rijden. Hij ging naar de garage en wij belden een andere chauffeur. Na een goed half uurtje wachten was Yusupha ter plekke en vervolgden we de reis. Onderweg in Brikama nog wat sinaasappels en bananen gescoord want we hadden trek. Nou die smaakten prima. Tegen twee uur waren we in Ndemban, helaas was de school nu al gesloten. Sja we hadden flink oponthoud gehad natuurlijk. Maar er moesten wel wat sponsorkindjes op de foto gezet worden. Dus er werd wat heen en weer gebeld. Terwijl Adine de eerste kindjes vastlegde, de twins Sainey en Shanna Tamba, verzorgde ik een wond aan de teen van Molamin en deelde wat fruitsnoepjes uit. Daarna wandelden we naar de school terug. Daar werden nog wat kindjes die inmiddels gearriveerd waren op de foto gezet. Ik maakte wat foto’s in één van de vier klasjes. Het schooltje heeft vier klasjes van ongeveer 25 kindertjes. Danny en Adine hadden nog een persoonlijk ritueel te volbrengen, en daar hebben we hen saampjes even de tijd voor gegeven natuurlijk.  Daarna ging het weer in de auto met twee kids omdat we nog een ander kindjes wilden bezoeken. Daar troffen we ook een op een bed liggende oma aan die een afgezet been had. Ze vroeg ons in perfect Engels om geld omdat ze met haar stomp naar het ziekenhuis wilde ivm pijn klachten. Adine en ik hebben de stomp samen bekeken, maar vonden geen sporen van infectie of iets dergelijks. Het zag er keurig uit. Deze mevrouw had waarschijnlijk last van fantoompijn en daar kan geen ziekenhuis iets aan doen helaas. Ook het laatste kindje werd op de foto gezet en Adine vergat haast om haar slippers mee te nemen toen we weer vertrokken. Nu een kort stukje rijden naar Somita waar we de tuinen van Ismaila Camara bezochten. Er was ook een begin gemaakt voor een poultryfarm, mooi om te zien hoe er aan de weg getimmerd word. We zagen daar ook baby’tje met aan beide handjes zes vingertjes.. iets wat hier wel vaker voorkomt helaas. Weer in de auto en op weg richting Sanyang waar we nog een tuin wilden bezoeken. Maar na een telefoontje bleek dat vandaag niet mogelijk. Dus reden we door nadat we bij een shopje een verfrissend blikje drinken hadden gekocht. We konden mooi vlot doorrijden en waren zodoende op een redelijke tijd weer thuis. Rond half zes zat ik weer op mijn eigen bankje. Moe maar voldaan.


Op missie naar Madina Salaam

13 januari 2020                 Vanmorgen na een roerige nacht opgestaan. Ik was superduizelig en misselijk en had vannacht vier keer overgegeven. IK zwalkte door het huis als een dronkenlap en maakte ontbijt voor de kids en zette thee en vouwde de was van het rek. Ondertussen nogmaals richting badkamer. IK wekte de kids en ben daarna naar bed gegaan ik kon niet op mijn benen staan. Ze aten ontbijt en kwamen met de portemonnee. Almamy haalde brood en ik gaf ze ook hun lunchgeld. Daarna vertrokken ze naar school en ik heb nog twee keer mijn teiltje leeggegooid. Zelfs een bakje thee kwam eruit. Daarna tanden gepoetst en gezicht gewassen en in slaap gevallen. Om elf uur werd ik wakker. Ik voelde me wat beter en besloot snel de was weg te wassen en op te hangen op het rek. Ik nam een bad en ruimde de boel een beetje op. Daarna pakte ik mijn tas in, want ik moest vandaag op trip met de Fontein. Inmiddels was de misselijkheid weer volop terug en de duizeligheid ook enigszins. Ik wandelde naar de shop om een verse gekoelde fles water te halen en deed daar vitamine tabletten in zodat ik toch iets binnen had. IK ging daarna op het randje zitten wachten op de auto die me op zou komen pikken. Zoals gebruikelijk krijg je dan alle kids toubab toubab minty minty etc. Ook een groepje pre-nursery kids kwamen langs allemaal zo rond de drie jaar. Ze gingen naast me zitten raakte me overal aan trokken aan mijn haar en bedelden om van alles en nog wat. Maar ik weigerde iets te geven omdat ik niets bij me had. Het waren allemaal jongetjes en één meisje. Die bleef maar zeuren en ik bleef netjes uitleggen dat ik niets bij me had als “de minty” (een zuurtje) dat ik in mijn mond had. Ze ging voor me staan met haar hand in haar zak en vroeg nogmaals “toubab minty anything?” Daarop antwoorde ik (oké ik was een beetje kortaf inmiddels) in Mandinka dat ik niets had en dat t nu klaar moest zijn met vragen. Ze trok haar hand uit haar zak en had een mesje dat ze zo in mijn linker bovenarm zette en een (gelukkig niet al te diepe) haal gaf van 4 cm. Ik was helemaal perplex en gaf haar in een reflex een tik in haar gezicht. Ze zette het direct op een brullen en van alle kanten kwamen ineens mensen tevoorschijn. Ik negeerde iedereen en riep in het Engels: “Op jouw leeftijd een mes in mijn arm zetten omdat ik geen snoepje heb, ben je helemaal gek geworden? “Dat maakte  blijkbaar indruk, want de kleine verdween spoorslags. En alle volwassenen die haar met het mesje in haar hand en mij met mijn bloedende arm hadden gezien, zeiden helemaal niets en verdwenen ook weer naar hun bezigheden. Pas toen zag ik dat mijn arm daadwerkelijk bloedde. Met een zakdoekje en wat ontsmettende gel maakte ik mijn arm schoon en het bloeden stopte snel omdat het tamelijk oppervlakkig was. Maar ik was echt verbijsterd…. Zo jong en dan zoiets doen.. wauw wat als die ooit 13 is? Ik kon en kan er nog steeds niet bij met mijn verstand. Sjee wat een begin van de dag zeg….. en het is nog niet eens vrijdag de 13e

Even later kwam onze chauffeur met de rest van de crew me oppikken. En we waren op weg richting Medina Salaam, ons reisdoel van vanmiddag. In de auto waren chauffeur Buba, Adine en Danny, Musu en Alasane en ondergetekende. De sfeer zat er goed in we hadden er allemaal zin aan. In Medina Salaam aangekomen bezochten we daar eerst het healthcenter. Een mooi initiatief dat momenteel wordt geleid door Ndey die tezamen met twee nurses en een cleaning lady de kliniek draaiende houd. Ze krijgen daarbij nog een beetje hulp van een organisatie uit de UK, die oorspronkelijk het healthcenter heeft gebouwd. Maar moeten zoveel mogelijk selfsupporting zijn. ER zijn enkele lokale projecten opgezet die wat financieel benefit opleveren, daarvan worden met moeite de salarissen betaald van de medische staf en de school die ernaast gelegen is. Voor verdere kosten moet dus een andere oplossing komen. Ndey vertelde ons het een en ander over de opzet, de werkwijze en de problemen waar men tegenaan loopt. Het grootste probleem is het gebrek aan stromend water. Ze moeten nu water halen bij een pomp die buiten achter het gebouw staat. En ook de elektra laat te wensen over, ze hebben solar, maar de capaciteit van de huidige panelen is veels te laag. En zeker niet voldoende om te boel draaiende te houden. Een simpele medicijn vernevelaar bijvoorbeeld kan al niet draaien, omdat dat teveel vraagt van het huidige systeem. Daarnaast is ook de bemanning (in dit geval bevrouwing) een probleem. Ndey is de enige die 24/7 oproepbaar is. Zij is een senior nurse en senior midwife, maar geen arts. Ze hebben een mooie ward met een redelijk aantal bedden, maar door de personeels bezetting zijn opnames zoveel mogelijk van korte duur, omdat er geen beschikbare verpleging is. Ook het gebrek aan een apotheek, een laboratorium en .. jawel aan artsen.. maakt dat de meeste gevallen die wat ingewikkelder worden … moeten worden doorgestuurd. Maar daarvoor is helaas geen ambulance beschikbaar, dat gaat per ezelwagen naar de hoofdweg en vandaar per bushtaxi verder. Toch is het een noemenswaardige capaciteit aan patiënten die ze in het healthcenter behandelen, zo’n 500 per maand worden er gezien en er worden iedere maand ook zo’n 10 babytjes op de maternity geboren. Ook de beschikbaarheid aan medicatie en verzorgings/verbandmiddelen is een probleem. Ndey verteld dat het soms echt “strugglen” is om een beetje goede zorg te kunnen verlenen. Gelukkig was dat iets waarin wij kunnen helpen en dat gaan we dus ook zeker doen. In ruil daarvoor krijgen de fonteintjes uit de regio  vanaf nu ook gratis medische hulp bij dit healthcenter.  Dat is dus een mooi samenwerkingsverband waarbij zowel het healthcenter als de fontein gebaat is. In de toekomst zullen we eventueel ook vrijwilligers kunnen bemiddelen die graag een stage in een lokaal ziekenhuisje willen doen. En wie weet kunnen we later iets betekenen in de basis voorzieningen als water en elektra. Voor nu staat de Fontein in elk geval op de kaart en is de medische zorg van onze kindjes ook geregeld. Een mooie start van een hopelijk vruchtbare samenwerking.

Na het bezoek aan de kliniek waren we allemaal nogal “warm en stoffig”. Onze chauffeur was tijdelijk vertrokken en we rusten ff uit in de schaduw op een boomstam. Even later werden we aangesproken door de oprichter van WYCE. We raakten in gesprek met deze zeer gedreven Engelse meneer, en hij wees ons op het fiets plan dat ze hebben en we bezochten daarna de Bee farm. Beiden genereren deze inkomsten voor het ziekenhuis en de school. Het was leuk om te zien alleen te warm om dichtbij de bijen te komen, wij zweten nu teveel en dat vinden de bijen erg aantrekkelijk. Dus we keken op veilige afstand. Op de farm wordt van alles verkocht en dat bleek goed te lopen. Vandaar wandelden we naar de WYCE lodge waar we uitleg kregen en wat te drinken en eten namen. Dat smaakte best gelukkig was mijn misselijkheid zo goed als weg na de pilletjes die Adine me gaf. Toch was het broodje sardientjes een gok maar de honger won. Twee blikjes cola en nog een stukje sandwich gezond later stapten we weer in de auto. Nu gingen we op familiebezoeken. Dat klinkt leuk maar duurt soms langer dan gepand haha. Overal krijg je kindjes in handen en ze zijn allemaal even schattig. W maakten foto’s van de kids en de papieren die ze hebben en we bezochten toch de nodige kindjes. We reden uiteindelijk vroeg ion de avond huiswaarts met twee kippen in de auto en een zak sinaasappelen. Tussendoor hadden we nog sinaasappel gegeten en ook hadden Alessane, ik en Musu nog wat ebbeh op. Adine bleek een plotselinge allergie voor de kippen te hebben ontwikkeld en zat daardoor sniffend en bijna huilend achterin de auto. Mijn slipper gaf de geest dus ik moest blootsvoets verder. We dropten eerst Alessane in Tanji, daarna was ‘t mijn beurt in Brufut en ging men door naar Wullingkama. Ik was thuis rond kwart over zeven. Ruimde mijn spulletjes op en nam snel een bad en waste mijn kleren voor de kids thuis kwamen. We aten kliekjes van gisteren en dat smaakte prima. We maakten vast schooljuice en brood voor morgen klaar en ik tikte alvast twee stukken van deze blog. Daarna zijn we allemaal al bijtijds in bed gerold. Ik was echt kapot. Maar we kunnen wel terug kijken op een zeer productieve dagje. Woensdag gaan we weer op pad. Morgen even een rustdagje incalculeren hier..


Nieuw jaar, nieuw begin en een nieuwe blog

en eerste (het mag nog net vandaag geloof ik) Allemaal een heel gelukkig nieuw jaar toegewenst en laat ons hopen dat het vele mooie en weinig minder mooie momenten zal gaan brengen voor iedereen .

Ik heb weinig voornemens gemaakt, maar één ervan is nu en dan wel te blijven bloggen. Dus hier is weer eens een blogje van mij. Het gaat goed hier en ik voel me hier nog steeds prima. Ik ben inmiddels helemaal in het Gambiaanse “schema van alle dag” gegleden. En na bijna anderhalf jaar hier te hebben gewoond, voel ik me ook meer een Gambiaanse dan een Nederlandse tegenwoordig. En ik merk dat mijn visie en manier van denken ook echt wel enige aanpassingen heeft ondergaan de afgelopen maanden. Maar ik denk dat het mij al met al een beter mens heeft gemaakt en daar ben ik blij om. Ik heb mijn draai gevonden. Toch zijn er nu en dan nog steeds momenten dat ik denk “Zal ik het bijltje er nu toch maar bij neergooien en terug gaan naar Nederland”. Maar die komen steeds minder vaak voor en ik weet inmiddels dat het momentopnames zijn. Want nog geen vijf minuten later peins ik er namelijk niet meer over.

Maar de Gambiaanse cultuur staat soms zo haaks op onze ingeprente Nederlandse cultuur dat je soms gewoon tegen zaken aanloopt. Ik weet dat dat zo zal blijven, maar ik merk ook dat ik me er minder druk om maak tegenwoordig. Ik ben ook noodgedwongen “harder geworden” denk ik. Gambianen zijn vriendelijke en behulpzame mensen, maar ze zijn soms ook enorm vastgeroest in hun tradities en cultuur en een stuk “minder buigzaam” als wij. Maar wat ik vooral moeilijk vind: Ze zijn doorgaans ook enorm beperkt in emotionele omgang. Ik ben een prater en iemand die emoties uiten juist enorm belangrijk vind en ik loop daarin hier soms echt nog tegen muren op. Hier is huilen een teken van zwakte en soms zelfs “slecht”. En je angsten, twijfels, zorgen en emoties deel je niet met anderen, maar houd je voor jezelf. En als iemand vraagt hoe het met je gaat, dan lach je en zeg je “I am fine” zelfs als dat beslist niet zo is. Jaja “de smiling coast” blijkt al snel (voor iemand die wel de moeite neemt om even verder te kijken) een opgelegde smile te zijn. Men lacht wel maar ondertussen… En ik als emotype mis soms echt even iemand die een arm om me heen slaat, of die tegen je zegt ”Kom hier en huil maar eens lekker uit en dan zie je de wereld weer heel anders”. Toch stop ik mijn tranen echt niet altijd weg, en ik uit doorgaans ook mijn twijfels, angsten en emoties. En ja ik weet het : “Men luistert erna, maar doet er acht van de tien keer weinig mee”. Maar ik heb ‘t dan in elk geval toch aangegeven en niet ingeslikt. En die twee keer dat het wel iets veranderd is winst voor mij.

Zo maar even wat (er door de ouders of cultuur in geprente voorbeelden uit een kindermond : “Als iemand dood gaat moet je niet huilen, want als je tranen de grond raken waarin die persoon begraven wordt, kan dat een vloek over de dode veroorzaken” of tijdens het helpen met uien snijden: “Ik huil niet echt hoor, want huilen is slecht en ik wil geen slecht mens zijn”. Waarop ik dan reageer met “Ow maar iedereen hult bij het uien snijden doordat je ogen geïrriteerd raken”. Antwoord : “Nee Amber jij niet “. Ik weer : “Klopt doordat ik lenzen draag heb ik er minder last van”. Maar daarna zei ik: “Trouwens ik huil ook wel eens hoor, dus ben ik dan een slecht mens?” Antwoord: “Nee want jij bent een blanke vrouw, en vrouwen zijn nu eenmaal niet zo stoer als mannen en blanken zijn ook zwakker als Afrikanen”. “I rest my case…. Nee dat doe ik niet, ik vertel hen eerlijk dat het soms goed is om je emoties te uiten. En dat ik begrijp dat de cultuur dat wellicht niet support, dus dat ze dat in het openbaar misschien liever niet doen. Maar dat ze bij mij (of later bij iemand waar ze heel close mee zijn), best emoties mogen laten zien dat dat alleen maar beter is voor je. En dat dat hen echt niet zwak of slecht maakt.

Grappig is wel dat de kinderen (zeker die twee die bij mij wonen) na een jaar al enorm veranderd zijn. Ze komen geregeld om een knuffel, vinden het heerlijk om soms een poosje gewoon op schoot te zitten of tegen me aan te hangen, delen beetje bij beetje meer, durven soms ook al toe te geven als hun iets dwars zit en praten steeds meer over wat ze bezig houd. Met mij dan, ik mag het dan weer niet delen met hun ouders, want “dan vind men hen zwak” Zo triest dat een kind van 7 en 9 al zulke uitspraken doet.. maar sja zo worden de kids hier opgevoed. Maar ik geef hen alleen mijn uitleg hoe ik het zie, maar dwing het ze niet op. Want je kan de cultuur niet veranderen. Dat wil ik ook beslist niet, dus voor de rest “I rest my case” . Maar ik geniet ondertussen stiekem wel van de kleine stapjes, die ze soms wel maken naar de manier waarop ik omga met dingen. Ook in andere zaken zoals bijvoorbeeld: “Een ruzie eerst proberen uit te praten en er niet maar direct op los slaan”. Kleine rimpelingen in een enorme oceaan wellicht maar ik vind het fijn dat ze soms iets gevoeliger zijn. Maar de grootste winst haal ik uit het feit dat ze mijn emoties leren lezen. Als ik niet goed in mijn vel zit of verdrietig ben troosten ze me en ze zien het vanuit zichzelf. En ik denk wel eens “Jullie zijn in dit opzicht in elk geval iets minder “ongevoelig” ingesteld als veel andere Gambianen." En dat doet me goed. Ik praat met hen ook regelmatig over de verschillen tussen hun cultuur en de mijne en ze trekken daar soms zelf hun conclusies uit.

Even een globale terugblik: De kids days liggen nu even helemaal stil. Er zijn momenteel geen aanmeldingen vanuit groepen in deze periode. En voor de lokale bevolking was vooral de drukte van de feestdagen (zelfs al vieren ze die hier officieel niet) en de extra kosten die dat “niet vieren” toch met zich mee brengt … een puntje. Er is dan echt geen stuivertje extra beschikbaar en velen hebben momenteel juist weer schulden gemaakt. Ze lenen van anderen om toch de decembermaand maar een beetje door te komen. Dus de kinderen mogen/kunnen ook niet een extraatje hebben om naar de kidsdays te komen. Ik ben erover aan het brainstormen hoe ik het toch juist voor de lokale kinderen meer toegankelijk kan maken, zonder er zelf financieel helemaal voor op te draaien. Ik stop er nu altijd al extra geld in als de lokale kindjes komen. Simpel omdat gewoon niemand de 100 dalasis kan ophoesten hier. Nu doe ik dus de helft uit de donatiepot en de andere helft betaalde ik tot nu toe vaak zelf. Maar zowel de geschonken donaties, als mijn persoonlijke financiële speelruimte raken langzamerhand op. Natuurlijk kan ik ervoor kiezen om het catering gedeelte weg te laten vallen, dat zal enorm schelen in de kosten. Maar ik vind juist die gezonde maaltijd zo belangrijk. Veel kids krijgen hier maar weinig een echte gezonde maaltijd met groenten en vis of vlees namelijk. Ook zal ik een andere invulling aan de middagen kunnen geven en eens per maand een speciale middag voor lokale kids organiseren op een andere locatie bijvoorbeeld.. Ik ben er nog niet helemaal uit. Het is leuk dat de groepsboekingen zo goed lopen, en die gaan we ook zeker blijven organiseren. Maar financieel gezien wordt daar echt alleen het horeca gedeelte beter van. En mijn insteek is echter juist om iets voor de lokale kindjes te willen betekenen. Dus ik laat er mijn gedachten nog even over gaan hoe ik dat ook leuk kan houden.

Inmiddels zijn we in 2020 aanbeland na de feestmaand keert voor velen de rust en het normale leven weer terug. Ook hier zijn de scholen weer begonnen afgelopen maandag, al draaien die hier de eerste week altijd maar op halve kracht. De extra studie die mijn jongens iedere dag behoren te volgen is nog niet opgestart, en de eerste schooldagen is het hier vooral “spelen”. Maar wel in uniform met alle boeken etc naar school, want je weet maar nooit. Maar ze komen nu doorgaans ook wel eerder naar huis dan ik normaliter gewend ben. Ik moet daar altijd er aan wennen en er ook rekening mee houden dat ik niet zo maar ff weg kan gaan omdat de kids toch tot vier uur op school zitten. De juffen hebben net twee weken vakantie gehad, maar waar leerkrachten in Holland vooraf aan de start van de lessen hun werk voorbereiden, gebeurd dat op deze school (en vele anderen in Gambia) pas de eerste dagen na de vakantie. Dat betekend vaak geen juf voor de klas maar een ouderejaars die “les geeft” Dat komt meestal neer op toezicht houden bij het spelen dus. Deze school heeft soms toch een gebruiksaanwijzing, zo is het “kerstrapport” van Almamy nog steeds niet klaar. Van Omar en Sarjo had ik het al voor de kerstvakantie… Maar de juf van Almamy “was (en is) nog niet klaar” Sja het kan hier allemaal…Ik zal zeggen je hebt net twee weken de tijd gehad om dat even in te vullen, maar goed er wordt dus nog steeds aan gewerkt?. Er is dus nog geen huiswerk deze eerste week en ook de extra classes starten hier soms na een week (soms ook pas na twee weken) weer op. Maar het ritme van vroeg opstaan en de kids naar school werken is weer begonnen afgelopen maandag. De kinderen zitten duidelijk nog niet in het ritme, want ook voor mijn bijlesgroepjes komen er nu (nog) geen kids. Ze zitten nog in de vakantiemodus.

Het nieuwe jaar bracht voor mij ook een nieuwe uitdaging. Een eveneens in Gambia wonende vriendin en haar partner hebben een nieuw initiatief opgestart: The Fountain children & agriculture project in Gambia. Ze gaan een groeps-koken project opstarten, kindjes sponsoren en een project opzetten om vrouwentuinen te organiseren. Ze zullen voorlopig werkzaam zijn in de regio’s Gunjur, Tanji en Ndemban. Daarnaast zullen ze groepsreizen vanuit België organiseren. Ik zal hier in Gambia een onafhankelijke, controlerende functie hebben over de uitbetalingen in de VZW. Ook zal ik alle projecten, gezinnen en scholen gaan bezoeken, omdat ik mede zorg zal dragen voor de fotografie tbv de fosterouders in België. In Gambia zal ik Adines rechterhand en klankbord zijn. En indien zij zelf in België zal verblijven, houd ik hier in Gambia als haar “ogen en oren” een vinger aan de pols. Ik vind het heel leuk om hiervan deel te mogen maken. We zijn al van start gegaan rekeningnummer is geopend, de eerste kindjes zijn gefosterd en aanstaande zaterdag hebben we onze eerste staff vergadering met het complete Gambiaanse team. Wij gaan ervoor om dit tot een succes te maken. Ik heb er veel zin in om deze nieuwe uitdaging invulling te gaan geven.

Zo nu zijn jullie weer een beetje op de hoogte van het reilen en zeilen hier in Gambia. Ik heb nog een blog over de feestdagen geschreven maar die staat in mijn GSM en die heeft momenteel een probleempje dus daar kan ik even niet bij. Die komt dus met enige vertraging tzt alsnog online te staan.

Overdenking

Zoals jullie hebben gemerkt ben ik gestopt met bloggen. Maar op de valreep van het jaar 2019, nu ik zo’n 400 dagen in Gambia ben, is hier dan toch nog een overdenkings blog.

24 december 2019, 03.34 u. Ik kan door de gewrichtspijn weer eens niet meer slapen. Vaak ging ik dan blogs tikken op de laptop. Maar de laptop is niet meer, het beeldscherm viel deze week na de zoveelste onverwachtse stroom uitval ook spontaan uit en ja dat tikt en leest erg lastig. Er zijn geen centjes om een andere te kopen, nu dus een poging op de GSM zolang mijn verkrampte vingers het volhouden dan.

Zo’n 400 dagen geleden zat ik rond deze tijd op Brussels AirPort. Ik ging na tig eerdere korte of langere verblijven nu echt “ semigreren “ naar Gambia. Henny en Anouk hadden me samen weggebracht. Ik had er enorm veel zin in, sinds ik 15 jaar oud was was dit al mijn wens. Armen en kindertjes in Afrika gaan helpen, en nu ging ik mijn droom eindelijk waarmaken.

Tegelijkertijd zag ik er enorm tegenop. Ik ging alles en iedereen inclusief mijn moeder, mijn kinderen en echtgenoot in Nederland achterlaten. Oké Henny zal me later volgen daarheen, maar het was toch nogal een stap. Niet iedereen in NL nam me deze beslissing dan ook in dank af. Ik ging met zoveel idealen, plannen en verwachtingen. Nu op de drempel van het nieuwe jaar 2020 ben ik bijna 14 maanden verder, een stuk armer en zo’n 65 kilo lichter. Ik ben inmiddels sinds 1 september ook helemaal geëmigreerd en officieel niet meer ingeschreven In Nederland. Ik kijk zoals velen in deze periode ook terug. En wat is het allemaal anders gegaan dan ik voorzien had. Lees zelf maar....

Mijn gezondheid ...., Ik ben hier een paar keer flink ziek geweest, ben zelfs bijna mijn been kwijt geraakt en net op tijd aan de dood ontsnapt. En dat hakte er lichamelijk en emotioneel best in. Maar ik zit nu ondanks de dagelijkse kleine ouderdoms en aan mijn ziekte gerelateerde kwaaltjes en pijntjes al met al toch lekkerder in mijn vel. En daar hebben het klimaat hier en mijn gewichtsverlies ook zeker een positieve deel aan gehad.

Mentaal.... Ik ben gestalkt geweest en die personen probeerden mijn naam zowel in Nederland als in Gambia enorm te verguizen met al hun leugens en aannames. Is dat gelukt? Ja deels wel want ik ben best wat vrienden kwijt geraakt sinds die periode. Ook mensen waarvoor ik altijd door dik en dun heb klaar gestaan in mijn leven, lieten me nu vallen. Maar hun hoofddoel was “Mij kapot maken en overal ongewenst te doen zijn, zodat ik er zelf uit pure wanhoop maar een eind aan zal maken. Zodat de wereld van mij bevrijd was”. Dat is hen dus niet gelukt, al zeg ik eerlijk: “Ze zijn heel ver gegaan hadden me mentaal op een gegeven moment best ver op mijn knieën.” Maar ik ben er nog. Vele illusies en wat vrienden armer, maar in veel opzichten ook sterker dan ooit. Al heb ik zeker nog wel mijn mentale dips nu en dan. Maar ik probeer positief te blijven en vooruit te kijken.

Levensvisie....... Ik ben nederiger geworden hier en heb veel luxe en franje waarmee ik mij in mijn vroegere dagelijkse leven omringde los moeten laten. En dat gaat me best goed af. Ik ben dankbaar voor de maaltijd iedere dag zelfs al bestaat die soms zeven dagen per week alleen uit rijst en een klein stukje vis. Of uit brood met alleen boter. Groenten, vlees, kip, zuivel en fruit zijn hier luxe artikelen, en duur vaak duurder dan in NL zelfs. Als je zoals ik financieel op Gambiaans nivo leeft doorgaans te duur dus. Ik drink vrijwel alleen nog kraan water, thee of aanmaak limonade. Het water is hier een stuk minder schoon als in NL. En soms is er zelfs alleen putwater dat we eerst met de hand moeten putten en naar huis moeten dragen. En voor inwendig gebruik heel goed moeten zuiveren, koken en zeven.

Dagelijkse realiteit ...... Ik heb hier geen kraan die ik even open kan draaien. Geen douche waar ik even onder kan stappen. Ik heb hier alleen een waterput. Iedere dag moet er dus voor alles wat we doen water geput worden met de hand. Met dat water maak ik het huis schoon, spoelen we met emmertjes de WC door, was ik mezelf (met een teil en een klein emmertje om me af te spoelen). Doe ik de afwas en ook de was. Ook dat gaat hier iedere dag weer, op de hand met twee teilen, een zakje Omo, een stuk huishoudzeep en een wasbord. Daarna alles met de hand uitwringen en ophangen.

Drinkwater en water om te koken en dergelijke moeten we bietsen bij de buren, of per fles kopen in de winkel. Ondanks volledige betaling van alle te maken kosten zo’n 10 maanden terug, wachten we al die tijd al, tot Nawec (national water & electric company, de enige hier en dus zonder concurrentie) eindelijk ook onze compound op het waterleiding netwerk gaat aansluiten. Ik heb een pracht van een zwembad van 5 meter doorsnede. Maar het staat ongebruikt en opgeslagen, want er is immers geen water. Ik had ook hier na de verhuizing van Brusubi naar Brufut weer een moestuin, maar dat gaat zeer moeizaam want er is geen water.

En ik ben blij als we stroom hebben (eveneens geleverd door de Nawec) want zo vanzelfsprekend is dat hier niet. Soms zitten we uren (soms wel dagen) zonder stroom. Dan is ook de gsm leeg, gaat de koelkast staan te ontdooien, branden we kaarsjes en is de internet connectie ook weg. Eten koken doe ik op een camping gasstel met gasfles. En dat is luxe want de meeste locals koken op brandhout of houtskool. Zo leef ik hier en ik ben daar tevreden mee hoor ik klaag beslist niet. Maar nu denk ik wel eens; wat zijn we in Holland eigenlijk verwend met al die vanzelfsprekende luxe. Ik heb inmiddels geleerd dat ik heel goed zonder die luxe kan. Al zal ik enorm blij zijn met stromend water daar ben ik eerlijk in. Het lijkt me heerlijk de kraan open te kunnen draaien, onder de douche te kunnen stappen en gewoon de WC te kunnen doortrekken.

Ander mens ......Is het me mee gevallen? Daar kan ik positief op antwoorden, ondanks alle medische dingetjes is Gambia goed voor me. Het klimaat is stukken beter voor mijn gezondheid. Ik leef gezonder, eet gezonder en beweeg veel meer (en met minder pijn) dan in NL. Ik heb hier de rolstoel nog nooit nodig gehad. Ook ben ik nederiger, dankbaarder en respectvoller geworden. En eindelijk in de goede zin ietwat egoïstischer. Ik leer stukje bij beetje om meer voor mezelf te kiezen en mezelf niet altijd weg te cijferen voor anderen. Ik heb enorm veel nieuwe dingen geleerd en nieuwe inzichten gekregen die mijn leven waardevoller maken. Ik ben ook vergevingsgezinder geworden en ben een stuk meer gegroeid in mijn geloof. Ik geniet van de mensen om me heen en hun levenswijze en levenswijsheid. Ik geniet van de zon en het klimaat al is het soms enorm benauwd en al kan ik soms echt de regen of sneeuw uit Holland missen. Ik vind nu 20 graden echt te koud ... erg hè?

Ik hou van mijn “toubab vriendinnen” die ook hier wonen en van de manier waarop we elkaar steeds weer proberen te steunen, want t leven hier is voor ons echt niet altijd makkelijk. Ik hou van “mijn” Gambiaanse gezin en kids, zowel mijn twee boys die permanent bij me wonen, als hun twee zusjes en hun ouders die elders wonen. Ik geniet van het dagelijks leven in al zijn facetten. Ik ben en ik voel me hier thuis.

Mijn droom ........Maar het meest positieve is en blijft dat ik echt mijn tiener droom waar heb kunnen maken. Ik help mensen en kids. Ik verleen in Takoradi gratis EHBO en wondzorg en draag mijn kennis zoveel mogelijk over op ouders. En steeds meer mensen weten me te vinden en kloppen bij me aan. Materialen en medicatie krijg ik via donaties van bekenden en stichtingen, die dat weer gratis aan mij verstrekken. Jaja samen staan we sterk. Ik geef eveneens vrijwillig bijlessen Engels schrijven rekenen en verdere schoolvakken aan kinderen en volwassenen. En mag sinds kort ook de Smile Kids Days organiseren, waarmee we de lokale kinderen een middag onbezorgd spelen en genieten mogen aanbieden.....

Conclusie......Ruim een jaar permanent wonen in Gambia. Viel het mee of tegen? Mee, al was en is t soms echt niet makkelijk. Heb ik spijt? Nee, al had ik het echt veel eerder moeten doen. En had ik achteraf gezien sommige dingen misschien beter anders kunnen aanpakken. Ben ik er beter of slechter van geworden? Beter zeker te weten, en ik ben mentaal enorm gegroeid in meerdere opzichten. Zal ik t iedereen aanraden? Nee ik denk niet dat dit voor iedereen geschikt zal zijn. Zal ik het weer doen ? Ja direct want het heeft mij een beter en gelukkiger mens gemaakt.

Feestdagenblog

Het is bijna kerstmis, de wensen vliegen over het internet. Ook hier in grotendeels Islamitische Gambia hoor je de Christmas songs (al zal het wel bij dromen over een witte kerst blijven hier). En hier en daar staan zelfs opgetuigde kerstbomen op de compounds.

De temperaturen zijn hier zo rond de 30 tot 35 graden en het leven van alle dag gaat gewoon door. Dus de kerstsfeer is hier wel even anders dan in Nederland. Maar er is gelukkig ook geen kerststress. En straks vieren Moslims en Christenen en Arheisten hier gezamenlijk het kerstfeest. Net zoals ze ook samen het suikerfeest vieren.

Het gaat hier wel zonder geschenken en grote maaltijden. Soms is er wat extra geld gespaard (of gesponsord) om wat kippenpoten op de barbecue te gooien. Maar van al die speciale en dure liflafjes, gourmet, steengrill, buffetten, 6 of 7 gangen of “ all you can eat schranspartijen” en de bijbehorende wijnen en toetjes is hier bij de lokale bevolking echt geen sprake.

Gambia is namelijk vooral heel erg arm. dus men is al blij als ze iedere dag een goede maag vullende maaltijd hebben. En ja mooi mee genomen als die ook nog enigszins gezond is, maar dat is zeker geen prioriteit. En iedereen is altijd welkom om mee aan te schuiven voor de maaltijd, hoe pover die soms ook is. De luxe maaltijden en feesten zie je hier alleen in de hotels en restaurants in het toeristen gebied, niet bij de locals. .

Toch zie ik hier altijd weer lachende gezichten. Men klaagt niet, is goed in het verbergen van de doorgaans uitzichtloze armoede. Hier in Gambia zijn heel veel mensen met zorgen en vaak zijn ze straatarm. Maar de “ smiles” blijven.

Ik vier de kerst hier zonder kerstboom, luxe eten of kerst muziek. Een gewone dag samen met de “familie", waar de vrouwen samen koken, de mannen samen ataya maken, waar iedereen welkom is om aan te schuiven om samen met ons mee te eten. En waar mensen dan ook vooral samen genieten van elkaars aanwezigheid.

Hier is het niet belangrijk wat er op tafel komt. Het samen delen, en samen zijn, in gastvrijheid, vriendschap, respect en vrede is veel belangrijker. Hier is de intentie van kerst nog zoals het +/- 2000 jaar geleden was.

Ik waardeer dat, en hoop dat ooit overal ter wereld zo kerstfeest gevierd zal kunnen worden. Dat de hele wereld mag zien dat het mogelijk is: Moslims en Christenen, blank en gekleurd, jong en oud, gelovigen en niet gelovigen die samen leven in vrede, onderling respect en verdraagzaamheid. En die gezamenlijk hun religieuze en traditionele feesten kunnen vieren.

Ik koester deze manier van samen leven en vind het een eer dit samen met hen te mogen ervaren en beleven.En ja ik mis deze dagen mijn vrienden en familie in het verre Nederland enorm. Ik zal zeker ook een traantje laten om hen die zo door mij gemist worden omdat ze ver hier vandaan zijn, of me ontvallen zijn. Dat hoort er voor mij op deze speciale dagen zeker bij.

En ik denk ook aan de mensen die eenzaam zijn, hun geliefden moeten missen en liefst deze dagen maar willen overslaan. En aan mensen die in oorlogsgebieden proberen te overleven en aan hen die honger hebben of geen medische hulp. Die mensen kunnen alleen maar dromen van een gelukkig kerstfeest.

Hoe mooi zal t zijn, als men straks ook in Europa tijdens het genieten van alle luxe, vooral eens dankbaar kan zijn met wat men wel heeft. En eens een keer niet klaagt over wat men niet heeft.

Strooi je liefde uit dat kost helemaal niets. Vraag eens een eenzaam persoon om met jullie mee te eten en vieren. Breng eens een doos boodschappen bij een arm gezin. Het zal de harten verwarmen, net zoals de vele vlammetjes van de kaarsjes die deze dagen mogen branden. Ik wens jullie allemaal een zalige kersttijd toe.

Bron van de oorspronkelijke tekst was Nico Hollander. Ik heb hem (met toestemming) aangepast en op mezelf gepersonaliseerd.

jaja ik leef nog

Zo het was een tijdje stil in mijn blogs. Niet om een specifieke reden eigenlijk maar gewoon omdat ik even met andere dingen bezig was. Daarnaast het internet soms echt “ruk” was en omdat ik er even geen zin in had. Maar ik krijg steeds vragen wanneer ik weer eens ga bloggen dus vandaag maar weer eens een poging. Ik ben gestopt met dagelijks bloggen toen ik ruim een jaar in Gambia woonde. Maar mis het zelf ook wel om dingen te delen soms. Maar mijn laatste blog was half november en inmiddels is het al december. Het gaat goed met mij en met “mijn” gezinnetje. Dat is denk ik het aller belangrijkste om te melden. Ik heb nu en dan mijn dipjes zowel emotioneel als lichamelijk, heb soms even nergens echt zin meer in, maar er is/was niets specifieks aan de hand. Eens even denken want ik ga niet alles van de afgelopen weken terug bloggen. Ik ga ook niet meer op datum bloggen maar gewoon losse verhaaltjes vanaf nu.

Hoe is de veiligheid situatie in Gambia kreeg ik als vraag van de week. Laat ik eens beginnen, er gaan momenteel veel verhalen rond over “gevaarlijke situaties”, bedreigingen overvallen demonstraties en schietincidenten. Jullie horen lezen daar in Nederland wellicht meer over dan wij. Want hier in Brufut(waar het gelukkig wel gewoon rustig en veilig is) krijgen wij daar weinig van mee. En de nieuwsvoorziening in Gambia rept daar zowiezo niet over. Het nieuws op radio en TV maakt er nauwelijks enige melding van.  Gelukkig hebben we internet en de Nederlandse enclaves daar maken wel melding van incidenten en highlights van het nieuws. Dus ik blijf wel op de hoogte. En ja het klopt wel er gebeuren dingen die niet prettig zijn. Het heeft grotendeels met de onvrede van de bevolking te maken. Toen er drie jaar geleden een gekozen president en democratie kwam gaf dat velen hoop op grote veranderingen. En Gambianen zijn niet de geduldigste types dus die wilden dat liefst allemaal binnen een maand. Die veranderingen zijn er wel, maar zijn zeker nog niet structureel “levenstandaard verbeterend” En dus valt het resultaat na drie jaar gewoon tegen en blijkt de president toch wat minder daadkrachtig dan iedereen had gehoopt. De uitgeroepen democratie in Gambia is nog steeds een dingetje na 24 jaar dictatuur kan men daar niet echt mee uit de voeten. Men denkt nu dat alles mag en kan omdat er democratie is. Onder de vorige president was er een (te fanatiek) lik op stuk beleid en was er nauwelijks enige criminaliteit. De straffen waren dusdanig hard en hoog dat men zich wel bedacht. Nu is daarin veel veranderd. De militairen en de politie doen nu niet veel meer en corruptie en omkoping vieren hoogtij. Dus de misdaad schiet als onkruid uit de grond. En sja dan krijg je de inbraken bedreigingen demonstraties opstootjes afpersingen en overvallen die nu gepleegd worden.Vooral de jongeren komen in verzet en stakingen en demonstraties komen nu meer voor. Allemaal nieuwe facetten in Gambia want onder de 24jarige dictatuur was dat niet mogelijk. Internet is nu alom beschikbaar (als de connectie het toe laat dan) en zeker voor jongeren met hun smartphones en internetcafés heel bereikbaar. Maar de jongeren hier kijken vooral  veel misdaad series uit Azie en Amerika op internet en daarin vieren criminaliteit gevechten wapenbezit en dergelijke een grote rol. Zij kopiëren het gedrag van de films dat is duidelijk merkbaar. Vanuit de overheid en de gerechtelijke macht probeert men dit in de hand te houden en escalaties te onderdrukken, maar dat lukt niet altijd even goed.  Het lijken vaak georganiseerde groepen jongerente zijn die dit doen. En aangezien de politie niet meer zo actief optreed grijpen zij hun kans. Men zegt dat het vaak om niet Gambiaanse jongeren gaat. Men spreekt zelfs ook zelfs over georganiseerde bendes vanuit het buitenland die jongeren in Gambia werven. Maar daar durf ik niets over te zeggen. Feit is dat je ’s avonds drukke plaatsen beter kunt vermijden, en opstootjes en rellen evenzo. De deuren en ramen van auto’s ’s avonds beter kunt afsluiten als je bepaalde plaatsen gaat passeren. En dat je ook je woning beveiliging in de gaten moet houden. Maar gelukkig speelt dat hier in “ons dorpje Brufut” nog niet zo . Voel ik me nu door de veranderde situatie onveilig in Gambia? Nee totaal niet, ik loop liever s’avonds hier alleen op straat, dan in sommige grote steden in Nederland bijvoorbeeld. Dus ja er spelen wel bepaalde zaken hier, maar mijn veiligheid is mijns inzien zeker niet minder geworden daardoor. Ik redeneer nuchter: Gewoon je gezond verstand gebruiken, geen problemen opzoeken en word je ergens ermee geconfronteerd vermijd het dan om erin betrokken te raken. En zo leefde ik in Nederland ook al jarenlang.  De eerste grote demonstraties zijn inmiddels geweest en verliepen zeer vreedzaam.10 Januari staat er weer  een gepland.

Huisdieren

Huisdieren blog : Thuis hebben we nu inmiddels twee waakhonden. Laylaa is nu acht maanden oud en Mikey onze pup is nu 2,5 maand oud. Samen zorgen ze ervoor dat er in elk geval groot alarm geslagen wordt als een vreemde op de compound komt. Al zijn het nu nog pups en makkelijk af te leiden. Maar ze maken herrie genoeg nu, en zeker Laylaa wordt al waaks. Over een jaar zullen ze goede waakhonden zijn. Het verhaal van Laylaa is bekend, maar Mikey is onze nieuwe aanwinst dus. Hij werd bij mij gebracht om “medische zorg “ te verlenen. “Als die toubab ons mensen gratis kan helpen, kan ze vast ook iets voor onze pup betekenen”. Ja natuurlijk ik ben tenslotte volleerd dierenarts (not). Mikey is één van de vijf pups uit een nest van een vriendje van Omar. Drie van de vijf pups waren al overleden en de laatste pup was te agressief die durfden ze niet meer op te pakken nadat ze had gebeten. Maar deze toen nog naamloze pup kon ik misschien wel beter maken. Ik schrok me dood toen ik het beestje zag. Totaal verwaarloost (maar wel goed gevoed) Hij was te ziek om ook nog maar op enige prikkel te reageren en als ik eerlijk ben…. Ik gaf er geen stuiver meer voor. Maar ik toog aan het werk handschoenen aan alcohol bij de hand en eerst maar eens mangowormen en teken verwijderen. Ik ben gestopt met tellen. Overal waar ik het beestje maar aanraakte spoot de pus uit zijn lijfje. Vergaande inwendige infecties dus. Na overleg was er totaal geen geld voor de dierenarts. Ook ik had zelf die ruimte nu niet helaas. Na telefonisch overleg met een dierenarts ,het beestje antibiotica gegeven om de infecties te bestrijden. Dagelijks extra melk en voeding gegeven en iedere dag weer opnieuw infecties schoonmaken en inspecteren op nieuwe parasieten. De nachten waren vreselijk overdag sliep de pup maar ’s nachts jankte hij iedereen wakker. Hij zocht zijn moeder en onze Laylaa ontpopte zich als een ware mama. Maar ik wilde Laylaa ver bij hem vandaan houden ivm infectie de eerste tijd dus de pup sliep apart. Na enige dagen zag ik verbetering en kreeg hoop. De antibiotica en dagelijkse wondzorg deden zijn werk. De enorme pusbulten verdwenen wondjes sloten zich en het beestje werd meer fief. Hij werd brutaler kefte nu en dan en werd meer speels en klom ’s nachts ook uit zijn slaapplaats. Door de enorme open (buik) wonden die hij had verbonden we zijn buik om nieuwe infectie te voorkomen. Het zag er koddig uit en hij had er gaan last van. Maar “mama Laylaa” was het er niet mee eens en verwijderde het verband steeds weer. Inmiddels is hij nu drie weken bij ons en heeft de familie “afstand gedaan”. Met andere woorden ze willen hem niet terug en kijken er ook niet meer naar om en komen geen melkpoeder etc meer brengen voor hem. Dus hebben we hem maar een soort van geadopteerd en de naam Mikey gegeven.  Hij rent en speelt en daagt Laylaa constant uit. Gaat ook mee naar het strand voor de badbeurten in de oceaan en knapt steeds verder op. Hij krijgt nog steeds een kleine dosis antibiotica en vind het lekker ?. Het is nu bijna een “normale  pup” alleen zijn vacht is nog vreselijk gehavend van alle wonden die hij had, maar dat gaat wel bijgroeien. In overleg met de dierenarts (jaja nog steeds gratis en telefonisch) gaat hij in januari voor zijn entingen etc , dan verwachten we dat hij genoeg is aangesterkt.  Dus vanaf nu Laylaa ons teefje en Mikey ons reutje. Update: bij nader inzien heeft de familie toch besloten om Mikey weer terug op te nemen. Dus onze Laylaa is weer alleen.

Zaterdag 16 november 2019

Zaterdag 16 november 2019               Ik heb als een blok geslapen van half elf tot half vijf. Na een paar keer badkamer ben ik maar opgebleven. De nasi en het eten van Mamjarra hebben blijkbaar een wat rommelig darmcircuit veroorzaakt haha. Er is niet veel was dus die laat ik liggen tot morgenochtend. De boel open gegooid en daarna mijn tas met persoonlijke spullen klaargezet. De speelspullen en servies staan al klaar. Dus straks nog ff de tas met extra ondergoed, handdoeken en mijn EHBO spullen inpakken. Spannend vandaag de eerste kidsday. Ik houd serieus rekening met een slow opstart, en ben benieuwd of er uberhaupt kindjes komen. Maar wie weet komen er wel heel veel. Geen idee hoe zoiets hier verspreid. Maar zeker vandaag zal er tig keer moeten worden uitgelegd dat het betaald moet worden en of dat lukt… het budget van de ouders zal daarbij ook een rol spelen. En nu hebben we nog geen geld in de donatiepot natuurlijk. Maar we zien t wel. Wij zijn er klaar voor Franco ook zegt hij. We wachten het af. Hij komt ons rond tien uur oppikken en dan gaan we het wel beleven. Het is nu half zeven en ik ben blogs van donderdag en vrijdag en nu aan het tikken. Daar was ik nog niet aan toe gekomen. Straks zullen de boys ook wel wakker worden en als het licht is kan ik poetsen vegen en harken. Ik kan genieten van de rust in de ochtend, nog geen kids, nog geen dressing klantjes, nog geen lawaaiige buren en omgeving. En nog niet zo heel warm. En ik kan rustig aan mijn dag opstarten en hoef niet direct in de running. Het is inmiddels half negen. We hebben samen de koelkast schoongemaakt, een nieuwe voorraad ijszakjes gekocht. Ik heb de blogs van donderdag en vrijdag gepost en ff gekletst online. Nu de laatste spullen klaar zetten en dan badderen en ontbijten en wachten tot we worden opgehaald. Natuurlijk heb ik alweer een huis/tuin vol kids maar ik zal daar straks weer vanaf zijn als alles weer naar school gaat.  Omar had alweer een oorlogswond nou ja fikse bult op zijn hoofd omdat hij al stoeiend tegen de deur aanrende. Dus dat inmiddels gekoeld met ijs. Maar met het Gambiaanse temperament draaide dat eerst alweer op ruzie uit tussen de broers. Vervolgens verkoop de nog boze Almamy zijn kleine zusje een draai om de oren en jankt die weer. Zucht soms ben je hier meer politieagente dan mama ?. Ik ga de spulletjes klaarmaken en zien wat de rest van de dag brengt. We zijn op het strand geweest en hebben ons prima vermaakt. Alle zaken bleken  prima op orde te zijn, maar de animo was nog niet zo groot, Vooral omdat er nog weinig bekendheid aan is gegeven. Franco gaat deze week bij de scholen langs om het één en ander bekend te maken. Volgende week zaterdag komen er zowiezo al meer kindjes dat is al toegezegd en zondag hebben we een privé groep dus dat gaat allemaal leuk worden. Het is al met al toch een fijne middag geweest. Oké er waren nog niet zoveel kids, maar zo werkt nu eenmaal met iets nieuws opstarten. Dat kost tijd en dat komt vanzelf wel. De kinderen hebben zich vermaakt en wij ook. We hebben fijn gespeeld, veel gelachen, gezwommen, elkaar ingegraven en mooie schelpen gezocht, en natuurlijk de spellen gedaan. Nieuwe spellen ontdekken, is ook leuk voor de Gambiaanse kids, die dat hier allemaal niet kennen. En er werd gesmikkeld van de aardappelpuree, salade en de worstjes. Er is al een donatie in de pot gedaan en we hebben geen ongelukjes op medisch vlak gehad gelukkig. De volwassen dames bleken niet zo soepel in de heupen meer, want het hoelahoepen ging de kids een stuk beter af ? maar de pret was er niet minder om. We kunnen overigens nog wat blokken, poppen, autootjes etc gebruiken voor de “small kids corner” waarmee ze kleintje kunnen spelen. Ook kids zwemkleding en zand/water speelgoed zijn welkom. Dus mocht iemand nog iets over hebben, dan zijn we er blij mee. Maar de opzet is leuk en geslaagd, al hebben we vandaag de disco maar afgelast. Rond kwart over zeven waren we weer thuis. Op de veranda vond ik twee mooie papaya’s die Wendy en Omar hadden gebracht lekkerrrrrr. De spullen een beetje opgeruimd en daarna wilden we gaan eten. Maar de nasi in de vriezer bleek niet lekker meer. Ik wordt daar soms wel moe van doordat de stroom steeds uitvalt werkt de vriezer soms ook niet oké en moet ik soms eten weg gooien en dat is echt zonde. Dus aten we brood met bonen en champignon ragout. We hadden dat net op toen Hermine en haar zus kwamen om nog een tas met verbandmaterialen te brengen. We zaten even te kletsen en Omar en Sarjo vielen al in slaap. Dus die heb ik naar de badkamer en daarna naar bed gestuurd. Toen de dames weg waren kwam Mamjarra nog eventjes en we kletsten even. Daarna de boel opgeruimd Ik ben een bad gaan nemen en tanden poetsen en daarna deed Almamy hetzelfde. Hij vroeg of hij in mijn bed mocht slapen. Ja dat mocht geen probleem. Dus we zijn zo rond elf uur lekker gaan slapen,