Amber_in_Gambia.reismee.nl

Het eerste dagje op de nieuwe stek....

22-03-2020         Wat leven we toch in een vreemde wereld nu.. pas nu zie je hoe mensen twee kanten opbuigen. De één is vreselijk egoïstisch, de ander probeert zoveel mogelijk voor anderen te doen. En gek genoeg doen sommigen exact wat je nou net niet van hen verwacht had. Angst kan vreemde dingen doen met de menselijke psyche dat blijkt wel weer. Maar we kunnen allemaal niets anders dan rustig afwachten en op onszelf letten. Iets waar hier in Gambia niet iedereen even goed in is. We roeien met de riemen die we hebben en hopen en bidden voor t best mogelijke resultaat.

Inmiddels ben ik dus verhuist. Dat klinkt groots, vrijwel al mijn spullen staan in de opslag ik woon nu in een soort “hotelkamer”. Maar dan één die nog niet bepaald af gewerkt is. Er is geen plafond, geen deur, de vloer en muren bestaan uit netjes afgestuckt cement. Het enige raam staat nog niet aangesmeerd in de muur en kiert dus flink. Niet dat dat ook maar iets uitmaakt, want er zit ook nog geen glas in. Maar ik ben er tevreden mee voor nu. Mijn bed staat er en daarnaast twee vakkenkasten. Tegen de rechter muur staan mijn twee kleding kasten. De linker muur is kaal met het openlucht raam en de vierde muur. tegenover mijn bed. daar staat de koelkast, daar naast een tafel met een krukje en dan de deur ( althans het gordijn J ) Om het bed mijn klamboe en op het bed allemaal lekkere kussens. Op de tafel een spiegel mijn laptop twee planten, mijn boedha en een waterkoker met thee suiker en kruidnootjes ernaast. Het geheel is zo’n vier bij vier meter en ik vind het er best gezellig.

Het is allemaal wel wennen. Gisteren tijdens de verhuizing kregen we een sterfgeval  Dat betekend  hier dat je alles uit je handen laat vallen. Immers er wordt hier dezelfde dag begraven dus dat betekend haast maken omkleden etc en daarheen gaan. Ik kende de overledene niet echt , had haar pas één keer gezien dus besloot niet te gaan. Daarbij realiseerde ik me niet dat ik dan ook automatisch de pineut zou zijn. Immers alle volwassenen gingen wel en alle kids bleven achter… ja precies onder mijn hoede dus. Normaal niet zo heel erg, dan kan ik dat prima handelen.

Maar nu stonden al mijn spullen buiten, letterlijk door de hulptroepen, zo uit de auto en de ezelwagen gezet en daar laten staan.  En mocht ik zelf alles naar binnen sjouwen, in elkaar zeten,  een plekje geven schoonmaken en in gebruik nemen.  Het valt heus niet mee om dozen uit te moeten pakken, alles een plekje te moeten geven. En ondertussen tegelijkertijd de regie te hebben over 20 kinderen tussen de 3 en 15 die allemaal reuze graag wilden helpen (want wie weet zat er iets bruikbaars voor hen tussen de dozen die ik moest uitpakken). Maar dat mee helpen was dus meestal van de wal in de sloot. Daarnaast vechten ze nogal graag en vaak dus kon ik steeds de politieagente spelen, terwijl ik buiten het éne stel corrigeerde, stroomde mijn kamer weer vol met enthousiaste nieuwsgierige kids die in mijn spullen snuffelden. Lag mijn net gewassen beddengoed even later in het zand buiten, brak er iets wat mij dierbaar was kapot, omdat ze erom vochten om het aan mij te geven.. ga zo nog maar even door.

Maar het is me gelukt, toen ze terug kwamen stond alles binnen, waren de kids in “ons huis” in bad geweest, hadden we het plaatsje achter opgeruimd, twee kledingkasten van mij en twee van de kids en een speelgoedkist gevuld, had ik spaghetti gekookt en mijn slaapkamer redelijk netjes ingericht. Had ik zelf een bad genomen en inmiddels knetters hoofdpijn en een zwaar ontstoken oog. Ik ben dan ook om acht uur in bed gerold en al snel in slaap gevallen. At om elf uur wat yoghurt en sliep weer verder.

Vanmorgen opgestaan en mezelf gewassen, daarna twee uur lang de was op de hand gedaan. Daarna aten we ontbijt. Ben ik was gaan vouwen die al droog was en ook die al dagen op een hoop op de bank lag. Daarna nog meer was gedaan , wat kleding gerepareerd en wederom was gevouwen. Toen was het tijd voor de lunch. Na de lunch heb ik de tafel in elkaar geschroefd en ingericht en een schilderij opgehangen. Kreeg ik drie medische klantjes en daarna wat tijd voor mezelf, vor zover at mogelijk is in een huis waar zeven personen wonen en doorgaans zo’n 10 extra kids rondrennen en spelen. Soms mis ik (ja nu al) een deur die ik op slot kan draaien m alle hectiek (niet het geluid) buiten te kunnen sluiten. Eind van de middag heb ik kip tandoori gemaakt voor het avond eten. Daarna een douche genomen en weer was afgehaald en gevouwen. De achterstand die ze hier hadden met de was is nu aardig weggewerkt alleen is niet alles droog. Nu zojuist wat gegeten en wat ingenomen tegen de hoofdpijn, want wederom speelt mijn oog nu erger op, omdat ik eind van de dag moede ogen krijg. Nu even deze blog tikken op mijn bed en ik denk dat ik dan weer plat ga.

Wat kan er veel gebeuren in een week tijd...

21-03-2020                         Vandaag is het zaterdag het is nog heel vroeg in de morgen. Wat een week heb ik achter de rug zeg. Vandaag verhuis ik naar Jatta Kunda. Mijn slaapkamer is klaar ( nog geen plafond, nog geen betegelde vloer en nog geen verf op de muren maar dat is niet zo belangrijk. De muren en de vloer zijn gestukt met cement dus ik kan er slapen. En dat is al wat belangrijk is. Dus mijn spullen en meubels worden deels weggegeven, want ik ga een heel stuk kleiner wonen (van een 6 kamer woning naar een woon/slaapkamer met badkamer) en de rest wordt opgeslagen tot de rest van mijn huisje ook klaar is. Er is dus een stuk in aanbouw en dan zal als dat straks ook zover is de muur worden doorgebroken. En dan heb ik de beschikking over een eigen slaapkamer met zitkamer /kitchenette en een eigen badkamer /toilet.  Tot die tijd deel ik de badkamer en toilet met het gezin van Boy en Mariama. De afgelopen week stond in het teken van hard werken en veel inpakken en veel “ontspullen en minimaliseren”.  Het valt niet mee om wederom heel veel dingen te moeten opruimen. Immers toen ik zo’n anderhalf jaar geleden definitief naar Gambia vertrok heb ik al heel veel dingen waaraan ik enorm gehecht was achter moeten laten. En nu moet ik dat dus weer omdat ik er de ruimte gewoon niet voor heb. Maar ook omdat ik deze week dingen in handen heb gehad waarvan ik kan zeggen dat ik ze de laatste anderhalf jaar totaal niet gebruikt of gedragen heb. Dus heb ik ook weer heel veel mensen blij maken met mijn “ontspul-spullen”. En dat is dan wel weer mooi om te zien. Er gaat nog wel meer weg maar daar had ik deze week gene tijd voor. Dus heb ik getracht (op meubels na dan) mijn leven in bananendozen te verpakken. Dat is redelijk gelukt. In 95 bananendozen om precies te zien  (schrik). Voor iedereen nu gaat roepen en je was aan “ontspullen”??? Ja dat klopt maar ik denk dat de helft daarvan bestaat uit : spullen voor de kids dagen, spullen voor de school / study en natuurlijk spullen voor de medische EHBO en wondzorg die ik hier verleen. Dus dan valt het al met al nog wel mee denk ik. Gisteren zijn ik denk zo’n 75 % van die dozen al verhuist per donkeycard. Vandaag gaan de koelkast, elektronica, mijn persoonlijke zaken, mijn slaapkamer en de slaapkamer van de jongens eveneens op de donkerycard. En misschien al wat andere meubels, nog geen idee maar die worden opgeslagen en gaan deels in het hus van Boy en Mariama gebruikt worden dus we gaan wel zien hoe t loopt. De meubels kunnen ook later deze week nog. Maar verhuizen van slaapkamer betekend ook dat ik dus zelf verhuis vandaag.  En dan hoop ik toch echt eindelijk mijn definitieve bestemming gevonden te hebben. De afgelopen week dus heel veel dozen ingepakt, spulletjes terug gevonden die ik hier in huis kwijt was sinds ik hierheen ging das wel weer grappig. Maar nu heb ik echt alles in eigen handen en heel georganiseerd in gelabelde dozen kunnen inpakken. Vorige keer had ik “hulp” van een stuk of vijf Gambianen. Heel lief maar die pakken iets anders in dan ik zeg maar. Dus nu kan ik straks alles heel gemakkelijk terug vinden hoop ik. Verhuizen per donkeycard blijft ook leuk.. het is leuk om te zien en ik denk dat het nog steeds uitzonderlijk is om een heel huishouden te verhuizen voor ongeveer € 20,- totaal. Maar in Gambia kan het allemaal. Ik weet dat deze driver heel goed is voor zijn ezel ook en dat vind ik wel fijn. Want ze worden hier niet altijd even goed behandeld. Het zal wel weer ff wennen zijn naar een ander stekkie, maar ik heb er wel zin in. Al had ik natuurlijk liever in een kant en klaar huisje getrokken. Maar ach ook dat is Gambia.  

Ook heb ik de afgelopen week nog behoorlijk veel pijn gehad. Inpakken met een zwaar gekneusde knie en een gescheurde middelvinger aan je rechterhand is zeker niet eenvoudig kwam ik achter. Maar het is allemaal gelukt al heb ik hier en daar wel wat gevloekt. Toch sloeg ik de aangeboden hulp echt af. Natuurlijk hebben “mijn” jongens wel geholpen, maar iedere doos is door mij persoonlijk in gepakt en alles is door mij persoonlijk gewassen en gepoetst voor het in de doos ging. En ja ik weet dat het opgeslagen wordt dus straks toch allemaal weer opnieuw moet , maar daarin ben ik toch echt een propere Hollandse vrees ik. Maar de boys hebben veel voor me gesjouwd en geholpen met georganiseerd dingen wegzetten. Sja je moet toch wat als je niet naar school mag omdat alles gesloten is ivm de Corona. Ze vonden nog een rest nagellak in een doos (voor de verkoop) nou toen werden spontaan mijn nagels gelakt in donkerblauw met glitters. Ze deden het nog niet eens erg slecht en dat voor jongens haha. En sja toen zelf wilden ze zelf ook color color, dus lakten ze hun vingers allemaal in een ander kleurtje. (nu kan het op school mag dat niet) Ik heb dus gelijk weer wat nieuwe kleurtjes in mijn nagellak tasje, want aangebroken flesjes kan je niet meer verkopen. Verder was het een week van isolement, ik snap een beetje hoe mensen in zelf quarantaine zich moeten voelen. Ik ben de hele week het huis amper uit geweest. Deels omdat ik nog nauwelijks kon lopen, deels omdat ik gigantisch de griep (nee geen corona echt gewone fresh cold en common flu) had en omdat ik superdruk was.

Verder stond de afgelopen week ook in het teken van Corona. Ik trachtte mensen in Holland steeds te updaten over de situatie hier en volgde voor mezelf ook natuurlijk de situatie in Holland nauwgezet. Verder hebben ik samen met een aantal mensen online heel veel Gambianen proberen te bereiken, met goede raadgevingen en adviezen en informatie over Corona. Het is fijn dat ik een kort lijntje heb naar betrouwbare info, want die is hier in Gambia niet zo gemakkelijk te verkrijgen. En als je de hypes en geruchten op social media moet volgen kom je er helemaal niet meer uit. En sja lieve lezers natuurlijk is ook Gambia is (logischerwijs) niet ontkomen aan het virus. Dat heeft vooral te maken met de laksheid van de overheid die verzuimde tijdige maatregelen te treffen. Al snap ik ook dat dat soms niet meevalt n een ontwikkelingsland dat enorm afhankelijk is van toerisme en buitenlandse hulp. Maar zoals in zovele landen is Corona ook hierheen gevlogen om vakantie te houden. Oftewel het is binnen gebracht door toeristen (en Gambianen) die vanuit besmet gebied hierheen vlogen. De geruchten gingen al dat er al een poosje enkele patiënten waren, maar dat werd ten zeerste ontkent door de overheid. Maar uit gesprekken met een (ivm haar veiligheid niet nader te benoemen) arts en familie van patiënten bleek dat ze allemaal zwijgplicht opgelegd hadden gekregen van overheidswege. Erg natuurlijk sja.. maar Gambia staat bekend om het niet echt openheid geven op belangrijke momenten.. Dat hebben we al vaker meegemaakt. Toen er echter afgelopen week een Gambiaanse met Engelse echtgenoot in Gambia aankwam en de volgende dag positief getest werd, deelde haar echtgenoot dat via social media… sja toen moest de overheid in Gambia wel “ toegeven” dat ze (volgens hun)nu ook het “eerste geval van Corona besmetting hadden). Toen volgden de maatregelen snel .. in enkele dagen werden alle scholen gesloten, daarna bars restaurants en nachtclubs, het werd verboden om “sociale bijeenkomsten“ te houden, openbare open markten werden stil gelegd, binnenkomende reizigers moesten verplicht 14 dagen in quarantaine, de prijzen vlogen omhoog (rijst is bijv al met ruim 20 % per zak omhoog gegaan om maar iets te noemen), uiteindelijk sloten ze ook het luchtruim voor “hotspot landen”. De dag erna werd die lijst van eerst 13 landen uitgebreid naar inmiddels 55 landen. Openbare markten lopen tot nu toen nog steeds maar zijn wel al aanmerkelijk minder druk (ook vanwege de omhoog gaande prijzen)/ Maar daar kopen de Gambianen hun eten dus als ze die echt lam willen leggen wordt dat een mega probleem. En er is nu ook besloten dat aanstaande dinsdag ook alle hotels dicht moeten. De Gambianen die terug keren willen grotendeels niet in quarantaine. Dat veroorzaakt enorme rellen en vechtpartijen op de luchthaven. En als een aangekomen vlucht wel op een quarantaine adres is gebracht , “ontsnappen”  sommigen zelfs van die locaties en duiken onder. Hoe kan je de kans op besmettingen vergroten zucht. Daarnaast is er chaos op de luchthaven voor vertrekkende passagiers. Tot aanstaande maandag mogen vliegtuigen uit "zgn hotspot landen" nog reizigers komen ophalen, maar een ticket bemachtigen voor die vluchten is een crime. De informatie voorziening van luchtvaart maatschappijen volgen, (die steeds wijzigt) is in Gambia ook erg lastig dus veel mensen stranden of weten niet hoe terug te gaan. Werken op de luchthaven is nu een drama denk ik voor velen, maar tot nu toen zijn zij althans nog aan het werk.

Want weet je,  iedereen die in Gambia bekend is weet wat dit betekend. Al het personeel van alle gesloten gelegenheden, horeca, restaurants, toeristische bezienswaardigheden, etc etc  inclusief de leerkrachten….zit nu zonder salaris thuis. Want Gambia kent geen enkel sociaal vangnet er zijn geen uitkeringen of voorzieningen. Als je niet werkt heb je geen inkomen met alle gevolgen van dien. Hopelijk kunnen we corona hier klein houden want als dat ook nog niet lukt is de ramp helemaal gigantische en zullen de gevolgen desastreus zijn..

Ben ik bang?  Ja ik ben bang voor de Corona, immers de manier waarop ik hier leef (tussen de locals) is een goede haard om besmettingen over te dragen. Maar ik probeer slim te leven, let op mijn gezondheid, mijn hygiëne, mijn voeding en bescherm mezelf en vermijd lastige situaties. Bang voor mijn gezondheid is dat. Maar het vermijden van lastige situaties gaat echter verder. Ik ben een inwoner van Gambia en geen toerist uit een risico gebied. Maar dat staat niet op mijn voorhoofd en ik blijf wit. En wit zijn ( of Chinees zijn) betekend hier nu dat je de kans loopt om de woede van de Gambianen te ontmoeten. Want Corona is volgens velen een “White mans disease” die door de blanken naar Afrika is gebracht. Er zijn al mensen aangevallen door Gambianen … Dus ik vermijd uitgaan zoveel mogelijk en als ik moet, dan ga ik niet alleen..

Want soms moet ik, geld halen, boodschappen doen of dozen ophalen bij de container. De dozen van Henny zijn aangekomen, de dozen van Chantal zijn aangekomen… Allemaal in goede orde ontvangen dank jullie wel voor het verzenden. Ik (en anderen) zijn blij met de spullen. Inmiddels is het zeven uur en alweer licht. Dus ik ga aan de slag , even snel douchen en dan de laatste zaken inpakken. Almamy wakker maken want die ligt nog op mijn bed te slapen en mijn bed moet mee haha. Daarna bed afhalen en verzendklaar maken en dan op naar de tweede verhuisdag. En vanavond slapen in mijn nieuwe huisje… Tot  de volgende blog maar weer.


De knoop is doorgehakt dus een drukke week voor de boeg.

15-03-2020                         Vandaag was het zondag maar ik heb niet bepaald uitgeslapen. Gisteravond had ik een gesprekje met Boy. Nu de jongens helemaal terug zijn gegaan naar Whitehouse is het wellicht slim dat ik daar ook binnen korte tijd heen gaat. Hier blijven kost iedere maand weer huur en daar kan ik ook andere dingen mee doen. Maar mijn huisje is nog niet helemaal klaar daar en de centjes zijn nu even op dus we kunnen het ook niet afmaken. Nu hebben we misschien een andere tijdelijke oplossing gevonden, waardoor ik misschien toch al op zeer korte termijn ga verhuizen. Daar moeten we nog wel eventjes het één en ander voor regelen. Maar in aanloop daarvoor moet ik wel dringend spullen gaan inpakken herorganiseren en overpakken en opnieuw labelen. Zodat als ik ineens over zak gaan mijn spullen netjes en ordelijk over verhuist kunnen worden zonder al teveel rommel en uitzoekerij. Maar dat valt nog niet mee , want ik kan nog niet zo goed uit de weg. Mijn knie schouder en gebroken vinger zitten me nog best dwars bij veel dingen. Maar ik ben een begin gaan maken. De kast in de “classroom” is helemaal leeggehaald en in dozen verpakt. Daarna ook de study materialen die elders lagen in huis. Daarna nog een aantal dozen ingepakt. Om negen uur had ik al 14 nieuw ingepakte gelabelde en uit gesorteerde dozen ingepakt staan. Toen was ik ook eigenlijk al flink op lichamelijk. Maar ik besloot gewoon door te gaan. Beetje bij beetje kom ik er wel. Maar toen kwamen ineens Landing Almamy Ebrima Omar en Dembo binnen stappen om me te helpen schroefden de classroom kast uit elkaar. Vingen een hagedis in huis. En daarna kwamen ze met de dozen van de storage room die ik één voor één nakeek en over pakte /organiseerde en labelde. Ik hoefde nu niet meer te lopen dat scheelde al een hoop. We werkten stug door en hebben ik denk zo’n 90 % van de spullen van de storage room netjes gesorteerd in dozen in de classroom staan nu. Grappig is dat je nu weer dingen terug vind die ik al een tijdje kwijt was (maar gewoon in een verkeerde doos zaten). Ik was inmiddels zo moe en had zoveel pijn dat ik er een punt achter heb gezet voor vandaag. Ik heb met veel pijn en moeite het hele huis aangeveegd want dat was hard nodig. Daarna de veranda aangeveegd want die lag vol met  erop gewaaid zand omdat het vanmorgen zo hard waaide. Toen ben ik een bad gaan nemen en gingen de jongens naar huis. Sjee wat voelde ik me vies bweh.. Daarna op mijn gemakje mijn tanden gepoetst en met een toetje en wat uitzoek spullen op mijn bed gedoken. Daar op mijn gemakje iets gegeten en de spulletjes uitgezocht en ingepakt. Ondertussen online opvolgen wat er allemaal voor nieuws was rondom de Corona crisis en dat was flink wat. Uit allerlei landen krijg je nieuws maar van de Gambiaanse overheid die vandaag een press release zou geven heb ik tot nu toen (20.30 u) nog helemaal niets vernomen. Senegal sluit de grenzen Duitsland ook. Nederland sluiten scholen horeca ed voor drie weken. Corendon en Tui stopen hun vluchten op Gambia een wijs besluit maar wel een klap voor de lokale economie. Maar dat is altijd beter dan veel sterfgevallen en een epidemie in Gambia met zijn zwakke gezondheidszorg en de sociale levensstandaard hier.  Mijn gasfles is nog steeds leeg en ik kan dus nog steeds niet koken. Dus ik dacht eitje koken in de magnetron dan maar. Ik vroeg Omar ze erin te zetten en vertelde hoe of wat in te stellen. Dat zou hij doen en daarna zakte ik in een dutje weg. Ik werd wakker van een enorme knal en rook een vreemde geur. Het duurde even voor ik helder genoeg was om te gaan kijken. Omar was nergens te zien en de deur van de magnetron was open geklapt samen met het bedieningspaneel dat uit de magnetron hing, de schaal lag ergens midden de keuken en alles zat onder het ontplofte ei. Gek genoeg (gelukkig ook) werkte de magnetron nog gewoon. Al was hij gestopt toen de deur open klapte. De tijdsteller stond nog op 1 uur en 45 minuten afteltijd. Ik had geen idee hoe lang hij hem had ingesteld maar duidelijk geen drie minuten dus… En wat een lucht hing er in huis zeg ppfftt. Ik klikte het bedieningspaneel weer terug. Zette de magnetron uit en weer aan en testte of hij idd nog werkte, jawel niks mee aan de hand. Al kon hij wel een sopje gebruiken. IK riep op de veranda Omar en die bleek “aan het spelen ”te zijn. Hij kwam en ik liet hem zien hoe of wat. Hij kon (of wilde) me niet vertellen hoe lang hij de magnetron had ingeschakeld. Hij zei “Ik wilde spelen dus dacht ik zet hem gewoon wat langer aan dan heb ik eventjes”. Ik vertelde hem dit nooit meer te doen en legde uit hoe gevaarlijk dat was. Hij was er ook wel van geschrokken geloof ik. Hij heeft netjes de magnetron en de keukenvloer en muur schoongemaakt. Daarna aten we samen lunch. En jawel het was lang geleden maar uk stikte weer bijna doordat er een graatje in mijn keel bleef haken. Na zeker 10 minuten mieren en kuchen had ik het eruit. Het kreng was nog geen cm groot maar had me flink dwars gezeten. Omar ging weer spelen. Ik deed de afwas met één hand en ben daarna een poosje gaan slapen. Almamy en Landing hadden wat spulletjes mee genomen om te verkopen. Jbah belde later dat ze alles hadden verkocht voor 300 dalasis . De muiters haha kan hij bijna zijn gsm gaan kopen J De rest van de dag keek ik een film op Netflix en relaxte een beetje. Omar ging om zeven uur terug naar Whitehouse en even later deed ik mijn “persoonlijke lockdown”: Alle ramen en deuren en gordijnen dicht en de klamboe boven mijn bed gesloten en mezelf met de laptop op bed verschanst om deze blog te tikken. Nu zo even een mug om zeep helpen die hier ook dacht te overnachten .. niet dus haha. En dan ga ik lekker plat met mijn boek. Morgen is er weer een dag.

Gambia en het Corona virus

Er gaan veel verhalen rond en er is paniek. Wereldwijd is Corona een pandemie en sterven er mensen aan. Toeristen en reizigers verspreiden het steeds verder over de hele wereld. Maar is er ook al Corona in Gambia, vraagt men mij gisteren....

Men zegt van niet en ik ben natuurlijk geen wetenschapper maar heb daar zo mijn eigen idee bij. Gambia staat natuurlijk al jaren bekend om zijn ook "de kop in het zand steken” beleid. En ook het zoveel mogelijk “stil houden van exacte info” zodat “men” ( toerisme en bevolking) er geen weet van heeft. Het officiële nieuws is " Dat er veel aan “preventief voorkomen” gedaan wordt, maar dat er nog niks aan de hand is. “

Zeker omdat tijdens het Ebola verhaal het toerisme totaal stil viel, probeert men dat nu te voorkomen. Dus brengt men info naar buiten over “ wat men allemaal wel niet doet” om Gambia “Coronavrij” te houden. Maar exacte cijfers over eventuele besmettingen worden nog niet gemeld, al gaan er al wel geruchten dat er vijf mensen in quarantaine zouden zijn. Ik snap dat de overheid voorzichtig is, ze zijn immers redelijk afhankelijk van het toerisme.

Er wonen hier ook genoeg Chinezen die tot februari vrij in en uit konden reizen. Net als andere toeristen dat nog steeds kunnen, ja ook uit besmette gebieden. Zoals ook veel In Italie wonende Gambianen. Daarnaast gaan de Gambianen zelf niet snel naar een dokter met griep of verkoudheid klachten dus enig overzicht wat er werkelijk op lokaal niveau gebeurd heeft niemand.

En ook de gemeenschappelijke Gambiaanse eetgewoontes / de algemene hygiëne maatregelen en de leefomstandigheden van velen in Gambia zijn natuurlijk een perfecte situatie om zeer snel en grootschalige besmettingen te krijgen.

Maar toch: ook hier neemt men het Corona virus wel degelijk serieus. Er is een gratis noodnummer (1025) ingesteld. Er zijn grenscontroles en isolatie ruimtes ingericht voor quarantaine. Er worden op scholen, klinieken, hotels, kerken etc pamfletten verspreid met een protocol en uitleg en die worden (hier in elk geval, ik weet niet overal natuurlijk) wel degelijk opgevolgd.

Ook voor ziekenhuizen, hotels, guesthouses horeca etc zijn er specifieke protocollen opgesteld. Maar ik heb geen idee in hoeverre dat ook wordt opgevolgd, want daar kom ik niet vaak.

Maar bijvoorbeeld op de school van “mijn jongens” is er iedere dag een leerkracht die alle klassen afgaat en daar iedere keer weer duidelijke updates over de situatie wereldwijd geeft. En daarnaast ook iedere dag opnieuw een preventie uitleg geeft aan de kinderen. Gevraagd wordt ook om die thuis te delen.

Kinderen die hoesten of grieperig zijn worden maar huis gestuurd. De school moet ook registreren welke - en melden hoeveel kids er naar huis gestuurd worden en ook die kids krijgen raadgevingen mee. Er zijn in de klassen stukken zeep uitgedeeld en als de kids op school komen moeten ze eerst bij de leerkracht handen wassen met dettolzeep in water met chloor. Voor en na het eten / buiten spelen en toilet bezoek eveneens.

De algemene kraan is voor de kinderen afgesloten. Kinderen moeten zelf een eigen flesje / bidon drinken meebrengen. Ze mogen niet meer met elkaar delen. De gemeenschappelijke water emmers en bekers zijn ook weggehaald. Alleen leerkrachten mogen flesjes aan de kraan vullen voor de kinderen met bijbehorend handwas protocol. En de flesjes worden eerst gespoeld in water met chloor voor ze te vullen.

Het wordt dus ook in Gambia wel degelijk serieus genomen. Ik was hier ook in de Ebola tijd en toen was het beleid (en waren de voorzorgsmaatregelen en raadgevingen) stukken minder serieus en effectief in mijn beleving. Ik vermoed zelf dat er vast al wel Corona besmettingen in Gambia zijn, gezien de vele reizigers uit risico gebied. Maar het is of niet officieel bekend of het wordt (nog) stil gehouden zoals veel info hier wordt stilgehouden.

Maar beste mensen wereldwijd zijn er al zoveel raadgevingen verstrekt dat iedereen ze inmiddels toch zelf wel kent. Dus neem hierin gewoon allemaal je eigen verantwoordelijkheid. Bescherming van jezelf en je omgeving begint immers bij jezelf... Denk na bij wat je doet. Gebruik desinfectie, was je handen geregeld. En ben je al n Gambia deel je kennis over hygiëne met de lokale bevolking, deel nu eens geen snoep uit, maar koop dettolzeep en een fles chloor en geef die met uitleg.

Ga je lokaal uit eten, eet dan niet uit een gemeenschappelijk bowl, maar neem je eigen bord, beker, bestek en rietjes mee. Vertel je gastvrouw duidelijk dat “Jij" uit besmet gebied komt. En dus het zekere voor het onzekere wilt nemen om niemand evt te kunnen besmetten.

Dat is slimme en een respectvolle manier van omdenken en daarmee bescherm je de bevolking hier. En zo houd je ook zelf je eigen hygiëne enigszins in handen, de eer aan jezelf en beledigd niemand. Immers jij weet dat je misschien besmet kunt zijn ..

Gebruik je gezond verstand,. Wees zuinig op jezelf en de mensen om je heen. Raak niet in ongecontroleerde paniek, volg (en deel) niet blindelings alle media hypes, maar volg de updates en adviezen online van het WHO. Die geven eerlijke en goede info.

Ben je al hier geniet dan vooral van je verblijf en maak je niet teveel zorgen. Officieel zijn hier nog geen zieken en in Nederland volop dus waar is het risico groter denken jullie???

Voor de toekomstige twijfelende in reizigers: Luister naar de WHO en de GGD en de overheid, volg je gevoel, denk ook aan de lokale bevolking hier en weeg je keuze goed af.

Update: 

In navolging van mijn eerdere bericht betreffende Corona: Op dit moment overlegt de Gambiaanse regering of ze wel of niet een in / uitreis verbod gaan uitvaardigen voor passagiers komende uit besmette gebieden zoals de Senegal, Italië, China en de Benelux onder andere...

Ik vind dit an sich wel een verstandige zet. Natuurlijk zal een shutdown ondanks, het "bijna einde van het toeristen seizoen" een nadelige economisch effect hebben hier. Men moet immers in zes maand verdienen voor een heel jaar en we hebben nog anderhalve maand te gaan.

Maar het is naar mijn idee zeker beter dan hier ook een uitbraak krijgen. Want dan zijn de gevolgen niet te overzien en is er wellicht helemaal geen seizoen meer straks. Dat is grotere ramp voor The Gambia.

Maar ga nu allemaal niet panikeren mensen, want "nadenken over" wil nog niks definitiefs over een eventuele grensafsluiting zeggen mensen !!!

Even een dagje bijkomen

04-03-2020                         Woensdag morgen tien uur en ik heb een voldaan gevoel als ik zo zit aan een glas water en een biscuitje. De hele compound is aangeharkt en in huis is alles nat afgenomen, de bedden zijn opgedekt, de badkamer is weer fris en schoon, er wappert een was van drie dagen aan de lijn. De vloeren in huis en op de veranda zijn gebezemd en gedweild. De afwas is gedaan. Omar is naar school en Almamy naar de dokter, want  die is weer ziek thuis. Ik heb zeer sterk een vermoeden dat ie met zijn tiende jaar al een maagzweer heeft zucht. Fijn dat spicy food en te weinig groenten en fruit dieet in Gambia.  Ik heb net gedoucht en zit nu aan een glas water en een crackertje. Ik heb hard gewerkt maar moest even mijn hoofd ergens anders op zetten. Gisteren was een rare dag. Ik zou ’s morgens mijn boodschappen doen, cakes bakken en voorbereidingen doen voor de verjaardag en de bedoeling was dat ik ’s middags zou gaan shoppen voor de babykamer en wat spulletjes en dan ’s avonds de verjaardag van Omar vieren. Het liep helaas allemaal anders. Maar we moeten door. We hebben getracht er een toch een leuke verjaardag van te maken voor Omar en dat is aardig gelukt volgens mij. Hij zei in elk geval dat ie er van genoten had en dat is eigenlijk het enige wat belangrijk is toch bij een kinderverjaardag. Helaas had hij vanmorgen flink last van de naweeën van te weinig slaap  en een vreselijk ochtend humeur. Vooral toen hij doorkreeg dat Almamy niet naar school ging en hij wel. Maar sja ’s avonds een “vent” dan ’s morgens ook is mijn motto ? Ik heb nu vandaag een dag zonder al teveel plannen, ik moet even een beetje bijkomen. Ik wilde naar Westfield voor mijn dozen maar nu Almamy ziek is wacht ik maar eventjes.  Ik zoek wat foto’s uit en chat met Wendy vouw de droge was weer in de kast en schrijf het eerste deel van deze blog. Zo glijd de ochtend langzaam voorbij. Het is weer warm erg warm zelfs, dus ramen deuren en gordijnen dicht om de warmte buiten te houden. Almamy is van de clinic naar zijn ouders gegaan en dus had ik wat tijd vrij. Na twee nachten zeer slecht slapen besloot ik om een poosje op bed te gaan liggen. Dat kon nu mooi. Ik keek een filmpje op mijn GSM en viel in slaap. Werd rond half vier weer wakker. Omar kwam uit school en een uurtje later bracht Almamy de lunch. Almamy gaat een paar dagen bij zijn ouders logeren dus zijn we saampjes nu de komende dagen. We aten lunch en Omar verdween weer om te spelen. Inmiddels is het half zeven en nog steeds drukkend warm. We hebben zoveel van de lunch over dat ik niet hoef te koken voor het avond eten.  Ik ben ook nog steeds moe. Iets zegt me dat ik vanavond bijtijds een bad ga nemen en daarna lekker vroeg in bed kruip.

03-03-2020 Moeder voor één dag ....

03-03-2020                         Wat een mixed emotions hadden we de afgelopen 24 uur. Gistermorgen een noodkreet. Familie kwam naar het ziekenhuis met een heel ziek klein mannetje . Zijn mama was overleden waaraan geen idee. En de familie had geen andere zogende moeder en vader was uit beeld. En er was geen geld voor de eerste levensbehoefte van de kleine. Er was acuut medische zorg nodig een sponsor voor levensonderhoud en medische kosten en een opvangadres (pleeggezin) voor de kleine. In Holland ben ik jarenlang pleegmoeder geweest. Dus ik dacht niet lang na en zei direct. In mijn hoofd was ik vanaf dat moment weer opnieuw mama van een klein ziek babietje en begon allerlei dingen regelen om een veilig “ nestje en warm thuis” te bied. Maar Ik was onderweg en kon dus lastig online communiceren, dus dat viel niet mee. Maar rationeel was ik er zeer druk mee en bad ik voor zijn welzijn omdat ik ook al wist dat hij heel ziek was. Maar toen ik de foto’s en gegevens van kleine Seedia kreeg was ik ook in mijn hart direct verkocht. Het kindje was in mijn hart gesloten. Ook Almamy en Omar waren op hun manier al verliefd op de kleine man. Ik heb hen wel direct verteld dat hij heel ziek was en dat we dus nog niet teveel moesten vasthouden aan het idee van “een nieuw baby broertje in huis”. Maar misschien had ik me er op dat moment al wel meer aan gehecht dan zij wie weet. De dag verliep verder rustig, maar er werden achter de schermen inzamelingen voor spullen, voeding , kleertjes in gang gezet, Er werd een sponsor gevonden die 10 euro per maand wilde gaan bijdragen. Ik was daar allemaal heel dankbaar voor dat spreekt vanzelf. Gisteravond kwamen we laat thuis en kregen toen te horen dat ik niet bij Seedia op bezoek kon, omdat hij was overgeplaatst naar een ander meer gespecialiseerd ziekenhuis en daar werd alleen officiële familie toegelaten. En dat was ik nog niet op papier natuurlijk. Dus ik moest het doen met telefonische berichten. En dat valt niet mee want ik wist toen inmiddels precies hoe ziek hij was. Helaas kregen we vanmorgen vroeg bericht dat Seedia was overleden. En die slag kwam aan als een moker. Wat is een moederhart dan toch een raar ding. Tranen met tuiten huilde ik, maar ondertussen moest ik wat mensen een berichtje sturen. Elders was op facebook al melding van zijn overlijden gemaakt dus sommige mensen wisten het al. Ik plaatste ook een aanvulling op mijn facebook bericht. Daarna moest ik opstaan en quasi opgewekt naar de kinderslaapkamer gaan. Want hoewel mijn hart huilde moest ik mijn andere kleine grote man gaan feliciteren want vandaag is het Omars achtste verjaardag.  Dus na de felicitaties zaten we aan het ontbijt en moest ik ook de jongens het trieste nieuw vertellen. Er werd ook door hen gehuild.. maar ik bleef maar relativeren dat het voor Seedia beter was zo en dat hij nu weer met zijn mama herenigd was. We konden er goed over praten. Daarna moest de knop weer om, de kids moesten naar school maar niet voordat we samen de cakevorm hadden uitgezocht voor de verjaardagscake.  De kids vertrokken en ik maakte de cakes en schoof die in de over, daarna de woning schoonmaken op de automatische piloot en de afwas doen. Ondertussen buurvrouw Mamjarra inlichten die al had toegezegd e eerste tijd te willen helpen met borstvoeding geven. Dat klinkt misschien raar maar dat is in Gambia heel normaal dat als een moeder niet kan voeden iemand anders dat doet. Ook Mamjarra reageerde verslagen. Haar jongste is een zoontje van net één jaar dus die snapt het verlies. De cakes waren klaar en ik haalde ze uit de oven. Ik kreeg ondertussen nog berichtjes van mensen die nog spullen aanboden en moest hen updaten over het  overlijden van Seedia. Het is nu tien uur het huis is schoon, de cakes zijn klaar en ik moet zo boodschappen gaan doen, maar ik voel me vooral leeg en doelloos. Maar zoals de Gambianen zeggen: “ Its a great loss, but live goes on and we just have to respect Allahs decisions and be happy the Boy will be granted with Jannah…. “ Maar is ben net een robot en denk steeds… “Hoe kan je iemand die je nog niet “echt kent” zo enorm missen???  RIP Seedia you were so welcome here…

Op stap met Vlaamse vrienden

02-03-2020                          Vanmorgen heb ik samen met de jongens rustig aan de boel opgestart. Alles schoongemaakt en de was weggewerkt tot die weer in de kast lag. We maakten met elkaar een heerlijke verse aardappelsalade en aten een uitgebreid ontbijt/brunch. Ondertussen kreeg ik allerlei berichtjes over een nieuwe aanvraag voor drie sponsorkindjes die op de lijst wilden bij de Fontein. En deed ik   wat administratie die daarbij komt kijken. Daarna pakten de tassen in want we moesten op pad met Wim Sara en Febe en zouden onderweg ook Alasanna nog oppikken. We vertrokken en ik wandelde met de jongens gewapend met tassen dozen met spullen naar Mango Lodge waar ze ons zouden komen oppikken. We hebben daar een half uurtje in het zonnetje zitten wachten. De scholen kwamen net uit dus ik heb heel wat handjes geschud van kindjes en teleurgestelde gezichtjes gezien omdat er geen snoepjes waren. Ondertussen kreeg ik allemaal berichtjes over één specifiek aangevraagd kindje. Men was ook per direct op zoek naar een pleegouder voor dit drie maand oude jongentje, waarvan de mama overleden was en hijzelf ook de nodige gezondheidsproblematiek had. Als ervaren pleegouder dacht ik niet na en zei direct Ja hij is welkom in mijn huis en ik zal hem verzorgen en opvoeden zolang als dat nodig is. Nu startte ook een directe actie tot het inzamelen van spulletjes voor hem melkpoeder kleding spullen ja eigenlijk alles want ik heb niets meer in mijn huis. En de zoektocht naar een zogende mama in mijn directe omgeving die hem wilde voeden zolang hij nog niet gespeend was.  De zogende mama was snel gevonden en zei ook direct ja , Mamjarra mijn buurvrouwtje gaat dat met liefde doen, ze zei jij helpt mijn kindjes naar school en geeft ze bijles zo kan ik jouw kindje helpen en wat terug doen. Ook de spulletjes kwamen her en der op gang. Maar toen werd ik opgepikt en was out of air. (kon niet meer online dus) > Wim had een geweldige huurauto , in R’dam zouden we zeggen “een echte pooierbak” hij rammelde aan alle kanten, de uitlaat was defect maar het reed. Maar niet heel lang want we waren bij checkpoint Ghanatown en toen viel de auto helemaal stil. We zaten redelijk opgepropt ik met doos op schoot voorin naast Wim en Sara en de drie kids achterin met een aantal tassen. Wat de kofferbak zat nog vol met hun valiezen. Dus de agenten keken best een beetje “amused” haha. Wim en Sara doken onder de motorkap en hadden t probleem snel gevonden. De kabel van de accu was los en moest even worden vast getikt. Met behulp van een politiehamertje za die weer en konden we weer door. We zaten lekker te kletsen en kwamen tot de ontdekking dat we Tanjeh voorbij waren gereden en Alasanna hadden vergeten. Ik had hem al tig keer gebeld maar hij nam niet op . Dus net na een controlepost keerden we om en reden naar zijn huis. Daar aangekomen bleek hij nog te slapen na een halve nacht opgetreden te hebben. Dus iedereen even uit de auto (het was twee uur ’s middags inmiddels) om te wachten tot hij klaar was. Daarna gingen we weer verder, Nu was de doos naar achteren verhuist en zat Omar bij mij op schoot en Febe bij haar mama op schoot achterin maar het paste allemaal. Nog even tanken en water kopen en dan reden we door naar Medina Salaam. Bij de clinic aangekomen leverden we de dozen met medisch materiaal af en kreeg het Vlaamse gezin een rondleiding. Febe stelde allemaal vragen en ze waren allemaal onder de indruk van “de povere voorzieningen” .Vanuit de clinic wandelden we naar de Beefarm waar het een en ander uitgelegd werd. Het was te warm om de bijen dicht te benaderen helaas (zweet is erg aantrekkelijk om te steken) Sara Alasanna en de kids gingen een bakje honing kopen, en Wim en ik schudden de nodige kinderhandjes. Na een stukje rijden kochten we Ebbeh… Onze Belgische vrienden kenden het niet, maar durfden het ook niet aan om te proeven. Alleen Wim wilde wel proberen. Vandaar reden we naar het strand bij Gunjur waar we de grand Mosque gingen bezoeken. De auto hotste en bumpte over de hobbelige zandwegen en maakte nu en dan flinke smakken met het onderstel op de grond. Schokbrekers zaten er nauwelijks nog onder zullen we maar zeggen. Maar hij reed nog steeds haha. Bij de Mosque moesten wij dames ons verkleden in wrapper & Veil. Febe vond het allemaal wel leuk “een verkleedfeest” maar ook wel erg warm. Ook Sara vond het wel warmpjes. De heren wisselden hun korte broek met een lange broek. De Sajadoo’s onder de arm en daar gingen we. We zijn nu in de grote zaal wezen kijken. Alasanna, Almamy en Omar namen op een rijtje plaats om te bidden. Febe vroeg of ze nu achter hen moest gaan zitten. Wij zeden dat zij wel naast hen mocht zitten. Ze deed heel erg haar best en deed alle bewegingen  met de jongens mee. Was mooi om te zien, maar zij maakte zich druk da ze niet wist wat ze moest zeggen achteraf. Zo lief. Daarna bewonderden we de mosque en vooral het strand en de rotsen erachter. Wim moest naar het toilet en toen hij terug kwam was hij niet echt content over de staat ervan zullen we maar zeggen. De kids speelden op de rotsen en Omar en Febe trokken steeds naar elkaar toe. Omar zat zelfs haar haren te vechten op een gegeven moment. We werden diverse keren gevraagd om “charity” ze volgden ons uiteindelijk zelfs tot naar de auto. Ik vind dat best onbeleefd. We hebben ze dan ook niet zoveel gegeven. Wat ze met de charity doen geen idee, maar de staat van onderhoud is ronduit deprimerend te noemen. Allemaal even voeten gewassen en nu reden we naar Rainbow in Sanyang. Daar logeerde Wim Sara en Febe. We dronken iets op het terras en de kids namen al snel een duik in zee. Omar gaf Febe heel lief twee armbandjes en Febe gaf hem daar weer een dikke knuffel voor terug. Op hun manier (allebei rond e 8 jaar) zijn ze echt een stelletje. Ook Wim en Sara zijn nog even gaan zwemmen, Alasanna en ik hadden geen zwemspullen dus zijn aan tafel blijven zitten babbelen. In  de loop van de dag kreeg ik weer steeds meer last van mijn oog. Nu is het linkeroog weer ontstoken zucht. Maar alles went. Van een ander Vlaams stel dat daar logeerde, Robert en Nicole, kreeg ik drie dozen kleding en speelgoed om in Brufut uit te delen. Dus op de terugweg zaten we weer superkrap in de auto al ging Sara nu niet eens mee. Maar we waren wel wat gewend dus maakten ons niet druk. Vlotjes reden we terug naar mijn huis in Brufut waar de spullen werden uitgeladen en ik Alasanna een zak met verbandmiddelen mee gaf. Een man op zijn compound was bij de demonstraties voor Jotna gewond geraakt door een kogel. Maar had daar een smerige wond aan overgehouden waarvan het verband nog steeds iedere dag ververst wordt. Dus nu heeft ie weer een voorraadje. Daarna vertrokken Wim Alasanna en Febe weer maar eerst kreeg Omar nog een stevige knuffel ?. Wij namen een bad en ruimden de spullen op. Daarna aten we salade en brood en namen een ijsje. Boy kwam later zelfgemaakte Domoda brengen omdat de meisjes onze lunch hadden opgegeten lol. Dat was Lakkajen en nu kregen we Domoda dus dat vonden we niet zp heel erg. Ik zou naar het ziekenhuis gaan om Seedia op te zoeken, maar die was inmiddels naar een ander gespecialiseerd ziekenhuis overgebracht en daar mocht alleen officiële familie komen. Dat ben ik nog niet dus moest ik het doen met berichtjes uit het ziekenhuis van de verpleging. Rond half twaalf ben ik naar bed gegaan. IK was versleten maar de slaap wilde niet echt komen.

01 maart 2020 onverwacht uitje voor de kids

01-03-2020                         Vanmorgen werd ik pas laat wakker. De buren op de compound waren allemaal al op. Maar het is ook zondag dus dat mag denk ik dan maar. Vlak na mij werd ook Almamy wakker. We namen een bad en daarna haalde hij brood voor morgen bij de shop. IK maakte ondertussen ontbijt en toen hij terug kwam hielp hij mee. Ook buurjongen Alhagie kwam helpen. We fixten een heerlijk vers broodje gezond. Alhagie maakte Omar wakker op zijn Hollands ”Goedemorgen Omar wakker worden ontbijt is klaar” En dat dan uitgesproken met een Gambiaanse tongval ik lig er iedere keer weer dubbel om . (Voor de kenners het is een zin uit Bassie en Adriaan waarin Adriaan Bassie wekt met dezelfde tekst) We aten met zijn viertjes en daarna deden Alhagie en Omar de afwas, Ben ik de was gaan doen en ging Almamy op de fiets naar de markt voor bananen en pinda’s want die hebben we vanmiddag nodig. Toen de was hing … was ik flink opgefokt… “Iemand” heeft een deel van mijn waslijn ingesmeerd met lijm oid. Ik merkte dat pas toen ik mijn favoriete laken er overheen had gegooid. En dat is nu op drie plaatsen gescheurd en aan de lijn vastgeplakt. Ik heb de rest van de lijn met pure alcohol afgenomen voor ik de rest ophing. Maar het laken hangt in één grote chaos en is niet in beweging te krijgen en gescheurd op drie plaatsen. Ik ben bang dat ik het straks ook niet meer van de lijn kan krijgen ?. Ik ben echt zwaar geïrriteerd dit begint op een stille oorlog te lijken. Maar ik kan niks bewijzen dus kan ook niemand beschuldigen. Daarna even de vloeren en kasten nat afgenomen zodat het huis weer schoon is. De jongens hadden weer een fikse  aanvaring,  een spelletje stoeien dat weer uitloopt op een vechtpartij. Dus de scheidsrechter mocht weer optreden. Nu net een setje superlieve babykleertjes voor een mini meisje uitgezocht en ingepakt voor een naam ceremonie later vandaag. Almamy is enorm gepikeerd dus heeft in zijn boze bui al zijn tekeningen waar hij zo trots op was en die hij in de keuken had opgehangen kapot gescheurd. Jammer en zonde, mar hij kwetst er niet mij mee maar alleen zichzelf. Maar op die manier wil hij dan zichzelf afreageren denk ik. Omar zit in een hoekje te huilen omdat ik gezegd hebt dat ons uitje niet doorgaat. Maar dat was pas nadat ik hen VIER keer een “laatste kans” had gegeven. Dus ze kunnen geen van beiden zeggen dat ik ze niet gewaarschuwd had. Daarna dus om de tafel voor een gesprekje.. Enerzijds wil ik hen inderdaad niet laten gaan, anderzijds krijgen ze die kans niet snel weer en zal ik het dan ook voor de meisjes en hun ouders verpesten door hun dit te ontzeggen. En ik vind hen te jong om ze alleen thuis te laten dilemma dus weer…. Ik heb mijn zegje gedaan en ze geadviseerd om maar eens samen te gaan babbelen en kijken of ze een goed excuus kunnen aanleveren dan kan ik het wellicht nog eens kan overdenken. Natuurlijk strijk ik uiteindelijk na nog een gesprekje met Almamy ( Omar kwam al heel snel zijn excuses aanbieden maar hij niet) waarin ik een redelijk excuus kreeg over mijn hart. Dus allemaal douchen en omkleden. Daarna begint het spel van een auto regelen iets wat op zondagmiddag in onze regio meestal een ramp betekend. Dat duurde dan ook ruim een uur. Toen zijn we maar gaan wandelen richting Whitehouse. En daarbij had ik een goede test voor mijn knie. Ik kon goed wandelen maar ik voel t nog wel. Halverwege hebben we even in de schaduw vijf minuutjes gezeten bij de apotheek. Daarna weer verder in het brandende zonnetje. Net voor de afslag naar de clinic hadden we een auto. Dus reden we verder naar Whitehouse waar we Mariama, Boy Sarjo en Amber oppikten. Met zijn achten in de auto op weg naar Bijilo. Want we gingen met alle kids naar het Monkey Parc op uitbodiging van “auntie Musu”. Zij is de beheerder van het park. Gewapend met bananen en nootjes wandelden we het park door. Gelukkig was er hier en da ar schaduw, zodat het best aangenaam was. De kids keken hun poogjes uit want ze waren nog nooit zo dicht bij appjes geweest. En deze aten zomaar uit je hand.. wat geweldig. Wij als volwassenen hadden weer de grootste pret om de reacties van de kinderen en de aapjes op elkaar. Bang waren ze geen van allen zelfs kleine Amber vond het geweldig allemaal. Toen we daar een uurtje hadden rond gestruind liepen we langzaam terug. Ook de geiten en koeien van de walic (een soort programma met dieren ) dat ernaast zit was leuk geitjes aaien en koeien kijken. Ik waande me eventjes op de kinderboerderij in Holland ook met de reacties van de kinderen zo grappig. Thuis lopen er ook geiten en daar kijken ze niet naar om, maar deze moesten allemaal geaaid worden. Terwijl “wij dames” even op een bankje wachten regelden “de mannen” een auto. Die bracht ons weer terug naar huis. Naar huis ja want we hadden besloten de naming ceremony over te slaan. IK zou daar alleen met de jongens naar toe gaan, maar samen met Musu. Maar die kon niet weg van haar werk. Dus had ik alleen gemoeten. Ik wist niet precies waar het was en ik kende er helemaal niemand alleen de vader. Dus we hebben even geappt en besloten dat we een keertje later het kraam kadootje gaan brengen. Dat is ook wel gezellig. Thuis aten we de lunch die Almamy snel had opgehaald in Whitehouse. De kids speelden buiten en ik repareerde de gaten in mijn bedlaken. Ik kon het wel van de lijn afkrijgen maar inderdaad leverde dat vijf flinke “scheurgaten” op zucht…. Zo zonde…..Maar het is gebeurd, de dader heeft geen briefje met zijn of haar naam achtergelaten, dus het is niet anders. Niet teveel bij nadenken en gewoon door gaan. Jaja ik krijg al aardig de mentaliteit van de gemiddelde Gambiaan. Niet omkijken niet treuren accepteren en doorgaan. Daarna maakte ik rijst met saus en wortelen voor het avondeten. De kids namen een bad en we sloten ramen deuren en gordijnen. Daarna nam ik ook een bad en vervolgens aten we diner. Vervolgens even met elkaar de afwas gedaan.  Nu schrijf ik deze blog af en heb de foto’s van vandaag uitgezocht. De jongens zijn aan het tekenen. Gezellig met zijn drietjes aan de keuken tafel. Daar kan ik echt van genieten nu zijn ze zo zoet maar meestal zijn deze engeltjes echte bengeltjes haha. We eten nog een zakje ijs en ik luister naar het zingen van de jongens, zingen en dansen doen ze hier graag ik houd ervan…  . Helaas wil de router weer niet inschakelen dus ik kan niets online zetten hopelijk lukt dat straks nog en anders is er morgen weer een nieuwe dag.