AmhenforGambia.reismee.nl

Deel 2 De terugvlucht en weer in Nederland

Deel 2             29/30 mei: We aten met Pamodou en die at voor ’t eerst macaroni en ijs en saroma. Leuk om te zien J Het was gezellig en de tijd vloog om. Ik weet inmiddels de naam van de nieuwe baby al, want daar hebben we onder het eten over gesproken. Na t eten ben ik snel gaan douchen en omkleden daarna de laatste zaken in de koffer en die klaar gezet. Nog even de kamer nagelopen en daarna een gesprekje onder vier ogen met Naba gehad. Ze gingen op mijn advies niet mee naar het vliegveld. De kinderen waren zo moe. Philipp zonder dat ik afscheid van hem kon nemen. Toen Malick er was nam ik snel afscheid van Naba en Pamodou. Anna sliep inmiddels ook. Ik stapte bij Malick in de auto en Baraka ook J. Pamodou en Naba zwaaiden ons uit. Baraka stapte bij zijn straat uit en wij reden vlot naar het vliegveld. Ik heb mijn Gambiaanse GSM bij Malick gelaten. Hij gebruikt hem nu en dan en zorgt dat er credit op blijft staan en brengt hem weer mee als ik weer kom. Bij het vliegveld zetten hij me bij de ingang af en ging daarna parkeren. Ik nam snel afscheid van hem en ging door de paspoort controle. Daarna de koffer ingecheckt en langs de douane. Nog even een laatste zwaai en handkus en weg was ik. Bij de controle mocht ik mijn halve flesje 7up en mijn zo goed als lege deobus inleveren. Daarna een zo goed als lege vertrekhal in. Maar ik wist al dat er heel veel transfers vanuit Sal zouden komen. Ik realiseerde me ineens dat ik vergeten was om Malick voor de taxirit  te betalen. Dat komt dan volgende keer wel goed. We moesten boarden om 2240 u maar dat werd 2315u. Em op een totaal onlogische volgorde. Normaal gaan assistentie passagiers eerst aan boord. Nu gingen eerst de transfers,daarna de rest en toen de (9) assistentie passagiers pas. Dus moest in het vliegtuig iedereen weer voor hen opstaan. Maar uiteindelijk zat iedereen en net voor twaalf uur vertrokken we. We vlogen op zo’n elf kilometer en de verwachte vluchtduur was 5. 45 uur. We hadden een rustige vlucht. Kregen eerst een maaltijd ik had Kipterryaki en die was lekker maar pittig.  Na twee glazen water maar een poosje de ogen dicht. Achter me zat een dame die chronisch verkouden was en dus steeds zat te hoesten. Verder was t rustig. Heb ook wel paar keer geslapen. We kregen nu en dan wat te drinken en een lekkere appelkoek. En ik heb nog een poosje gelezen. Keurig op tijd waren we op Schiphol. Er is een nieuw beleid voor vluchten uit een niet Schenken landen. Zij mogen niet meer rechtstreeks naar de gate, maar gaan nu via een busgate. Voor de assistentie passagiers is er een speciale rolstoelbus. Wij kwamen aan bij B27 en gingen per bus naar A15. Maar voor we van boord konden hebben we eerst even een groot applaus gegeven voor onze gezagvoerder. Deze meneer had namelijk zojuist zijn laatste vlucht gehad. Zijn naam was Dhr van Heukelom en hij had dus 40 jaar gevlogen en ging vanmorgen om negen uur officieel met pensioen. Dat was wel even heel bijzonder dat wij zijn laatste passagiers zijn geweest. Wat ook speciaal was dat onze purser toen ongeveer de helft van de passagiers het toestel had verlaten, de mededeling deed of de passagiers die nog achterin zaten zich een beetje wilde verdelen. Anders liepen we de kans dat het toestel vanwege een verkeerde gewichtsverdeling, achterover zou kantelen. Ik heb al erg vaak gevlogen, maar die had ik nog nooit gehoord haha. De service opde rolstoelbus was perfect, alleen lekte de airco hihi. Na aankomst bij A15 werd de service minder. Niet omdat het personeel niet goed was, maar het was er superdruk. Daar werden we dus heel lang “geparkeerd”. Ik belde daar mijn moeder om te melden dat ik was geland. Maar ze had haar gehoor apparaat nog niet in. Dus het werd een beetje vreemd gesprek, want ze kon me totaal niet verstaan. En ik maar half gillen en alle omstanders meeluisteren haha. Maar uiteindelijk begreep ze het J. Na twee en halfuur kwam er eindelijk een rolstoel en werd ik naar de douane en de bagageband gereden. Die bleek niet te kloppen ipv 20 was het 18 geworden. En ipv aankomst 4 waar Henny stond te wachten, werd het aankomst 3 J. Mijn begeleider heette Yusuf en was al aan het overwerken omdat het zo extreem druk was. En hij was heel galant en zorgzaam en heeft me keurig aan Henny over gegeven. Een hele fijne service van een behulpzame man. Het was fijn om Henny weer te kunnen knuffelen. We zijn eerst even naar de Burger King gegaan om wat te drinken en ik kon eindelijk naar het toilet. Daarna op weg naar P1 waar de auto stond. Even € 22,- parkeerkosten afrekenen en daarna in de auto.  We konden lekker snel terug rijden geen file oid gehad onderweg en ja het is warm. We waren rond elf uur thuis en hebben daar direct de koffer uitgepakt en de rest van de dag hebben we lekker rustig aan gedaan. Albert Heyn kwam de boodschappen brengen en geloof het of niet. Maar mijn laptop doet het weer gewoon. Dus ik heb alles nu heel snel gesafed. En kon hem vandaag weer gewoon gebruiken. Wat er nu mis was in Gambia weet ik nog niet. Maar ik werk er vanaf nu alleen nog op met externe disk eraan omdat alles steeds ook daarop wordt gesafed. Dan heb ik iig alle info mocht hij weer uitvallen.  Vanavond lekker saampjes gegeten en gedoucht en daarna in de tuin gezeten. Nu loopt het tegen elf uur en gaan we zo naar bed.  Want morgen moeten we allebei weer gewoon aan het werk. Home sweet home… tot de volgende vlucht /blog. En nogmaals bedankt voor het meelezen.

Deel 1 de laatste dag in Gambia

29 mei                   Vanmorgen werd ik wakker om half zeven. Tamelijk bezweet dus snel even afgespoeld. Daarna de koffer al zover mogelijk ingepakt. Dozen op de kast gestapeld. De voorraad gecheckt en in de laptop ingevoerd. Naba komt daar altijd graag even bij zitten, want allicht komen er weer dingen die zij dan krijgt J Vervolgens was de hele kamer glad en heb ik de was aan Naba gegeven. Samen zijn we gaan ontbijten en daarna ben ik alle recu’s op de laptop gaan invoeren en heb ik even met onze Landlord gesproken. Hij komt straks even langs om de huur van ons huis op te halen. Mariama komt zo om samen met Naba te poetsen en de was en de babywas te doen. De kids komen vandaag wat eerder uit school want ik heb ze beloofd om vanmiddag samen spelletjes te gaan doen. Je kan zien dat ze wat ouder worden, want dat vinden ze nu helemaal geweldig. Mariama en Naba waren samen druk aan de poets de was en vooral aan het kletsen. Ik deed mijn ding op de laptop. John Sylva kwam langs om de huur op te halen. Hij heft gelijk even naar de badkamer gekeken. De kraan blijft maar lekken, inmiddels zowel overdag als ‘s nachts een emmer vol water. Dat kost best wat geld iedere keer. Maar als de kraan vervangen moet worden moeten ook de wandtegels eruit en daar begin ik niet zelf aan. Normaal lossen we dat soort dingen zelf wel op. Hij zei er eerst nog even een geode loodgieter naar te laten kijken en wellicht het rubber te vervangen. Mocht dat niet helpen dan moeten we prijsopvraag doen en hem inschakelen om te kijken of het gedaan mag worden door die loodgieter. Op kosten van de verhuurder dan dus. We kletsten even gezellig en daarna ging hij weer verder. Ik belde Baraka want ik moest voor alle sponsorkids voor het volgende schooljaar nog pennen potloden en schriftjes pakken. Maar die doos stond dus megahoog op de kast en was superzwaar. Ik kom daar zelf niet bij. Dus of hij me er even mee wilde helpen. Hij kwam er zo aan… Inmiddels had ik even contact met Henny gehad. De auto was klaar, vorige week al een fiks bedrag en nu weer bijna 500 euro. Maar hij kreeg 100 euro korting omdat ze het vorige week niet afdoende hadden kunnen oplossen. Inmidels zijn niet alleen de Distributieriem en de Fan vervangen, maar ook de Thermostaat en de Waterpomp vernieuwd. Dure hobbie twee van die reparaties in 14 dagen ppfft. En dan nog 100 euro bekeuring op Schiphol buiten onze schuld zucht.  Maar ja zonder auto kunnen we ook niet. Dus hopla maar weer. Inmiddels zijn de kids alweer bijna uit school dus ik ga snel de medische voorraad doornemen. Das nog best een werk al die mandjes en dan letterlijk pillen tellen. Ze kwamen binnen en vroegen direct of we nu spelletjes gingen doen. Dus ik was zo goed als klaar en heb t verbandmateriaal maar laten zitten. Dus laptop afgesloten en we zouden net beginnen. Toen appte Henny en moest ik iets regelen voor hem op de laptop. De kids heel theatraal aan het zuchten haha. Maar daarna zijn we dus toch spelletjes gaan doen en wat hadden ze een plezier. Baraka liet het mooi afweten dus met veel pijn en moeite heb ik die doos er uiteindelijk zelf afgekregen. Immers Mariama wilde naar huis en had die spullen nodig. Ook voor Amber van Baraka en voor Fatoumata en Hawa van Binta en onze eigen kids heb ik die zaken direct voorzien. De doos is weer dicht maar staat nog niet op de kast. Dat moeten een van de heren vanavond maar regelen. Inmiddels is de koffer klaar met een mooie net geen 19 kilo. Ik ben de laatste foto’s en blog aan het maken, die wil ik zo nog even online zien te krijgen voor we weggaan. Ik ga straks nog even afspoelen en dan gaan we eten en sja dan zit het er zo’n beetje op voor deze trip. Als het goed is komt Pamodou mee eten en we weten niet helemaal zeker of Malick nu ook mee wilde komen eten. Maar dat zien we dan zo meteen wel. Ik voel me vandaag een beetje vergeten. Stom misschien maar de hele twee weken heeft iedereen de deur plat gelopen en zaten ze soms uren hier. Maar nu ik vandaag naar huis ga en gisteren de laatste dozen zijn vergeven, zie en hoor ik ineens niemand meer. Size appt dat ie druk is met een verhuizing en vandaag geen tijd voor me heeft. Modou zal gisteren al langskomen maar liet helemaal niets horen. Vandaag appte die dat ie wiskunde les heeft en dus niet kan komen. Baraka heeft hier zo ongeveer twee weken gewoond maar ik heb hem vandaag drie keer gebeld om te vragen of hij even wilde helpen met die doos en drie keer kwam hij er “gelijk aan”. Maar hij is er nog steeds niet. Ik weet het, het is Ramadan en dan is alles en iedereen anders. Maar het komt niet leuk over. Nou ja morgen ben ik weer bij mijn eigen mannetje in mijn eigen huisje. Straks nog even lekker macaroni eten met elkaar en dan naar het vliegveld. Want sja aan alles komt een eind, dus ook aan deze vakantie. Ik zal morgen wellicht nog een kleine aanvulling tikken over de terug reis. Maar voor nu alvast mijn dank wel voor het meelezen en de reacties. Ik heb het graag gedeeld en hopelijk tot een volgende keer.


Knuffels uitdelen, schoolgeld betalen, luiers verkopen, Wonjo gemaakt en brandstofcrisis?

28 mei                   Vanmorgen werd ik wakker na een goede diepe nacht slapen. Daar was ik ook wel aan toe. Ik ben naar de WC gegaan heb me gewassen en tanden gepoetst. Daarna heb ik even ontbeten. Maar de melk was op en de leverpastei net zo. Dus was beetje karig ontbijt. Naba kwam terug van de kids naar de taxi brengen en we spraken af dat we met een uurtje de taxi zouden laten komen. Dus ik heb Malick gebeld. Die heeft aanstaande zaterdag onverwachts examens, daar was dus vrijdag gedoe over op school. IK heb dus eerst gevraagd of hij wel wilde rijden en niet liever ging studeren. De reactie was ik heb vanaf zaterdag nacht gestudeerd het hele weekend steeds een uurtje of twee slapen en dan weer studeren en heb nu ook de hele nacht gestudeerd. Dus ik zeg ga dan lekker slapen, dan bel ik een andere taxi. Maar hij wilde beslist zelf rijden. Daar ging de bel het was Baddy onze tuinman. Hij kwam even droevig werk doen. In verband met een ziekte moesten alle bougainviIlles geknipt worden en ook de twee bloeiende struiken voor ons huis zijn gekortwiekt. Dus alles wat in onze tuin bloeide is er nu af. Ondertussen ging Naba uitgebreid vegen en dweilen en op haar gemakje even zitten. Ik zeg je moet wel gaan opschieten nu als we om negen uur weg willen. Ze moest nog dozen klaar zetten (vanuit haar kamer), douchen aankleden etc. Ik appte George even om zijn kaas te brengen en dat doen we zo gelijk. Baddy had zijn uitroeiwerk snel klaar ik gaf hem zijn maandgeld en hij ging weer verder. Uiteindelijk was Malick keurig op tijd hier, maar was Naba nog niet klaar natuurlijk. We hebben de auto vast ingeladen en even gekletst en toen konden we gaan. De eerste stop was Western Union. Daarna door naar Brufut Heights om de kaas weg te brengen. Even gepraat met George maar ik moest weer door. Op de terugweg naar de hoofdweg passeerden we Nico nog, maar ik zag het te laat om te zwaaien. De volgende stop was Aunty Dorrincing International School in Ghana Town. Daar brachten we papier en betaalden nog wat achterstallig schoolgeld van de sponsorgezinen die dat niet helemaal correct zelf hadden gedaan. Daarom heb ik van de week ook zelf maar voor alle sponsorkids alles voor het aankomende schooljaar betaald. Dan krijgen we niet meer dit gezeur achteraf. Toen alles betaald was en de recu’s waren uitgeschreven gingen we weer verder. Dit keer naar Brufut Health Center waar we knuffels en lollies hebben uitgedeeld. Ook hadden we nog een doosje met wat kleertjes voor Sarjo Jatta, dus die kwam Mariama nog even ophalen samen met Sarjo. Toen we daar klaar waren, ging het weer in de auto nu naar de compound van Djanke de moeder van Naba. Hier brachten we een doosje kleren voor kleine Aicha, een doos kleren voor de dames om te verdelen en twee dozen bevallingsmaterialen voor “ Midwife Oma”. Daar even een poosje gezeten en toen afscheid genomen. Het afscheid nemen is nu weer definitief want ik vlieg morgen weer terug. We redden nu door naar Tanji. Daar ging Naba wasbare luiers verkopen. Ik zou mee gaan, maar zei als ik er ben dan verkoop je niks. Malick gaf me gelijk. Dus ik gaf Malick de camera en zei schiet maar wat leuke plaatjes, dat wordt van jou beter geaccepteerd dan van mij. Naba ging met haar doos luiers op pad. En ik heb voor ‘t eerst dit verblijf even wat vrije tijd voor mezelf genomen. Lekker uit de wind (dus uit de visgeur) op een terrasje een fruitcocktail en een gemengde salade genomen. Even heerlijk relaxt zitten en om me heen kijken. De salade was heerlijk alleen was er een beetje overdadig Limoen op gedaan. Ik zat heerlijk en was net op de helft toen Malick en Naba alweer aankwamen. Ze hadden samen verkocht en ze gingen als warme broodjes. En ze waren dus zo uitverkocht en alle moeders vroegen of ze nog een keer weer kwam. Dus woensdag gaat ze nog een keer. Toen de salade op was, Naba heeft meegegeten, redden we weer naar huis. En haalden op de terugweg nog even melk en ijs voor vanavond. Toen we aan kwamen rijden bij ons huis lag tot onze grote verbazing Cody voor de poort. Blijkbaar was ze uitgepiept toen we weg gingen, maar we hadden het niet gemerkt. En sja toen ze terug kwam zat de poort op slot. Dus lag ze rustig voor de poort te wachten braaf beestje. Ik betaalde Malick en heb hem toen snel naar huis en naar bed gestuurd om bij te slapen. Ik ben foto’s uit gaan zoeken en heb de huurpenningen voor ons eigen huis in Gambia bij elkaar gelegd. Dan is dat ook klaar. Naba maakte Wonjo voor me om mee te nemen. Thuis maak ik dat zelf van Hibiscus bloemen, bananenextract, suiker en verse muntblaadjes in kokend water. Hier gebruiken ze hibicusbloemen, suiker, en heel veel mintsnoepjes en bananenextract. Die snoepjes gooien ze dan ook in het kokende water en die lossen dan op. Naba was een beetje te enthousiast geweest en de wonjo had nu een pittige mintsmaak. Ik vind dat overigens wel lekker maar ik denk dat ik het thuis toch even wat meer op smaak breng met extra hibiscus en suiker. Ik zette alle vakantie foto’s op Nabas notebook. Toen kreeg ik een berichtje over een op handen zijnde brandstof crisis in Gambia. En na even verder te gaan zoeken op internet kwamen we meerdere dezelfde berichten tegen.   Er schijnt hier in Gambia een monopolie te zijn op het importeren van brandstof. \dat schijnt in handen te zijn van Mohammed Bazzi een vriendje van de voormalig dicatator Yammeh. Zijn bedrijven zijn nu beschuldigd van terroristische acties en lam gelegd. Bazzi zelf schijnt te zijn ondergedoken in een ander land om vervolging te voorkomen.Maar hierdoor wordt er dus momenteel in Gambia geen brandstof meer geimporteerd, waardoor er tekorten gaan ontstaan. Vandaag waren er dus al pompen die “Nee" moesten verkopen omdat ze zonder zaten, En de verwachting is dat dat op meer en meer plekken gaat gebeuren. Daar Gambia een jaar of tien geleden ook maandenlang plat gelegen heeft vanwege een brandstofcrisis, besluiten veel mensen nu dit langzamerhand bekend wordt, om te gaan hamsteren. Vanmiddag zag je dus overal al mensen met jerrycans bij de pompen staan. Begrijpelijk, maar daardoor zal alles nog eerder leeg zijn. We hebben dus al de ons bekende drivers ook gelijk maar gebeld om dit door te geven. Die gingen ook direct hamsteren. Zelf ook even twee jerrycans vol gehaald bij Turntable waar nog wel te krijgen was, maar waar het dus ook superdruk was. En dan is het verder maar gewoon afwachten. Meer kunnen we niet doen, maar laten we hopen dat het allemaal snel wordt opgelost en mee zal vallen. Toch blijft het apart dat dit soort berichten, bij “buitenlanders” altijd eerder bekend zijn dan bij de locale bevolking. Ik ben weer verder gegaan met uitzoeken. De kids kwamen uit school en Baraka kwam de jerrycans brengen. Ik was moe en kneep een uurtje de ogen dicht. Toen liep het alweer tegen etenstijd. Modou had gezegd dat hij vandaag kwam mee eten. Maar geen Modou en ook geen berichtje. Dus zijn we maar gaan koken. Heerlijk gegeten en voor de kids een feestje, ijs toe. Onder de afwas viel de stroom uit en bleef uit. Ik heb dus in het donker gedoucht. Daarna in bed bij een noodlampje deze blog gaan tikken. Na een uur hadden we weer twintig minuten stroom. Daarna weer een half uur geen stroom. Dat herhaald zich, Het is inmiddels 22 uur hier en ik ga zo slapen. Hopelijk blijft de stroom nu aan, want de ventilator is nu best lekker. Het is een beetje drukend benauwd. Echt zo’n zweettemperatuurtjes dus , zodra de ventilator uitvalt. Morgenvroeg plaats ik deze blog en de fotos. Tot dan allemaal.


Een dag thuis met vele emotionele achtergrond verhalen........

27 mei   Vanmorgen op zijn zondags lekker uitgeslapen. Maar doordat ik gisteren toch nog vrij lang doorgetikt heb sliep ik ook pas na half een. Wel heerlijk doorgeslapen zonder muskieten gezoem. Lang leve de Montego. Mezelf gewassen en daarna aangekleed en toen bleek iedereen weg te zijn. Ik sloot de laptop aan op de stroom en ben maar gaan verder tikken. Na een poosje kwamen we weer terug en zijn we met elkaar gaan ontbijten. Dat was best gezellig en daarna raakten we aan de praat over namen voor de baby. En Naba en ik over andere vrouwenzaken waar ik hier verder niet op zal ingaan. Anna heeft grote oortjes en luisterde rustig mee. We betrokken haar een beetje bij het gesprek en dat vond ze wel leuk. Maar toen maakte i keen kapitale fout, die ik mezelf niet snel zal vergeten. Eigenlijk is het onze westerse openheid en de gambiaanse geslotenheid die de fout verorzaakte. Maar ik bracht het ter sprake. Naba heeft dus twee kinderen van dezelfde vader en speciaal Anna hangt enorm aan haar vader en mist hem dan ook vrijwel dagelijks. Ze zien hem soms in Brufut en spreken hem dan, maar dat is alles. Zolang als wij Naba kennen, zijn zij en haar ex al uit elkaar, hij is net na de geboorte van Philipp vertrokken. Ons is toendertijd verteld “omdat hij een andere vrouw had”. We hebben daar geregeld openlijk over gesproken ook in bijzijn van de kinderen. Ik ging er dus vanuit dat zij daarvan ook op de hoogte waren. Immers er werd over gesproken, ze zien hun vader ook nooit hier en er is geen omgang met tussen papa en mama. Maar nu blijkt dus dat beide kinderen gewoon dachten dat hun vader ook de vader van de nieuwe baby is. En Naba had besloten dat voorlopig maar lekker zo te laten. Kijk voor Philipp had dat wellicht gewerkt maar niet voor Anna, Anna is veel te slim, ze denkt heel veel door en snapt veel meer dan Naba soms door heeft. Dus toen ik zei dat Pamodou het er ook mee eens moest zijn (ging over een naam voor de baby ) vroeg Anna wat heeft Pamodou dan met onze baby te maken? Ik zei nou hij is toch de vader van de baby. Anna keek heel gek ze zei nee hij is niet de vader van onze baby. Euh sja… ik keek Naba aan en die schudde nee ze weten het niet. Ik was dus een slecht nieuws brenger. Want kleine grote Anna had voor ziczelf al bedacht, nu de nieuwe baby komt, dan komt papa weer vaker en komt misschien ook wel hier wonen. Haar hele droom wereld stortte ff in. We hebben heel rustig gepraat en uiteindelijk nam ze het wel goed op. Al trekt ze nu steeds een raar gezicht als de naam Pamodou valt terwijl ze stapelgek met hem was toen hij hier van de week was. Ze ging spelen en ik zeg tegen Naba hoe kan je dat nou doen? Dat komt toch een keer uit? Je krijgt over een week of 6 a 8 een baby wanneer had je dat willen vertellen? Sja dat probleem had ze dus maar even op de lange baan geschoven. Nu pas kreeg ik ook de echte waarheid te horen. Naba’s moeder had hem weggestuurd omdat ze hem ongeschikt vond voor Naba. Er was helemaal geen andere vrouw. Gambianen willen niet altijd direct de waarheid vertellen als ze je ng niet zo goed kennen. Maar nu komen eindelijk de echte verhalen boven tafel deze vakantie is er echt een van ontboezemingen. Edward hun echte vader komt dus geregeld bij de school om de kinderen te zien. En als ze dan vragen of hij niet meer van mama houd, dan zegt hij steeds dat hij nog heel veel van haar houd en hoopt ooit terug te komen. En ja inmiddels heeft hij wel iemand anders, maar dat weten de kinderen niet. En hij zegt dus nog steeds van Naba te houden en te wachten tot zij hem terug wilt.  Pppffttt al dat gedraai altijd hier, waarom zijn ze toch niet gewoon open en eerlijk zucht. Ik voelde me zo rot voor Anna, wilde dat ik niks had gezegd, maar ergens is het denk ik wel goed dat t nu besproken is. Maar de tranen stonden me in de ogen voor het verdriet van het meiske. Soms kan ik Naba’s beslissingen echt niet begrijpen…..zucht….. Die was op haar beurt echter eigenlijk wel opgelucht dat ze het nu weten, maar ik voelde me er knap waardeloos onder. Zo hadden we dus emotioneel gezien een redelijk pittig begin van de dag, dus nu iets luchtigers dachten we. De kids wilden een spelletje doen, maar er waren nog wat klusjes die gedaan moesten worden. Dus zou Naba wat wasgoed wegwassen. Ik en Anna zouden vegen en Philip zou de afwas doen. Daarna zouden we met elkaar een spelletje doen. Allemaal vol goede moed begonnen we, en toen kregen we weer bezoek. Oma Midwife kwam weer langs. Dus toen lag alles weer stil. We hebben vandaag geprobeerd een gesprek samen te laten lopen. Met veel handgebaren en hier en daar vertalingen begrepen we elkaar vrij redelijk. Het is echt zo’n lief mensje. De kids stonden te springen om haar de dozen bevallingsmaterialen te laten zien die voor haar bestemd waren. Ze bekeek alles nauwkeurig wist van het meeste prima waarvoor het was en was er zo duidelijk ontroerd en dankbaar voor dat ik er even van moest slikken. Daarna raakte ze pas echt helemaal in stilte verwonderd, want ze zag voor het eerst van haar leven een echo op de laptop. En hoorde het hartje van het kindje kloppen. Ze stelde Naba vragen en was zeer geinteresseerd maar ook duidelijk ontroerd. Heel mooi om te zien. Er stond een naaidoosje op tafel omdat ik Philipps uniform knopen wilde aanzetten, daar keek ze vol interesse in. Aangezien Naba en ik allebei een nieuwe hebben, besloten we haar de oude te geven, nadat we die eerst hadden eengevuld. Wat was ze daar blij mee. Zo trots als een pauw zei ze die zal ik bewaken met mijn leven dat ze me die niet afnemen. Anna en Philipp hebben een paar jaar terug afrikaanse poppen van me gekregen. Daar zijn ze zeer trots op. Die lieten ze haar zien. Ze zat er zo lief mee te spelen. Er zit een babygeurtje aan en het is een echte jongen (incl geslachtsdeel) en een echt meisje, nou dat werd ook uitgebreid bestudeerd. Het zijn net echte babies en dat zei ze ook. Ze werden zorgzaam uitgekleed bekeken en weer aangekleed en ze wilde er graag mee op de foto. Anna vroeg of ze haar baby een posje wilde lenen. Toen zei ze “ nee laat maar hier van mij word tie toch afgepakt” . Arme vrouw… Het is zo triest haar verhaal, ze heeft eigenlijk geen echte verblijfplaats meer. Ze woont nu in bij de moeder van Naba in verband met de rouwperiode mag die niet alleen zijn. Dus de dagen dat ze hierheen komt of weggaat komt haar schoonzuster in huis bij de moeder van Naba. Ik zal het verhaal van deze twee krasse oude dames even proberen uit te leggen. Na al die jaren dat we hier al komen weet ik nu eindelijk exact hoe het in elkaar zit, na een lang gesprek met Naba. Midwife oma is de moeder van Nabas moeder, Nabas echte oma dus. Ze was getrouwd met de oudere broer van Oma macaroni. Samen kregen ze maar liefst elf kinderen waarvan ze er zes verloren hebben. Op de compound woonde dus ook zijn jongere zuster en haar man (oma macaroni dus) Zij kregen helaas geen kinderen en daardoor verzuurde oma macaroni behoorlijk. Na de dood van hun ouders, was de man van Midwife oma dus de compound oudste en dus het hoofd van de compound. De compound was een warme zorgzame gemeenschap. Door haar lieve karakter en vele goede harde werken en natuurlijk alle bevallingen die ze deed was ze (in tegenstelling tot haar schoonzus) een zeer geliefde dame, die in Brufut graag gezien was. Maar toen overleed haar man. En volgens traditioneel Gambiaans gebruik werd haar schoonzuster dus hoofd van de compound. Oma midwife verloor al haar rechten en bezittingen, want die vielen nu aan het nieuwe compoundhoofd. Ik heb al eens eerder verteld dat Oma macaroni een keiharde zeer inhalige dame is. Zij bestierde het huishouden zeer strak en egoistisch, en nam daarbij soms vervelende beslissingen. Omdat oma macaroni geen kinderen had en de kinderen van oma midwife dus rondom en op de compound woonden durfde oma macaroni haar niet te verstoten. Ze mocht er blijven wonen, maar ze moest vanaf dat moment net als al haar kinderen geld gaan betalen en taken verrichten voor het recht op inwoning en haar dagelijkse eten en dergelijke. Dat eten werd dan vervolgens ingekocht met dat geld door oma macaroni en ook dat eten bleef dat onder haar hoede. Ze deelde slechts mondjes maat uit. Naba was nadat haar eigen moeder hertrouwd was ook naar haar oma gestuurd. Maar nu werd dus haar niet echte oma het hoofd van de compound. Toen Naba zwanger raakte van Anna was, die daar niet echt blij mee en stuurde Naba bijna weg. (want er kwam weer extra mond bij om te voeden was het argument) Oma midwife voorkwam dat daar heeft ze echt voor gevochten. Maar toen daarna Nabas en Edwards tweede kind Philipp geboren werd moest Anna vertrekken en werd dus naar Lamin gestuurd. In opdracht van Oma macaroni, die haar persoonlijk wegbracht. Naba was daar best kapot van en Edward vertrok al snel daarna ook. Wij hebben al die tijd dat we hier komen al heel wat dozen met spullen op de compound van Oma macaroni gebracht, eten kleding andere materialen. Die we zoals het ons verteld was aan Oma macaroni afgaven. Nooit kregen we een hartelijk welkom of een bedankje van haar. (wel van de rest gelukkig). Ze had altijd een grote mond en de vraag om meer. Het was nooit goed genoeg, ze bleef maar klagen en vragen. Maar van alle andere leden van de familie kregen we zoveel dankbaarheid terug dat we bleven doneren daar. Ze mogen ons daar ook allemaal graag en we warden vernoemd als er kindjes geboren warden. Inmiddels rennen daar ook al twee Ambers en een Henny rond en een Aicha Maria die ook naar mij is vernoemd. In de loop der tijd ging dat inhalige van oma macaroni me steeds meer tegen staan. En dus gaf ik haar zelden nog iets in eigen handen, ja de spreekwoordelijke zak pasta od macaroni die ze altijd krijgt. Ze heft de bodschap wel begrepen en accepted onze hulp, maar ze moet mij ook niet en ik haar niet, dat weten we van elkaar J. We brengen nog steeds onze dozen, maar delen ze nu zelf uit. Voedsel of kinderkleding, iedereen krijgt wat. Ik had dat Naba zien doen en ze had me verteld dat oma macaroni, anders veel voor zichzelf hield en de anderen er zelfs voor liet betalen. Dat ging mij echt te ver. Pas deze vakantie heb ik echter gehoord dat ze echt heel erg is en dus Midwife oma en al haar kinderen laat betalen en werken om op “ haar compound te mogen blijven wonen” en zoals nu tijdens de Ramadan moeten ze ze zelfs 1050 GMD per gezin extra betalen. En dat bedrag geldt dus ook voor Midwife oma. Wat dat betreft komt het goed uit dat de vader van Naba overleed en ze dus nu bij haar dochter moet zijn voor de rouwperiode en de vier maanden en 10 dagen. (Islamitisch gebruik indien de man overlijd moet de weduwe gedurende deze periode op de compound blijven en mag niet alleen gelaten worden. Mocht ze dan zwanger blijken te zijn weten ze dat de overledene de vader van de baby is). Nu Midwife oma dus bij haar dochter verblijft behoeft ze dus niet te betalen voor haar kost en inwoning. Wij leefden als toeristen in de veronderstelling dat men hier altijd heel goed voor de ouderen zorgde. En dat ze op handen gedragen en vereerd werden. Nu we al een poosje niet meer als toerist komen, maar wonen tussen de locale bevolking, leren we echter steeds meer tribegebruiken en gambiaanse gewoontes kennen. En zeker uit dit soort verhalen, blijkt dat men het de ouderen of weduwen ook heel moeilijk kan maken ipv hen te eren en respecteren. En nu weten we ook direct waarom deze krasse 99 jarige nog steeds probeerd zelf iets bij te verdienen, gewoon omdat ze voor haar inwoning moet betalen aan haar jongere schoonzuster dus. Nou inmiddels wappert de was aan de lijn zijn de blogs bijgewerkt en is het huis aan kant. Naba is in de keuken iets voor de lunch aan het maken hoor ik. Het loopt ook tegen drie uur dus dat mag ook wel. De geur van pannenkoeken verspreid zich door het huis jammie. Dat smaakt heerlijk. Tijdens en na de lunch proberen we Baraka te bereiken maar dat lukt niet. Ik wil hem vragen of hij mijn dongel wil opwaarderen, zodat ik straks de blogs en de foto kan uploaden en weer helemaal bij ben voor het thuisfront. Dan kan hij ook gelijk even wat sla, boter en water ophalen want dat is bijna op zag ik. En dang a ik straks eens kijken of ik kan inloggen op de ah site en dan vast wat boodschappen bestellen voor woensdag. Anna Philipp en Naba willen dan vast helpen. Ze vinden de AH site nog steeds iets magisch al die boodschappen zoveel soorten… Als we na tig keer bellen opgeven, belt Baraka zelf (heeft geen gemiste oproepen haha). Dat stomme network hier ook. Hij is onderweg hierheen en heft een verrassingsgast bij zich. Maar wil niet zeggen wie. Sjips zowel Naba als ik lopen in een oud kloffie rond en zijn niet echt verzorgd. Maar tijd om om te kleden is er niet meer. Ze zijn er al. Jawel hij heeft Yusufa mee gebracht. Ik vind het echt heel leuk om hem te zien, en wow hij blijft de lengte ingaan. Wat is dat een lange pum geworden zeg. Verlegen lachend komt hij binnen, maar ik krijg toch een dikke knuffel. Hij heeft ook een nog zwaardere stem gekregen. Zo leuk hem na al die tijd weer eens te zien.  We praten even een poosje en hij verteld dat het goed met hem gaat. Dat hij het als trip chauffeur en taxichauffeur nu redelijk goed doet en regelmatig gebeld wordt. Ook heeft hij vaste klanten die hij naar t werk brengt en haalt, dus dat doet hij niet verkeerd. Ik en blij voor hem dat t hem gelukt is, ik was daar zelf best sceptisch over ooit. Maar zie nu dat ik meer vertrouwen had moeten hebben. Voor degenen die niet weten wie Yus is…. even in het kort.. Yusufa was de eerste student die wij opnamen en lieten studeren. Hij was ons heel close en noemde ons pa en ma en zichzelf onze zoon. Nam op facebook zelfs onze achternaam aan. Toen we mede dankzij hem dit huis kregen ging Yus erin wonen als onze watchman. Hij zorgde goed voor dit huis en alles ging oke. Maar toen ontstond er een ruzie, daar wil ik verder niet inhoudelijk op ingaan. Yus vertrok uit ons huis en we hadden geen contact meer. Naba ging in ons huis wonen en woont daar nu dus nog steeds. Yus en ik hebben inmiddels al weer contact en alles uitgepraat en bijgelegd. Maar tussen Yus en Henny is het nog altijd on no speaking terms. Dus we zien hem niet veel meer en dat vind ik wel eens jammer. Was dus leuk om hem nu weer even te zien. Baraka en Yus gingen boodschapen doen, Yus werd gebeld voor een rit (hij is taxichauffeur) dus ging dat eerst doen. Als hij kan komt hij straks nog even weerom. Zo de boodschappen hier zijn in huis, nu eens kijken bij de appie J Nou dat is ook gebeurd. Dus woensdag krijgen we de boodschappen weer thuis. Ik wilde even mijn haren wassen want ik vind het nodig dus spring voor het diner nog wel ff onder de douche. De kids en ik zijn inmiddels gedoucht Anna haar haren zijn weer ingevlochten en Philipp heeft mijn haren uitgekamt. Nu gaan we andijviestamppot maken met sla en spekjes en worstjes. Heb er nu al zin aan. We hebben heerlijk gegeten en de kinderen vonden het wel wat zwaar. Ze zijn dat hier niet echt gewend natuurlijk. Nu is de afwas gedaan, ik heb nog even met Henny gesproken voor die ging slapen. En nu gaan we zelf ook allemaal zo het bedje in als ik klaar ben met de foto’s en blogs online zetten tenminste. Ik moet alleen nog een stukje schrijven van donderdag en dan is die ook klaar en kan dan alsnog online. Het weekend is voorbij en morgen is het weer een schooldag en ook voor ons een dag met veel afspraken. Dus ga niet meer schrijven nu, maar nog even wat lezen en dan bijtijds slapen. Tot morgen.


Echo maken en mannen verhalen

Zaterdag 26 mei         Vanmorgen opgestaan na een redelijk rustige nacht. Direct onder de douche gesprongen en aangekleed. Ik snoot mijn neus en kreeg een flinke bloedneus. Dat heb ik thuis wel vaker, maar is hier nog niet vaak gebeurd en gelukkig is dat snel weer over. Vervolgens heb ik even de tandarts uitgehangen om een melkkiesje van Anna te verwijderen die haar nogal dwars zat. Die ging er vrij vlot uit gelukkig, maar wow het was een ernstig beschadigde kies. Duidelijk het resultaat van te weinig en eenzijdige voeding, en daarnaast een zeer slechte tand hygiene, niet poetsen en nooit naar de tandarts gaan,. Wat dat betreft ben ik zo blij dat we haar uit Lamin hebben weggehaald. Hier gaan de kids iedere dag onder de douche en poetsen ze twee keer per dag hun tanden. En gaan ze eens per jaar naar de tandarts. Hopelijk heeft haar blijvend gebit nog niet teveel schade opgelopen de eerste jaren.  Philipp en Naba hebben gelukkig een mooi en gezond gebit in hun mond. Daarna even snel ontbeten en ons vervolgens allemaal snel klaar maken voor vertrek, want  de taxi zal al snel komen. Keurig op tijd werden we opgehaald door Babucarr en waren in no time in Sukuta. We gingen naar het  Health Center daar om een echo voor Naba te laten maken. Daar was het een drukte van belang,  minstens 22 dames met dikke buiken in allerlei formaten zaten al troosteloos te wachten.  Dat is geen  goed teken.  Inderdaad de dokter bleek nog niet te zijn gearriveerd. Er kwamen steeds meer dames bij en de klok tikte vrolijk door. Anna had de camera en maakte zo hier en daar foto’s, we hadden haar duidelijk verteld geen ongevraagde foto’s  te maken van zieke of zwangere mensen en zowiezo niet van mensen eigenlijk. Eerst netjes vragen is wat we haar proberen bij te brengen. Toch zag ik vanmiddag bij het uploaden wel de nodige ongevraagde foto’s voorbij komen :) Maar ze maakt al vrij aardige foto’s. We verkorten de wachttijd met mensen kijken, er is daar altijd genoeg te zien. Ook de de ambulance van “ De Riders”  het niet en werd gerepareerd en een paar keer aangeduwt. We zagen pas bevallen moeders met hun baby naar huis vertrekken. En de geitjes maakten vermakelijke sprongen. Mensen liepen vergeefs naar de waterpomo, want heel Sukuta bleek zonder water te zitten. Er werd geoefend met lopen op het middenterrein. Zo is er altijd wel watt e zien daar. Uiteindelijk werd er gestart door de echografist, en langzaam maar zeker kwam er schot in. Als je hier aankomt in een ziekenhuis oid sluit je gewoon aan bij alle wachtenden. Er worden geen afspraken gemaakt. Je koopt eerst een ticket en gaat dan naar de wachtkamer (lees vaak buiten in het zand soms is er nog een plaatsje op een bankje), Vervolgens is het dan gebruikelijk dat je vraagt “ Sumo last? “  Oftewel wie is de laatste. Dan hoef je vervolgens alleen diegene in de gaten te houden want na die persoon is het jouw beurt. Helaas doen velen dat niet en houden de soms best vinnige Gambiaanse dames nogal van voor dringen. Dus nu en dan borrelde er even wat rumour op, maar dat werd dan snel gesust. Het resultaat was echter wel dat Naba in plaats van als 23ste ik denk als 32ste geholpen werd. Maar ach als je toch al een paar uur wacht maakt dat ook niet meer uit. J Eenmaal in de echokamer zag alles er redelijk netjes uit. Naba nam plaats op de bank en ik zag direct dat ze zo nooit haar eigen echo kon zien. Anna was ook mee en de echoscopist was nogal onder de indruk dat er een blanke aanwezig was geloof ik. In elk geval resulteerde dat erin dat de echo van Naba zo’n tien minuten duurde waar de andere dames alweer in vijf minuten buiten stonden. De administratie (een geschreven regel in een schrift) werd gedaan en daarna ging de gel op de buik. De echo was niet super duidelijk, maar er werd redelijk uitleg gegeven. Aan mij wel te verstaan want Naba werd min of meer genegeerd. Ik heb met mijn telefoon het hele verhaal gefilmt en Anna maakte foto’s. Alles zag er prima uit en de afmetingen waren volgens schema en het kindje lag al in de goede positie. Er werd geruime tijd gekeken naar het geslacht maar dat was niet goed te zien. Maar na even wat duwen en draaien aan de buik kwam voor de derde keer hetzelfde geslacht naar boven. Dus we gaan daar nu maar vanuit. Na een echo van ruim tien minuten en twee keer de hartslag mogen horen was het geheel weer voorbij. Om twaalf uur stonden we weer buiten waar de taxi al stond te wachten. Vlotjes redden we weer terug naar Brusubi. We hebben op de markt noh spullen gehaald om Wonjo van te maken, die wil ik graag mee naar huis nemen dinsdag. Onderweg pikten we Baraka op. Toen hij hoorde van het filmpje wilde hij graag kijken. Ook Naba wilde graag kijken en wat bleek ze laten hier de echos niet aan de moeder zien. Dus ze zag voor t eerst haar kindje. We hadden allemaal trek dus besloten iets te eten. Baraka ging even wat bougainvilleblaadjes uit het zwembad halen. Na het eten kwam Modou binnen vallen en het was leuk om hem weer te zien. Ook daar werd het echo wonder mee gedeeld. Naba bleef er maar naar kijken. Na een poosje ging de bel weer, Babucarr en Fabakery en Cody waren aan de deur. Fabakery was met Cody naar het strand geweest. Daar had ze flink mogen en kunnen rennen. En ze was (nog steeds met tegenzin) De zee in geweest om haar te wassen dus we hadden weer een witte hond. En een goed afgematte hond want ze ging direct liggen en lag te hijgen als een oude dame J. Om te voorkomen dat Cody direct weer in de brandstapel zou kruipen, werd deze in brand gestoken. Dat houd haar er wel een poosje vandaan hopelijk. Tussen het steeds weer de echo kijken door, uploade ik wat foto’s, Ik wilde graag de blog al schrijven maar daar kwam ik dus echt niet aan toe. De hele middag door hebben we dus aanloop gehad. Ik had van Anna nog een heel lief “ me to you” beertje gekregen met “ happy Birthday”  erop maar daar hadden we geen foto’s van gemaakt. Dus dat moest nu maar even als nog gedaan worden lol. Ook buurvrouw Binta kwam nog langs met haar dochter Fatoumata en Hawa. Ze kwam vertellen dat ze nu wel echt zwanger was. En ergens eind van het jaar uitgerekend is. Ze moest nog voor een eerste echo dus wist niet precies wanneer ze uitgeteld was. Nog meer babynieuws (en echo kijken) dus. Met haar foto’s en filmpje van de echo is Naba een heel special bezit rijker, wat je in Gambia normaal nooit krijgt. Baraka ging de nieuwe Grolsch shirts en vesten in vieren verdelen. De tweede handse delen we uit, maar deze nog keurig in het plastic verpakte exemplaren gaan ze dus op vier verschillende locaties verkopen. Zo verdienen zij er ook nog weer een centje aan. Anna en Philipp poseerden in de tuin nog even met het nieuwste Grolsch item. De Grolsch jurk. En het stond hen nog niet eens verkeerd haha. Maar zo zijn er dus weer wat dozen verdwenen uit huis aan het eind van de middag. Naba en de kids lagen een poosje op bed. Ik bleef dus met de heren over, drie kerels van in de twintig, die je niets kan aanbieden vanwege de Ramadan en die maar een beetje zwijgend op hun GSM zaten te mieren. Daar kan ik niet zo goed tegen. Dus ik bracht het gesprek op de president en zijn vlucht op een toeristen toestel. Dat sloeg aan en we hadden vervolgens nog een heel gesprek over de president en zijn veiligheid. Over de voor- en nadelen van zwarte magie en Marebouts en natuurgeneesmiddelen. En over het placebo effect wat we in Holland hebben bij twijfelachtige klachten. Fabakery zei dat ze hier ook vaak “ nepziektes “ hadden. Zat allemaal tussen de oren was zijn conclusie. Daarna ontstond weer een gesprek over jezelf beter maken of juist ziek praten puur op wilskracht. Ook informeerde Modou nog of het veilig was om te gaan studeren in de Oekraine. Alsof ik daar verstand van heb. En we hadden een vergelijkend prijzen gesprek over dagelijkse levensmiddelen in Nederland en hier, en later ook over kamer verhuur, prijzen van GSM toestellen en nieuwe twee persoons bedden. De heren dachten dat we in Holland wel een complete nieuw tweeper soonsbed konden aanschaffen voor 50 euro tot 150 euro. Een nieuwe GSM voor zo’ n 100 euro, en een heel brood voor 15 eurocent en een litermelk voor 3 euro. Ze waren dan ook in shock van de echte prijzen J.  Ik vind het altijd leuk om zo’n mannenmiddag te hebben. De gesprekken gaan dan vaak toch over andere onderwerpen dan met de dames. Vaak ook veel dieper en over hele andere onderwerpen. Langzaam nam iedereen afscheid. Fabakery wandelde naar de Turntable. En een poosje later vertrokken Modou en Baraka met twee respectievelijk drie bananendozen spullen met een gezamenlijke taxi naar huis. Naba had de vlechtjes uit Annas haar gehaald. Die leek dus wel weer ontploft op haar hoofd. Morgen krijgt ze dan weer nieuwe in. Toen gingen de kids snel in de douche. Kon ik eindelijk een beetje opschieten met de foto’s ware het niet dat er toen ineens allemaal chatberichten binnen kwamen. Wel gezellig maar daardoor kon ik dus weer niet opschieten lol. Naba bracht weer een heerlijke Domoda op tafel met mosselen dit keer en daarnaast een salade. We hebben weer zitten smullen. Na het eten de afwas en het hele spul ging weer met de kippen op stok. Om kwart over acht sliep het hele huis weer en kon ik nu eindelijk mijn inhaalslag met de blogs gaan maken. Om kwart voor negen ging de stroom uit en dat duurde dit keer best een tijdje. Sinds ik hier ben hebben we pas een keer tien minuten zonder stroom gezeten in de avond en verder alleen nu en dan ‘s morgens vroeg tussen half zes en zes uur. Maar vanmiddag viel hij ook al steeds uit en nu dus weer. De muskieten vliegen weer af en aan ook binnens huis. Gelukkig doet de DEET redelijk zijn werk en brand op de slaapkamer de Montego wierrook, waar muskieten een enorme hekel aan hebben. Dus hopelijk wordt ik vannacht niet teveel lastig gevallen door de bromtollen rondom mijn hoofd. Het plan was dus de blog te tikken van de afgelopen dagen en te gaan uploaden. Maar zonder stroom en met een bijna lege laptopaccu zal dat verder niet gaan lukken. Dus ik ga proberen de blog van vandaag en de foto’s online te zetten. En daarna ga ik maar douchen en naar bed. En morgen dan weer verder met de andere eerdere blogs schrijven. De foto’s van de afgelopen dagen staan er gelukkig al wel op dat scheelt. Ik ga dus hier stoppen en zo lekker afspoelen en onder mijn lakentje. En ik zeg “ tot morgen” Sinoota koekeh  


Spullen brengen in het ziekenhuis, de oude compound van Anna en gezellig uit eten.

Vrijdag 25 mei   Nou ik had vannacht viendjes in mijn bed en was dus niet alleen. Helaas waren het niet de vriendjes die je graag daar ziet. Ze zoemden en prikten stevig en ik werd meerdere keren wakker van de jeuk ppfft. Om drie uur even naar het toilet en nogmaals laptop geprobeerd. Nog steeds niets helaas. Om vijf uur Wadanoo (gebedsoproep) en de laptop is nog steeds dood en ik inmiddels super geirriteerd. Ik besluit te gaan douchen en net als ik eronder wil stappen valt de stroom uit. Een half uur later is er weer stroom en stap ik alsnog onder een warme douche. Ik vind dat ik die wel verdiend heb na zo’n slapeloze rotnacht. Kan ik ook mooi gelijk mijn haren wassen, want met koud water is dat echt een crime hier. De laptop doet nog steeds niets dus ik geef het maar op. Ik zoek me een schrift en ga daar dan maar in bloggen (ouderwets dagboek schrijven lol haalt jeugdherinneringen op). En dan als ik weer in Nederland ben maar de blogs en foto’s online zetten. Of ik moet van iemand een laptop kunnen lenen. Om half negen zitten we samen aan het ontbijt. De kinderen hebben vandaag Public Holiday, we weten eigenlijk alleen niet waarom. Na even googlen ontdekten we dat het “ Africa Friday” is vandaag. Op google kunnen we echter niet vinden wat dat nu exact inhoud. Maar goed de kids zijn dus vrij vandaag. We maken er gewoon een leuke dag van. Na het ontbijt hebben we met elkaar een natuurfilm gekeken genaamd “walking with the lions”. Een hele mooie documentaire gemaakt in 2,5 jaar tijd over een echtpaar dat een troep leeuwen filmt in al hun doen en laten. De kinderen en Naba hebben met open mond gekeken. Zoiets hadden ze nog nooit gezien. Ik heb even zitten uitrekenen wat er allemaal nog betaald moet worden op de projecten. Ik kwam erachter dat sponsorgeld in handen geven vioor schooling dus niet altij goed gaat. Ik heb nu alles betaald voor het nieuwe schoolljaar maar er blijken het afgelopen jaar hier en daar nog wat hiaten te zijn, die niet door de ouders betaald zijn aan school. Dus maandag nog maar een keer naar school, dit keer om de restanten van dit schooljaar te betalen. Vervolgens hebben we kleding dozen voor de compound van Anna in Lamin uitgezocht. Dat is een blinde vrouw en haar echtgenoot die zo’ n twintig kinderen en jongeren opvangen die zijn afgestaan of om andere redenen niet thuis kunnen wonen. Zij trachten deze kinderen met de minimale middelen die zij hebben toch een beetje normale opvoeding te bieden. Maar dat lukt hen nauwelijks met als resultaat ernstig vervuilde kinderen en vieze gescheurde kleding, verwaarloosde compound en nauwelijks enige middelen van bestaan. Sinds we daar komen gaan we tijdens ieder bezoek daarheen om spullen te brengen, verse groentes, 50 kilo rijst, wat zakjes droge kaaspasta, wat snoepjes en pinda’s, een grote zak uien, olie om in te bakken, kleding, speelgoed etc. Zo proberen we hen een beetje te helpen. Dus voor hen hebben we het nodige klaar gezet. Speciaal voor Nabas oma die de bevallingen doet maakten we twee dozen met bevallingsmaterialen klaar. Naast een Oma Macaroni hebben we nu ook Midwife oma, een goede manier om hen uit elkaar te houden. Ook zochten we babykleding uit voor Nabas baby. Dus van de week kan ze de babywas gaan doen en aan de lijn hangen dat zal een leuke gezicht zijn.  Ik heb de kinderen voorgelezen en samen hebben we liedjes gezonden en daar beweegspelletjes bij gedaan. De kids zijn drie keer naar de buurtshopjes geweest voor senfur en lollies, maar steeds was er niets. Dus dan maar geluncht met knakworstjes maar zonder brood, een mens moet wat tenslotte. En het smaakte er niet minder om. Vandaag zou Baraka met Cody naar zee gaan om lekker te rennen en haar te wassen, maar hij is in geen velden of wegen te bekennen. En reageert niet op telefoon, app of sms. Maar Cody moet echt in bad, ze ziet zo zwart als de kachel. Het slimme beestje haalt tegenwoordig gewoon in de avond de vuilnis brandput leeg. En deponeert er dan een stuk karton in waar zij op gaat liggen slapen. Dus door de as wordt ze superzwart. Malick zou ons oppikken om weg te gaan, maar laat ook nog niets horen. Dan komt er een app dat hij later is vanwege problemen op school rondom de diplomering. Dus waren ze langer op school. Ik deed nog maar een spelletje met de kids. Toen hij er eindelijk was snel de dozen ingeladen. Onderweg raakten Malick en ik in gesprek over het feit dat hij nog steeds door veel mensen niet wordt vertrouwd. In de dagen van Yammeh was de secret guards waarin hij diende een orgaan waar veel undercover spionnen zaten, die mensen (maar ook nu naaste collegas) observeerden, afluisterden en zelfs verraden door hen aan te geven als ze iets fout deden of zeiden. Malick heeft zo’n functie nooit gehad, maar velen zien en zagen hem daar wel voor aan. Momenteel onder president Barrow is het nog steeds moeilijk voor hem, omdat veel mensen bang zijn hem te vertrouwen. Zelfs in de klas op de universiteit vallen de gesprekken van de professoren en studenten stil als hij binnen komt en dat hindert hem enorm. Het land is nu weliswaar bevrijd van dictatuur, maar er is nog steeds veel corruptie, er zijn nog best flink wat Yammeh aanhangers. En er heerst nog steeds veel onderling wantrouwen dat blijkt wel. Malick is zo’n lief warm en open persoon, je kunt je niet voorstellen dat mensen hem wantrouwen, maar toch heeft hij daar dagelijks mee te maken. Zeker omdat zijn vrouw ook in dezelfde dienst rondom Yammeh werkte en nu ook nog steeds militair is, vind men hen wellicht juist extra verdacht. Lijkt me best lastig daarmee te moeten leven. Maar Malick blijft er zijn vrolijke warme opgeruimde zelf onder. We redden eerst naar Lamin Healt Center om vier dozen verband en medische materialen weg te brengen. Op de Brikama Highway nabij Airport Junction was het een drukte van belang. Malick vertelde me dat de President om twintig over vijf zou landen met een Brussels Airlines toestel. En gezien de goede zaken die hij daar had gedaan (ruim 1,5 miljard euro aan ontwikkelingshulp binnen gehaald) was het een gevierde thuiskomst, vandaar alle drukte. Gambianen raken zowiezo allemaal opgewonden als de president in de buurt is. Dus overal zenuwachtig wuivende politieagenten dat iedereen toch vooral maar door reed etc. Gelukkig konden we redelijk door rijden en waren we snel in Lamin. Daar gaven we de dozen af en maakten enkele foto’s. Vervolgens redden we naar een shopje daar. Daar werden nog de zakken rijst, uien en olie gekocht en natuurlijk lollies. Ik deelde wat uit aan de kids daar maar deze waren behoorlijk heftig. Ze klommen bijna in de auto en het werd gewoon een gevecht. Daarop draaide Malick gewoon het autoraampje dicht en konden ze niets meer graaien. Nu reden we naar de compound waar Anna opgroeide nadat ze bij Naba was weggehaald door haar (andere) grootmoeder. Daar troffen we slecht enkele kinderen, een oudere man en de “ mama”  van het gezin aan. We gaven haar de spullen en spraken (via vertaling want ook zij is Karoninka) een poosje over van alles en nog wat. Malick was in een plagerige bui en erg goedlachs. De kinderen speelden met Anna en Philipp en we maakten enkele foto’s en filmpjes daar. Ik lachte me Malick mee en zo vergleed de tijd. Op een gegeven moment zag ik wel dat het lachen en onderling grapjes maken “mama”  een beetje stoorde. Maar ik wordt daar altijd nogal melig van. Je zit daar maar ze praten niet tegen je maar onder elkaar in een taaltje wat ik niet kan verstaan. Op hun beurt spreken zij weer geen Engels dus het is erg lastig communiceren. Dus is het zitten en zwijgen. Niemand bied je iets aan. De kinderen houden normal het gesprek gaande maar nu dus ook niet. Dus sja als er dan een naast je zit die melig is ga je vanzelf mee. We kregen een paar verse oesters uit Lamin jammie jammie. En Naba kocht een zakje voor thuis. Malick zat naast me te klagen dat ik oesters at en hij niets mocht. Weliswaar met een vette knipoog. Maar dan stop ik toch direct met eten. Op een gegeven moment was ik ook de geirriteerde blikken van “mama” eigenlijk wel zat, maar de kids speelden nog zo leuk samen. Toch werd ik het zat en zei “ Shall we go” We namen afscheid en pakten de boel weer in. Bij het vliegveld was de president net vertrokken, we konden dus gewoon door rijden. Maar het was superdruk op de weg en net naar Old Yundum stonden we al in de file. Ondertussen appte ik voiceapp met Henny. Door zijn rare dubbele werktijden en storingsdienst werkt hij deze week zoveel dat we soms even tijd moeten zoeken om elkaar te spreken omdat ik ook hier mijn dingen heb en niet altijd bereik. Ook moesten nog steeds brood halen, dus toen we een bakker zagen reed Malick erheen. Hij haalde na flink onderhandelen drie zalig warme en heerlijk ruikende senfur op. We reden snel naar huis waar Malick even ging bidden en wij de spullen opruimde en ons bezweete goed verwisseden voor wat schoons. Daarna redden we naar Chosaan om een hapje te gaan eten. We appten Annette en Eefje nog een goede vlucht toe. We konden om half acht eten, want dan was het “ break the fast”  dat gebeurd hier doorgaans met een kopje mierzoete thee. Want na 15 uur niet eten en drinken in deze hitte is de dorst het grootste euvel. Geweldig om te zien hoe Malick genoot van zijn thee. Daarna kreeg hij ook als eerste eten, daar hield het restaurant heel goed rekening mee. Nou dat ging erin als koek. Hij had Beef Benechin, ik nam Chicken Benechin en de anderen hadden Chicken en Chips. Ik bestelde er een gemengde salade bij voor op tafel. Wij zijn gewend veel sla en groente te eten en dat is in de restaurants nogal eens beperkt, vandaar de extra salade. Ik gaf Malick een deel van mijn rijst want ik eet nooit zo’n hele bol vol. En hij kan het nu wel gebruiken. We hebben heerlijk gegeten en ondanks het geheel lege restaurant was het toch wel gezellig. Philipp at weer in zijn “ Prinsenstoel” (hoge kinderstoel) en kon alles goed overzien. De avond koelde best wel af en tegen negen uur was in verband met de wind, een vestje geen overbodige luxe geweest. Dat heb ik hier nog niet meegemaakt. Malick werd weggebeld door een tante en zei dat hij even weg moest, maar binnen twintig minute terug zou zijn. Dus bestelden wij maar een ijscoupe. Die ze vervolgens vergaten te brengen. Dus nog maar eens gevraagt. En daar was ie dan een coupe vol aardbeien en vanilleijs. Toen we die op hadden was er inmiddels al 45 minuten verstreken, maar van Malick nog geen spoor. Het restaurantpersoneel wilde naar huis en wij ook. Het werd fris, Philipp sliep al en Anna was daar ook niet ver vanaf. We rekende af met zijn vijven uit eten geweest voor 1700 dalasis (30 euro). Ik appte Malick maar geen reactie. Net toen we op het punt stonden een andere taxi aan te houden, kwam hij er alsnog aan. “Dat was geen twintig minuten, het spijt me heel erg”. Hij bracht ons snel thuis en Baraka kwam de leenlaptop brengen. Dus daar kan ik morgen mooi mee aan de slag. Baraka en Malick helpen even de dongel te installeren zodat alles werkt. Ik mis alleen mijn fotoprogramma dus hier en daar zijn de foto’s wat donkerder nu. Na een snelle douche ben ik lekker net als de rest in bed gedoken.

Deel 2 Hulp erbij. bezoek van tommah en schoonzoon. dozen uitpakken en dinergasten uit Nederland.

Donderdag 24 mei           Vanmorgen kreeg Naba een hulpje erbij. Mariama Jatta had gebeld dat ze Naba zo miste en dat had Naba andersom ook eigenlijk wel. Als wij niet hier zijn gaat Naba geregeld met de kinderen naar Brufut. De kids gaan dan naar school en Naba gaat of in haar moeders compound of dat van haar oma of tante. En dan samen met de andere vrouwen, koken, naaien, wassen strijken etc. Dat gaat hier allemaal buiten en op de hand en doen de dames vaak met elkaar dat is wel zo gezellig. En ik kan me best voorstellen dat ze dat mist als wij hier zijn. Dan doen we wel weer andere dingen, maar die contacten heb je dan toch niet. Maar omdat Naba nu tamelijk ver zwanger is besloot Mariama haar voortaan 1 a 2 keer per week hier te komen helpen met alles. En dat is ook wel fijn en ontlast haar natuurlijk ook behoorlijk. Want als ik straks weer weg ben woont ze hier natuurlijk wel alleen. Fijn om te weten dat ze dan wel hulp krijgt. Dus Mariama kwam vanmorgen samen met mijn tommah Amber Jatta om Naba te helpen poetsen en wassen. Zelf had ik al besloten vandaag de open kasten eens schoon te gaan maken en alles een beetje stofvrij te maken. Ze vegen hier wel de vloer met een takkenbos, en daarbij veroorzaken ze best wat opwaaiend stof. Maar een doekje over de kasten halen (laat staan door de kasten) ik heb het ze nog niet zien doen. Dus als wij hier zijn probeer ik dat toch wel twee keer per week te doen. En dan als we er net zijn en net voor we weggaan nog een keer alle boeken dvds videobanden etc stuk voor stuk afnemen. Daarmee toog ik dus aan de slag en de dames deden alles gezellig samen. Ik heb ook gelijk alle spellen weer nagekeken of ze compleet waren of niet, en weer netjes in de kasten gezet. Ook alle video en dvd hoezen die ik zelf wil houden staan nu in de weer netjes uitgesopte kast. Al met al heeft me dat bijna een hele ochtend werk gekost maar wel een voldaan gevoel opgeleverd. Ik vond het ook heel leuk om Amber Jatta weer te zien. Ze is nu alleen op een leeftijd dat ze het minder vond om mij te zien. Op deze leeftijd moeten de kindjes hier echt niets van blanken hebben. Gelukkig is dat met een half jaartje weer over. Ze bleef dus op veilige afstand van me een knuffel zat er vandaag niet in. Maar uiteindelijk heeft ze toch twee keer breeduit naar me gelachen dat was al een hele overwinning. Ik heb samen met Mariama en Naba twee dozen kleding voor haar en haar zusje Sarjo uitgezocht. Ook kreeg Mariama wasbare luiers mee, heb ik haar zeep, shampoo en voor het hele gezin weer nieuwe tandenborstels en tandpasta meegegeven. Natuurlijk ook haar maandgeld en eetgeld voor de kids. En ze hebben een aantal spelletjes mee gekregen. Ook Baraka kwam vandaag natuurlijk weer bankhangen. Hij bleef vandaag redelijk wakker wellicht omdat we visite hadden haha. We hebben weer wat dozen geordend en wat kleine klusjes tussendoor gedaan. Baraka is nog een boodschapje gaan doen. Na de middag kwam ook Pamoudou Kah op visite. Hij is de vriend van Naba en kwam met mij kennismaken. Hij was best nerveus schudde iedereen uitgebreid de hand en mij als laatste en ging toen netjes zitten. We wisselden wat beleefdheidsfrasen over en uit en sja toen wist ik het ook even niet meer zo. Naba was druk in gesprek met Mariama en liet hem daar gewoon zitten en mij eigenlijk ook. Baraka raakte met hem aan de praat maar hij bleef erg rustig. Gelukkig kwamen de kinderen even later thuis. Morgen is public holiday dus vandaag hadden ze weeksluiting en mochten vroeger naar huis. Ze wilde graag dvd kijken en dus vroeg Philipp Pamodou om hulp. Hij ging hem helpen en kwam toen ook wat meer los. Inmiddels arriveerde ook Gaston Jatta de vader van Amber. Hij ging een poosje zitten zocht nog wat schoenen uit samen met Mariama en die gingen ook in de dozen. Die zaten nu echt bommetje vol. Gaston ging het gesprek met me aan en langzaam ontdooide de boel daardoor. Ook Cody kwam naar binnen en die vond Pamodou ook wel leuk. Hij was nu veel meer ontspannen. Het lijkt me een beleefde, behulpzame en zorgzame lieve man toe. Niet alleen naar Naba maar ook naar haar kinderen. Daar ging hij ook heel leuk mee om. Hij ziet er leuk en verzorgd uit en heeft goede manieren. Ik hou daar wel van. Toen de familie Jatta vertrok met hun dozen, was het direct een stukje stiller in huis. Naba ging aan het voorbereiden voor de avondmaaltijd en ik wilde haar helpen. Maar ze stuurde me weg. Daarna bood Pamodou aan om haar te helpen en dat accepteerde ze wel. Dus hij begon met aardappelen schillen, sneed de kip in stukken en de groentes ook. Samen met Naba dook hij daarna de keuken in om haar te helpen met koken. (en even alleen te zijn met haar vermoed ik)  De kids speelden met Baraka buiten. De gebruikelijke gebedsrondes kwamen voorbij. Ook Pamodou is Moslim en Naba is Christelijk. En daarna werd het koken weer verder voorbereid. Pamodou kan dus ook zelfstandig koken schoonmaken en zelfs wassen. Een soort van Henny dus. Zijn ouders zijn gescheiden hij heeft alleen zussen en is dus de stamhouder in het huis van zijn moeder sinds zijn vader is vertrokken. Naba vertelde me daarnet dat hij ook daar in huis heel veel helpt. Ik vind het wel een fijn idee dat ze een man heeft waaraan ze iets heeft. Handig in het huishouden en met kleine dingetjes. Want het schroefje van mijn brillenpoot was eruit en dus lag de poot eraf. Met een klein stalen pinnetje en wat zwart garen heeft hij in notime mijn bril gerepareerd. En daarnaast is hij electricien en die zijn altijd handig om in je buurt te hebben J. We hadden zo al met al een hele gezellige middag. Ik vind hem een leuke gast al lijkt hij nog erg jong. Hij is heel blij met de baby die op komst is. Wij hadden maandag afgesproken dat Annette en Eefje nog een keer bij ons kwamen dineren voor ze naar huis vlogen. Ik zou dus nog even contact met Annette hebben, over hoe laat exact maar ze zouden vanavond komen. Naba zal dan Gambiaans koken. Ik wilde haar graag helpen maar werd de keuken uitgestuurd. Pamodou mocht haar echter wel helpen en deed dat ook graag vond ik wel mooi om te zien dat hij zo behulpzaam was. Hij had het duidelijk ook al vaker gedaan, en deed het met plezier. Die twee hebben dus de halve middag samen in de keuken gestaan. Maar het bleek nog een probleempje om goed af te spreken met onze dinergasten. Ik had Annette al een paar keer gebeld en geappt en zelfs gesmst maar er kwam geen reactie en Ik kon ook niet zien dat ze de berichten hadden ontvangen of gelezen. Verder zou Malick hen ophalen en ook mee eten bij ons, maar die belde dat hij het niet ging redden. Zijn auto moest vandaag voor groot onderhoud, maar ipv zoals afgesproken ‘s morgens vroeg beginnen, startte de mecanicien pas om half twee vanmiddag. Dus zat Malick zonder auto. En dus moesten we een voor hen vreemde taxi regelen om hen op te halen. Baraka had al aangeboden om ze op te halen met een taxi. Hij zei” Ik herken hen wel van defoto’s op facebook”. Een taxi werd geregeld en die zou de dames op kwart voor zes bij hun hotel ophalen. Maar om kwart voor vijf had ik hen nog steeds niet gesproken. Naba liep al zenuwachtig heen er weer steeds vragend of ik hen al gesproken had J Ik wist niet heel veel gegevens van hen alleen het hotel hun voornamen en hoe ze eruit zagen. Maar we besloten om Senegambia Beach Hotel te bellen, wellicht konden we hen zo bereiken. Die namen het hele gebeuren op en belden vervolgens twee keer terug om navraag te doen en meer gegevens te vragen, die ik dus niet had. Het was tien over vijf en ik begon de moed al een beetje op te geven. En toen belde Annette zelf terug, en konden we toch afspreken. De geplande tijd was goed en dus was alles geregeld. Baraka dus op weg wij de maaltijd verder klaar maken etc. Naast de Domoda hadden we gesneden watermeloen en komkommer ei tomatensalade en Anna en ik maakte nog snel een toetje van Saroma. Even later stapten de dames binnen. Het was direct gezellig en we raakten al snel aan de klets. Ze bekeken de foto’s van afgelopen maandag op de laptop en de klik met de kinderen was ook direct heel goed. Ook maakten ze kennis met Pamodou die nog met Naba in de keuken was. We nodigden hem ook uit voor het eten, maar hij ging liever thuis eten. Sja hij is Moslim en vast dus ”break the fast” doen ze dan liefst met elkaar. Toen het eten geserveerd werd schonk Naba voor iedereen melk in. Ze was er inmiddels van overtuigd dat alle Nederlanders gek op melk zijn, en vond het maar vreemd dat Annette en Eefje liever water hadden. Philipp serveerde de borden uit op tafel en we namen allemaal plaats. Er werd gezellig gegeten en het smaakt iedereen goed. Naba werd geprezen om haar kook kunsten en dat deed haar zoals altijd goed. Na het eten volgde de afwas waarbij we weer niet mochten helpen. Dat deed Anna wel aldus Naba. We kletsen dus aan tafel nog even lekker door. Na de afwas gingen Naba en de kids zoals gebruikelijk direct naar de douche en vervolgens naar bed. Zoals afgesproken kwam Baraka nog even zijn gezin aan Annette en Eefje voorstellen. Amber deed het zo goed bij binnenkomst kroop ze direct bij me op schoot. En nam een stuk watermeloen van het bord dat nog op tafel stond. Haar zusje Ester Maria volgde haar voorbeeld, wat het watermeloen eten betreft dan. Want ze moet nog steeds niets van blanken hebben en nu waren er wel drie dus ze kroop veilig weg bij Fatoumata. Na een poosje wilde Amber wel bij Annette op schoot, maar toen bleek ze een natte broek te hebben. Geeft niks zei Annette en ze pakte haar gewoon lekker op schoot om ermee te gaan knuffelen. Al kletsend werd het al snel later. Dus we belden een taxi die ze gezamenlijk namen. Eerst werd de fam Drammeh afgezet bij hun thuis en daarna redden de dames Engelen. (Ja nu weet ik eindelijk hun achternaam en dat ze uit Roermond komen) door naar het hotel. Ik vond het zo leuk om hen te leren kennen. Het zijn twee lieve warme social bewogen dames die hun hart op de juiste plaats hebben. Ze zaten gewoon puur toevallig na een stoelenruil naast me in het vliegtuig, maar zo zie je hoe een balletje kan rollen. Ik vond het geweldig dat ze me de kans hebben gegeven om hen een stukje van “ Mijn Gambia” te mogen laten zien, zodat ze het land ook vanaf deze kant leerden kennen. Het zijn lieve dames waar ik enorm goed mee overweg kon. Jammer dat ze morgen alweer weg gaan. Ze vliegen morgenavond alweer naar huis. Ik heb gelukkig nog een paar daagjes en ga daar ook volop van proberen te genieten. Ik vond het een hele gezellig avond het was jammer dat Malick miste, maar we hebben ons zo ook prima vermaakt. Ik liep met hen mee om de poort achter hen te sluiten en daarna ook het huis af te sluiten. Sprong daarna lekker onder de douche ruimde nog wat op en wilde toen nog snel de blog online gaan zetten. Maar ondans dat we daarnet nog samen foto’s hadden zitten kijken, wilde de laptop nu niet meer aan. Hij doet niets meer. Een beetje vreemd zomaar uit het niets. Maar ik kan er nu dus niets meer mee. Dus geen foto’s of blogs meer uploaden. Tenzij hij het morgen wel weer wil doen, of dat ik wellicht ergens een laptop kan lenen. Nu ga ik dus echter maar slapen. Dus met hoop in mijn hart dat ie t morgen gewoon weer doet zeg ik “ welterusten en tot morgen”

Laptop is helaas overleden zo lijkt het .....

ZZBeste volgers van mijn Gambia blog. Helaas is gisteravond mijn laptop min of meer overleden en aangezien ik de nog niet gebackupte gegevens van de harddisk graag veilig terug wil halen in Nederland, ga ik er hier niet naar laten kijken. Het risico om alles kwijt te raken is me namelijk met iets te groot. Dus tenzij ik even ergens een laptop kan lenen, zal ik helaas dus de laatste dagen niet kunnen bloggen voor jullie. Het is me teveel werk omdat via de telefoon te doen namelijk. Dank jullie wel voor het meelezen en de vele reacties. Ik zal kijken of ik iets kan lenen binnen mijn kringetje hier. Maar beloof niets. Fijne vrijdag en fijn weekend toegewenst. Gr Amber