AmhenforGambia.reismee.nl

Weer op weg naar huis

27-12-2017         Derde Kerstdag (hihi) Vandaag gaan we alweer naar huis. Het is nu acht uur en we zijn allebei al gedoucht en de koffers zijn grotendeels ook al ingepakt. Maar we rekken de tijd nog even, want we worden immers pas om half elf afgehaald bij het hotel door Jenny en de jongens. We hebben nu heel simpel maar twee koffers, al is het nog best veel. Maar de kleine koffer zit nu in de grote samen met onze kerstgeschenken en dan de koffer van Henny nog gewoon. Maar dat is nog altijd beter dan drie koffers en twee tassen waarmee we zondag vertrokken J  Wel jammer dat we nu twee keer moeten overstappen en naar een bus toe moeten lopen. Ik hoop dat dat niet te ver is, met mijn mankelotten pootje. Ik loop niet zo snel en als het dan een eind is, dan ben ik alweer bang om de overstap te missen. Maar het zal vast allemaal wel goed komen. Straks even de kamer goed nalopen op spullen en dan op ons gemakje ontbijten. Daar wachten we dan maar tot we opgehaald worden. Dan kunnen de dames tenminste al de kamer gaan schoonmaken. We gaan met Jenny en de jongens nog even wat in de stad rondkijken. En daar heb ik ook best wel zin aan.  We hebben lekker lang ontbeten en daarna de kamer betaald. Nog even tandjes gepoetst en naar toilet geweest en toen de sleutel ingeleverd. In de ontbijtruimte heb ik nog een poosje zitten lezen en toen kwam Jenny voor rijden. We stapten in de auto en zijn eerst een rondje centrum gaan maken. Henny moest pinnen en we gingen op zoek naar een bank. Pinautomaten op straat zoals hier zie je daar amper, ze zijn allemaal in bankgebouwen (die nu dus niet allemaal open waren).Maar we vonden er één en Henny kon dus pinnen. Daarna reden we weer naar het oude Rathaus , om te kijken of we het konden bezoeken. Ze hebben daar een lift die niet recht maar schuin omhoog gaat. En hij heeft ook nog eens een glazen bodem waardoor je dus omlaag kan kijken. Hij stijgt tot helemaal tot bovenin de koepel en vandaar heb je een schitterend uitzicht over een groot deel van Hannover. Dus daar hadden we wel oren naar. (Al leek me dat ook wel een beetje spannend zo’n schuine lift) Helaas ging die vlieger niet op, want het Rathaus was gesloten voor bezoekers. We reden ook nog even langs het grote bos dat in Hannover gelegen is. De Herrenhäuser Gärten, dit maakt Hannover één van de groenste steden in de regio. Er wordt daar veel gesport en doorde weeks kan je er zelfsmet de auto doorheen rijden. In het weekend wordt de autostrasse afgesloten zodat het bos die twee dagen even geen uitlaatgassen hoeft in te ademen. Hannover heeft overigens ongeveer  560000 inwoners en dat is te zien want overal zie je mensen lopen nu de kerstdagen voorbij zijn, auto’s fietsen (met helm op want fietsen is een hele toer in Hannover). Toch is het ook een hele schone stad, nergens zie je hondenpoep, of troep op straat, dat valt echt op. Wat ook opvalt zijn de vele zwervers die zitten op straat, of slapen op straat. Velen zijn “beroepszwervers” die er bewust voor kiezen op straat te leven. Maar ook een flink aantal zijn ”Roemeense toneelspelers” zijn om het maar eens netjes uit te drukken, maar die lichten het publiek dus op waar ze bij staan en opereren in groepen. Maar Hannover kent dus ook vele “zwervers” die op straat willen wonen. Op veel plaatsen zie je hen liggen en dat is eigenlijk best triest. We reden terug naar het centrum waar de auto in de parkeergarage werd gezet, Daarna liepen we het centrum in “Het Kröpke” dus. Daar staat de Weihnachtspyramide, waar het alweer gezellig druk was (verkoop van glühwein, bratworst etc etc eigenlijk alles wat je ook op de kerstmarkten te vinden is.) Daarnaast staat het “Kröpke Uhr” die natuurlijk ook even op de foto vastgelegd werd. En daar weer naast was het Mövenpick IJshaus. Daar liepen we naar binnen. We dronken daar een heerlijk BIO chocolademelk met slagroom en hij was echt heel smakelijk. Er werden nog wat sanitaire stops gemaakt en we maakten wat foto’s van ons allemaal. Daarna wandelden we nog weer verder en kwamen uit bij een “chocoladehuis” Daar zagen we allemaal varkentjes en schoorsteenvegers en zo. Jenny vertelde dat dat weer een “Sylvester”traditie was. Je moest een schoorsteenveger een hand geven dat brengt geluk. Ook een varkentje dat uit een hoge hoed kwam brengt geluk, net als klavertjes vier. Henny kocht daar nog iets voor iemand, en stiekem heeft Doan ook nog iets gekocht op verzoek van mij voor Henny. En we hebben de jongens natuurlijk ook een “sylvestervarkentje” gegeven. Ik zat even te wachten op de stoep bij de apotheek terwijl in de chocolaterie de kadootjes ingepakt werden. Toen gooide een man een 20 eurocent stuk naar me toen. Zucht das de tweede keer deze maand dat ik als zwerver wordt aangezien grijns. Ik heb hem de centjes netjes terug gegeven. Henny wilde de grap even later herhalen maar dat was dus niet meer origineel:P De jongens en ik zouden even wachten bij een bankje terwijl Henny en Jenny de koffers uit de auto gingen halen. Daar kregen we een hele voorstelling van twee  echte zwervers, zo dronken als een tor die zich gingen omkleden en daarna gingen bedelen. Toen we er weer allemaal waren liepen we richting Kerstmarkt voor het station. Daar hebben we ook nog wat foto’s gemaakt van ons groepje, van het station en de kraampjes. En natuurlijk van “Ernst August, oftewel “der Schwansch”. Nog even wat gedronken met elkaar en toen zagen we dat we haast moesten maken. Dus Henny haalde nog snel twee broodjes Bratwurst voor in de trein. Terwijl wij al richting spoor 11 liepen. Mijn been hield zich aardig omdat ik geregeld even ben gaan zitten vandaag. En gelukkig lijkt mijn maag zich vandaag ook iets beter te houden, al voel ik me zeker nog niet fit. We hebben nu eerste klas tickets voor de terugreis dus ik ben benieuwd. We waren allemaal wat bedrukt vandaag omdat we wisten dat het afscheid eraan zat te komen. En nu was het dan zover. Toen de trein eraan kwam,was het snel en kort afscheid nemen. Te lang maakt het alleen maar moeilijk. We stonden precies goed dus konden zo instappen in onze wagon. De koffers opgeborgen en daarna onze stoelen opgezocht. (gereserveerd) . We hadden twee stoelen tegenover elkaar en een tafeltje ertussen. Ik heb direct mijn GSM aan de oplader gedaan. We zaten prima en aten een broodje bratwurst. We hadden eerst de trein vanuit Leipzig naar Emden. Die bracht ons dus helemaal omhoog in Duitsland. Toen we in Bremen aangekomen waren ging hij als het ware links af richting De Nederlandse grens, via Hude, Oldenburg en Leer. Daar moesten we overstappen op een snelbus die ons in een uurtje naar Groningen bracht. Daarvandaan weer de trein naar Zwolle en tenslotte een taxi naar huis. Exact om acht uur stapten we binnen in ons eigen huis.We kijken terug op een leuke korte trip waar we hele fijne mensen mochten leren kennen. Jammer dat ik grieperig ben, maar toch een fijn uitstapje geweest.

Tweede Kerstdag

26-12-2017 Tweede kerstdag      We hebben vannacht heerlijk geslapen allebei en werden pas rond acht uur wakker. Daarna hebben we heerlijk op ons gemakje ontbeten. Daarna is Henny gaan douchen en aankleden. Ik ben na het ontbijt eigenlijk al snel weer terug gegaan naar bed. Ik was nog steeds een beetje beroerd, voel steenkoud aan en was doodmoe en had koorts. Lijkt dus een griepje te zijn. Dus ik ben weer terug gegaan naar bed en heb geslapen tot half twee. Toen was ik Henny kwijt. Dus maar eens gebeld en die bleek alweer aan de wandel te zijn. Hij is half twaalf weg gegaan en kwam pas weer om drie uur boven water. Hij was enigszins verdwaald , maar wilde toch blijven lopen en niet de bus of U-bahn terug naar het hotel nemen. Hij komt nu net het hotel weer in met een broodje Kebab en een stel enorm zere voeten en een hele rits foto’s, want hij heeft heel veel gezien. Dat lopen is wel lekker het helpt hem zijn hoofd leeg te maken,rustig te worden en het heeft een soort therapeutische werking op hem. Ik heb ondertussen ook gedoucht, en daarna de koffer voor een groot deel ingepakt. De kleren voor morgen klaargelegd en vervolgens ben ik de blog gaan schrijven. Ik wilde net de blog van vandaag gaan schrijven toen hij binnenkwam. Heel lief en zorgzaam met een broodje kebab dus, maar als ik het al ruik draait mijn maag zich al om. Ik ben dus duidelijk nog steeds een beetje ziek, de misselijkheid is weer volop terug. Zo sneu vind ik dit voor Henny, hij doet zo zijn best en dan zit ik maar te zeuren dat ik niet lekker ben. Voel me dan echt een blok aan zijn been. Maar hij zit er lekker van te smikkelen. Ik heb een paar hapjes genomen, maar blijf liever voorzichtig en ben de foto’s gaan doen. Hij heeft mooie foto’s gemaakt van een oud kerkje De Nicolai Kirche in Bothfield. Ook vereeuwigde hij het gebouw van Leibniz Keks,  en de befaamde massief gouden Kekse, die al eens gestolen is, maar door de dieven terug werd gebracht, omdat ze hem nergens van de hand konden doen. Het was natuurlijk een uniek stuk. Ook bleek hij de kerstboom van Can’s BSO gefotografeerd te hebben. Henny is zo ongeveer helemaal tot aan het oude centrum gelopen waar hij ook nog een grote kerk heeft gefotografeerd. Maar toen is hij toch maar omgekeerd om terug te gaan wandelen. En kwam  dus met zere voetjes en een broodje kebab weer thuis. Na het eten zette hij de TV aan en heeft eerst maar eens een uurtje geslapen haha. Nu is hij weer wakker en ben ik bij met de foto’s  en de blog. Het is half vijf en langzaam wordt het kouder. Dus de ramen dicht gedaan en de gordijnen gesloten. Het licht is ook alweer aan, want langzaam wordt het ook donker. Zo hebben we samen toch veel gezien van Hannover, deels op foto (in mijn geval) maar toch wel leuk en weer een hoop dingen geleerd. Nu nog even saampjes relaxen, want om zeven uur komt de taxi ons ophalen om uit eten te gaan hopelijk gaat het daar war beter met mijn maag en misselijkheid, want anders wordt het geen “Romantisch Kerstdinertje voor twee”zoals de ober me gisteren zei J Maar we zien wel, ik houd goede moed, meer kunnen we immers niet doen. En dan vanavond alweer ons laatste nachtje hier. Morgen moeten we iets eerder opstaan en douchen voor we gaan ontbijten. Daarna ontbijtende laatste dingen inpakken en ow ja, ook nog even het hotel betalen grijns. Dan komt Jenny ons om half elf weer ophalen en gaan we nog even wat dingetjes in de stad bekijken en even lunchen en dan om kwart voor drie weer in de trein naar Leer. Van leer met de snelbus naar Groningen. En in Groningen met de trein weer naar Zwolle en met een taxi naar huis. Daar zullen we dan zo rond acht uur morgenavond weer aankomen. Op de terugweg doen we er dus aanmerkelijk langer over als op de heenweg, en moeten we twee keer overstappen. Inmiddels is het vijf uur nog twee uurtjes “Freizeit” voor we gaan eten. Nou die zijn inmiddels bijna om. Ik heb mijn feestelijke lange zwarte kerstjurk inmiddels verruild voor een zwarte jeans en een taupe kleurige wollen trui, want het is echt mega koud geworden zei Henny net toen hij was wezen roken. Dan maar niet zo feestelijk, een behaaglijke temperatuur hebben is ook wat zeker omdat ik al niet fit ben. Nu gaan we afsluiten en richting de deur om op de taxi te wachten. Nou de taxi was keurig op tijd. De chauffeur stelde zich voor als Eddy. Eddy wist de weg wel en babbelde er lustig op voort. Maar zelfs met de beperkte kennis die wij hebben van Hannover zagen we al wel dat Eddy de toeristische route nam.  Maar we hadden beiden niet de zin om er wat van te zeggen. Na een halfuurtje waren we bij het restaurant en mochten 23 euro aftikken. Henny was eigenlijk helemaal verontwaardigd, maar ach gedane zaken nemen geen keer. We werden ook nog afgezet bij Marriot Hotel en wandelden dus naar de ingang van Julians. Daar werden we begroet door de ober bij wie ik gisteren besproken had met een warme handdruk. Hij had een leuk tafeltje voor twee gedekt voor ons en daar mochten we plaats nemen. We hadden binnen tien minuten al door dat het hier een leerbedrijf betreft want alles liep niet helemaal op rolletjes. Niet dat het storend was, maar het viel wel op. Het was druk en de obers liepen af en aan. Maar vergaten om bij sommige tafeltjes te vragen of men wat wilde drinken. Zo ook bij ons. Toen ze de bestelling op wilden nemen, vroegen we of we dan ook eerst wat te drinken konden krijgen, en kregen prompt excuses. Maar de ober was leuk en heel bereidwillig ons te adviseren. Hij adviseerde mij een bepaalde cocktail en die was inderdaad heerlijk. Henny nam een bruin biertje. We hebben ook gelijk maar het voor – en hoofdgerecht besteld. We namen allebei pompoen soep, ik ging daarnaast voor de gepocheerde zalm met pompoenrisotto en Henny voor de Schnitzel mit Bradkartoffeln. We bestelden er nog gepofte aardappel met zure room en verse groente van de markt bij. Het voorgerecht was er eerder dan we ons drinken kregen. Maar werd gebracht zonderlepel. En das knap lastig soep eten met een vork kan ik je vertellen J Toen we dus een ober na vijf minuten om lepels vroegen zei hij: Ów u heeft ook nog geen drinken”, dus dat kwam daarna in volle vaart erachteraan.  Daarna waren we al halverwege de soep, toen het stokbrood op tafel werd gezet. En kregen we als verontschuldiging een bakje ganzenvet voor bij het brood. Nu weet ik best dat dat een culinair dingetje is, maar ik prefereer dan toch een kruidenboter oid. Ik lustte het wel, Henny vond het verschrikkelijk. Maar een gegeven paard moet je niet in de bek kijken toch? Het hoofdgerecht werd netjes iets vertraagd zoals we hadden gevraagd zodat we even een beetje bij konden komen en Henny zijn nicotine gehalte kon ophogen. We zaten naast een lange tafel waaraan steeds weer wisselend circus personeel (dat stond op de parkeerplaats naast het Marriot hotel) kwam eten of drinken. Het was leuk om al die onderlinge verhalen te luisteren, ze kwamen uit allerlei landen en kenden elkaar ook niet allemaal. Duidelijk een groot circus waar allerlei acts waren ingehuurd dus. Die gasten leiden toch een totaal ander leven dan wij. Maar ze zorgden wel steeds voor de nodige afleiding. Na het hoofdgerecht dat echt heerlijk smaakte, maar dat we niet helemaal op kregen (er was nog een halve gepofte aardappel over) merkten we pas op dat het weer fout was gegaan. We hadden immers groentes besteld, maar we hadden een (overigens heerlijke) salade gekregen. Maar het was prima van smaak dus we hebben ervan genoten. Daarna ging Henny weer roken, en hebben we de dessertkaart  gevraagd.  Er was slechts keuze uit twee desserts, die ons geen van beiden aanspraken. Dus aan de ober gevraagd of er iets geregeld kon worden. Nou dat kon. Hij maakte voor ons een grote coupe met chocolade, caramel en strachiatella ijs met slagroom en hagelslag. Die lepelden we samen leeg en het smaakte wederom heel lekker. Daarna vroegen we hem een taxi te bellen, en hebben de rekening betaald (die viel ons dan weer reuze mee want ik had echt op veel meer geld gerekend). Maar voor 68 euro waren we klaar. De ober kreeg een persoonlijke tip van ons en we trokken de jassen aan om naar buiten te wandelen, want de taxi was er. En dat geloof je nooit….. Het was weer Eddy J Hij deed weer erg zijn best om aardig te zijn en als een volleerd gids van alles aan te wijzen en reed een totaal andere route terug, maar we kwamen weer bij het hotel aan met ruim 23 euro op de teller.  Maar hij was zo charmant dat we het hem vergeven hebben. Het was geen onaangename rit met al zijn verhalen. We zijn naar binnen gegaan en hebben nog wat TV gekeken en de blog getikt en de foto’s op de laptop gezet. Daarna zijn we rond elf uur allebei gaan slapen. We waren best wel moe namelijk.

Eerste Kerstdag

25-12-2017:    Na een nachtje draaien (vreemd bed, misselijk, rare maag, koud en een zeer hard snurkende Henny naast me) werd ik rond zeven uur wakker. Even naar het toilet en toen maar eens even gekeken naar de foto’s van gisteren. We zijn niet de enigen in het Hotel, want we horen nu en dan wat gerommeld, maar erg druk kan het volgens ook niet zijn. Benieuwd of we vandaag wel iemand van het hotelpersoneel zullen treffen. Tot nu toe alleen via de intercom met iemand gesproken. Vandaag doen we eens rustig aan , echt even een beetje bijkomen en tijd voor elkaar hebben. Gisteren was leuk, maar we willen niet de ganse tijd bij Jenny en de kids zijn. Het is immers ook voor hen Kerst en dan wil niet steeds met vreemden opgescheept zitten. Wel gaan we vanavond met hen eten. Stefan gaat niet mee, die gaat naar vrienden. En eigenlijk vind ik dat ook niet erg. Vind het een beetje apart type, wel aardig hoor. Maar sja ik weet ‘t eigenlijk niet. Een beetje gesjeesde student J . Voorlopig ligt Henny nog heerlijk te snurken. Maar dat is de planning voor vandaag dus. We besluiten om eerst even te gaan ontbijten (natuurlijk gaat Henny eerst roken). Daarna hebben we heerlijk uitgebreid ontbeten, en zagen tot onze verbazing dat het hele hotel vol zit. We zijn de enige niet Duitsers overigens. Het ontbijt was prima en we hebben er heerlijk van genoten, al blijft mijn maag een beetje raar aanvoelen. Toch is het ontbijt ook hier weer heel anders dan een Hollands kerstontbijt, maar allemaal hartelijk mensen.  Alles wat we wilden kon worden geregeld, zeer behulpzaam daar houd ik wel van. Henny kon zelfs speciaal een kannetje koffie krijgen voor ‘s avonds als hij dat wilde, dan wilde ze dat wel voor hem klaar zetten. Als extra service, lief toch. We hebben besloten lekker rustig aan te doen. Dus nog niet gedoucht, is Henny eerst een heerlijke wandeling gaan maken, van bijna drie uur in de frisse morgen. Ik heb nog een blog getikt (en ben tussendoor in slaap gevallen) Jenny appte me daarnet wakker, en vertelde dat ze nu ook weer wakker waren, zij hadden tot elf uur geslapen en zaten nu te ontbijten. En dat ze graag wat sightseeing wilden gaan doen met ons vanmiddag op verzoek van de jongens. Henny is ook net weer terug en het is nu bijna één uur. Wij lunchen ook even met crackers met smeerkaas op de kamer, zodat ik wat in mijn maag heb en gaan dan allebei douchen. En dan komt Jenny ons straks dus ophalen en gaan we dus bezienswaardigheden bekijken. Nu eerst ff de foto’s van Henny erop zetten. Die is helemaal langs het kanaal afgelopen en langs de andere kant weer terug gekomen. Het hotel ligt aan het water namelijk. Hij zei dat het een mooie tocht was en vond het jammer dat ik niet mee kon. Maar we hebben de rolstoel niet mee, en drie uur wandelen dat lukt me niet meer helaas. En dat is jammer maar gelukkig kan ik door de verhalen en de foto’s van Henny toch ook mee genieten. Zo roeien we met de riemen die we hebben. Nou dag twee zit er inmiddels ook op. Jenny en de boys waren er rond drie uur en we zijn gaan rijden. Ze liet ons verschillende zaken zien. Eerst de “Oper” een mooi monumentaal opera gebouw, maar die bezit Hannover veel hebben we vandaag gezien. Jenny is een leuke gids die veel weet te vertellen over “haar”stad. Zo leren we ook nog wat van de geschiedenis. Henny maakte als een ware paparazzi foto’s onder andere van de mooie kerststerren van “Peek en Cloppenburg” en van de Variëté en het Kröpcke  (stadscentrum) waar een Weihnachtspyramide is opgebouwd. Daarna weer in de auto en nu ging het op naar “Das Rathaus” maar het viel nog niet mee om daar te komen met de auto. Onderweg zagen we ook de Waterloosäule, dit  is een 46,31 meter hoge zuil. Hij werd gebouwd op de Waterlooplatz tussen 1825 tot 1832. Bovenop staat een standbeeld van de Romeinse Victoria, godin van de overwinning. Het monument herdenkt de overwinning in de slag van Waterloo, op Napoleon op 18 juni 1815. Op de zuil staat de inscriptie: "De helden van WATERLOO, het dankbaar vaderland". De inscriptie is omringt door  naambordjes van de gevallen. De holle zuil heeft een diameter van 3,75 meter, een wenteltrap met 189 treden leidt naar het vierkante platform met het standbeeld. Dan komen we aan bij het Rathaus. echt een enorm mooi gebouw daar zal ik met alle liefde nog eens trouwfoto’s maken. Wauw het leek wel een paleis. Leuke anekdote: Recht tegenover het Rathaus was ooit één van de duurste en meest exclusieve hotels van Hannover, “Hotel Maritiem”. Nu is het gebouw lelijk en verwaarloost. Toen in 2015 de enorme vluchtelingenstroom naar Duitsland op gang kwam is het hotel namelijk gesloten en zo snel als mogelijk omgebouwd tot woonruimte voor asielzoekers. Met stapelbedden erin kreeg één gezin één kamer. Helaas brachten die ook andere zeden en gewoontes mee, dus de vuilniszakken worden tegenwoordig gewoon uit het raam naar beneden gegooid. Rondom het hotel wemelt het dan ook van de ratten. We troffen ook nog een Bruidspaar bij het Rathaus dat door paparazzi Scooter (zoals Doan en Can Henny noemen) vakkundig op de gevoelige plaat werd vastgelegd. Jenny vertelde dat de historische binnenstad nog veel meer mooie gebouwen had, maar ivm de Kerstmarkten konden we daar nu niet komen. Ook waren gedurende de bombardementen in de oorlog heel veel historische gebouwen verdwenen. Daarna reden we via allerlei mooie doorkijkjes en oude gebouwen waaronder musea scholen een ziekenhuis en enkele bankgebouwen, naar de Maschsee. Dat is een groot aangelegd meer. De opdracht daarvoor werd nog gegeven door het regime van Hitler. Het is gegraven door gevangen. En dat is ook nog te zien aan de enorme stenen pilaar met een bronzen sporter bovenop die erbij staat. Onderaan staat een tekst waar de adelaar van Hitler ook bij vermeld staat. Het meer zit vol met enorme karpers. Tegenwoordig wordt het meer en zijn omtrek vooral gebruikt door joggers, waterfietsers kano’s en zeilbootjes. Ook vaart er in de zomerdag een rondvaartboot. Aan één kant staat een dure sportschool en is een strandbad aangelegd. Maar er wordt eigenlijk nooit gezwommen, verteld Jenny. Aan de kant waar wij liepen, staat een hek langs het meer, waaraan door verliefde stelletjes allerlei slotjes met hun namen bevestigd zijn. Waarna ze de sleutel traditioneel over hun schouder in het water gooien als bezegeling van hun relatie. Helaas heeft het stadsbestuur ook hier besloten om dat hek weg te halen, daar is men nu mee bezig. Een deel van de slotjes konden we dus nog bewonderen. Het was ondertussen langzaam donker aan het worden en de lucht kleurde steeds donkerder grijs. We hebben daar een stuk gewandeld en vroegen ons allemaal af of we nog droog in de auto terug zouden komen. Jaja zelfs deze krakkemikkige dame heeft gewandeld en slechts één keer eventjes gezeten tussendoor om mijn been te ontzien. Henny en de jongens zijn nog naar het voetbalstadion geweest, waar ze natuurlijk niet in konden met Kerst. Maar ze zijn er even geweest. Ook was er een groot Kerstcircus met echt een enorme tent. Daar wilde Can graag heen, maar Henny heeft dat maar uit zijn hoofd gepraat. Jenny en ik hebben het stukje naar het stadion over geslagen, wij zijn lekker naar binnen gevlucht bij “Julians”een bar-restaurant die naast het Marriot Hotel aan de plas gelegen is. Hier konden we weer een beetje opwarmen. Toen de heren er ook weer waren zijn we aan de warme chocomel met slagroom gegaan. Henny wilde ook perse taart. Het was heerlijk hoor, maar het waren echt enorme stukken, dus we hadden de buik al aardig vol en moesten daarna nog uit eten. Ik heb bij “Julians” gelijk gereserveerd voor Henny en mij om morgenavond samen uit eten te gaan. Er was daar nog plek en ik vond de locatie ook wel erg leuk. Toen we weer allemaal warm waren en de buikjes vol hadden wandelden we weer terug naar de auto. Nu was het donker en al flink guur. We waren dan ook allemaal blij dat we weer bij de auto waren. We reden nog verder langs mooie plekjes maar het werd nu te donker om nog foto’s te maken helaas. Bovendien vond fotograaf scooter het ook te koud worden haha. Bij de “Universität” maakte hij nog een uitzondering en klom de auto uit om dat vast te leggen. Deze is namelijk gehuisvest in het “Sommersloss” van Keurvorst Ernst August, een mannelijke bloedverwant van Willem IV, en keurvorst van Hannover van 1814 tot 1820). In de volksmond noemt men hem “Der Schwanz” ik zal jullie de vertaling besparenJ.  En dat gebouw was zeker de moeite van een foto in de koude wel waard aldus Henny.  We zagen ook nog het Zeeaquarium, de gevangenis en de plaats waar de bussen van Europa Kinderhulp de kinderen uit Hannover komen ophalen. En Jenny liet ons ook nog zien waar zij vroeger zelf als kind ook met de bus vertrok naar Nederland via Europa Kinderhulp.  Haar “Hollandeltern” wonen in Ierseke, Zeeland. Toen was het tijd om op zoek te gaan naar het restaurant waar we hadden besproken. Het was een enorm groot “Wok/wereld restaurant met de Chinese inslag. De naam was “Bei Wi”.  Wij maakten ervan “Bei Mi Eng”. (Mi Eng is een Chinees klasgenootje van Can, die een oogje op hem heeft en daar werd hij vandaag steeds mee geplaagd.) Toen we aankwamen bleek het echt een enorme  ”Vreetschuur” te zijn met heel veel verschillende buffetten. En zo vol als het maar kon. Het was echt “ausgebucht”. Ik was doodmoe en moest niet al te lang naar al dat eten in de buffetbakken kijken volgens mijn maag J. Henny zei: ”Ik haal wel voor jou, dan hoef je niet tussen al die mensen en stoelen door te strompelen.” De schat!! We hebben allemaal heerlijk gegeten en gedronken en hebben ons echt verbaast over de kleine Can die enorm veel naar binnen gewerkt heeft. En dat hadden we dus echt niet van hem verwacht. Doan heeft daarentegen amper anderhalf bordje gegeten. Zo zie je maar dat je dat verkeerd kan inschatten. Henny heeft steeds voor mij eten gehaald en hij weet heel goed wat ik lekker vind. Maar na drie kleine porties met vooral groente vlees en champignons, gaf ik het echt op. Het was toen al teveel. En ik kreeg flink last van mijn maag. Dus heb ik rustig mijn glas leeg gedronken en genoten van de anderen die lekker zaten te smikkelen. Als afsluiting wilden ze toch nog ijs , ik heb een heel klein softijsje met aardbeiensaus gekregen, waar ik de helft van heb laten staan. Maar dat kostte mij de kop. We gingen afrekenen, en moesten met zijn vijven € 100,- betalen inclusief drinken en alles en dat op Eerste Kerstdag… dat moet je in Holland eens proberen te vinden voor zo’n prijs. Jenny wilde perse zelf betalen, maar wij hebben afgerekend en gezegd jij hebt de benzine betaald dan betalen wij de rest. Zij kan haar centjes immers wel beter gebruiken.  We waren er allemaal wel klaar mee en ondanks dat het pas tegen negen uur was, zijn wij naar het Hotel terug gegaan. Iedereen was moe en ik voelde me al helemaal beroerd. En dat bleek ook wel, want we reden nog op de parkeerplaats toen ik de auto uitmoest.  Ik werd me toch misselijk in éne. Maar echt overgeven lukte niet alleen aan mondje waterig ijs kwam eruit. (gelukkig maar). Ik schaamde me dood. Wat wel leuk was. We hadden Can zondag gevraagd of hij ook niet samen met Doan naar ons wilde komen in de zomervakantie. Hij was best enthousiast, maar wilde toch nog enige bedenktijd. Maar nu zei hij in de auto: “Ow ja Mama, ich had mir das überlegt, und ich weiss jetzt was ich will.” Toen was hij stil, dus we keken allemaal naar hem waarop hij zei: “Die Spannung steigt” met een brede grijns.  En vervolgens zei hij dat hij als Doan mee gaat dat hij zeker graag naar ons wil komen van ’t zomer. Daarop zei Doan: ”Ich geh dahin 300000 % “ Daarop zei Can : “Na, dann gehen wir also zusammen”. En dat is dan toch wel heel leuk om te horen.  De jongens willen dus allebei graag komen.  Die indruk had ik vandaag ook al, want zo verlegen als Can gisteren was, zo los kwam hij vandaag met grapjes.  En hij hangt ook best heel erg aan Henny, en zit met mij ook steeds grapjes te maken. Eenmaal in het hotel lekker sloffie aan getrokken en ik de foto’s op de laptop zetten, Henny keek een show van Helene Fisscher op TV. Althans de eerste vijf minuten daarna sliep hij vast naast me. Mijn eigen grote lieve “knorretje” met zijn gesnurkJ. Gossie wat hou ik van die schat.  Ik heb rustig alle foto’s op naam en datum gezet en via messenger doorgestuurd naar Jenny en wat op facebook gezet. Toch een klusje van een paar uur weer.  Ondertussen genoot ik dus van Helene Fisscher. En kalmeerde mijn maag en darmen een beetje gelukkig. Het was kwart over twaalf dat ik het licht uitdeed en ook ging slapen.

Onderweg naar Hannover

24-12-2017: Vanmorgen ging om half acht de wekker. Ik was toen al gedoucht, maar op zoek naar mijn lens die gevallen was. Dat valt niet mee met maar één oog met goed zicht. Gelukkig vond ik hem ook weer terug. Henny is wat cracottes gaan smeren beneden, en we hebben lekker samen zitten ontbijten. Henny pakte de spullen. Belachelijk voor enkele dagen weg drie koffers een grote tas en een schoudertas mee haha. Maar de grote koffer zit vol met eten, en kadootjes, de tas zit ook vol met kadootjes. Blijft over voor allebei een klein koffertje met kleren. Toen de taxi moest komen, kwam er niets. Na tien minuten toch maar een andere taxi gebeld die er in no time was en ons heel snel naar het station bracht. Daar konden we eerste niet door de poortjes omdat ik de scan van de terug reis probeerde te scannen.  Daarna lukte het wel met de goede scan. Ingestapt in een trein van Blauwnet, dus toch nog even gecheckt bij de conducteur. Ja het klopte deze rit is sinds 10 december van Blauwnet en de tickets waren geldig. Met dat boemeltje naar Almelo. Daar moesten we overstappen op de Deutsche Bundesbahn.  Na tien minuten wachten kwam deze eraan. Hij reed echter achterstevoren,wat het zoeken naar de plaatsen (die worden gereserveerd in deze trein) even iets ingewikkelder maakte.  Toch nog vrij snel gevonden, instappen en de  koffers in het bagagerek tillen. Daarna onze stoelnummers zoeken en gaan. Tussendoor nog een grenscontrole en wissel van de crew en locomotief. Halverwege at ik een broodje en deed mijn tanden zeer. Bleek het balletje van mijn tongpiercing doormidden gebeten te hebben. En natuurlijk geen reserve bij me grrr,dus piercing maar in mijn portemonnee gedaan. Het ging mooi vlot en drieënhalf uur na vertrek stonden we op Hannover Hauptbahnhof. Dat bleek een enorm druk station te zijn. Na  even een toiletbezoek waren ook Jenny en Doan daar.  Het was leuk om Doan terug te zien en das leek wederzijds te zijn. Al was hij wel wat stil en verlegen. Ook Jenny nu eindelijk ook te leren kennen. Ze leek nog zo jong om al moeder te zijn, en dan toch al twee van die boys. Maar ze is al 33 J We wandelden naar de auto en daarmee reden we vlot naar het Hotel Finkenhof.  Daar aangekomen was er helemaal niemand. Dan maar even op de intercom drukken, en na een vrij lange tijd, kwam er respons.  Via de intercom hoorden we dat we de sleutel konden vinden in onze kamerdeur, zimmer 9 . En deze was netjes ruim en op de begane grond zoals we hadden gevraagd. We pakten snel mijn koffer met kleding uit en deden daar de spullen voor de Stargarderstrasse in en daar gingen we weer in de auto daarheen. Daar gingen de etenswaren naar de keuken en de door ons meegebrachte kadootjes onder de Kerstboom. We hadden onder andere drie kippen, 20 kippenpootjes, twee bloemkolen en twee broccoli, vier groentesaus en 2 hagelslag, 40 zachte broodjes , 2 liter vla en anderhalve kilo kaas mee. En nog wat lekkernijen. Sja je weet dat deze familie niet veel geld te besteden heeft,  dus dan regel je het eten samen. We leerden nu ook Can , het jongere broertje van Doan kennen, en Stefan de broer van Jenny, die er ook was.  Hij woont in Flensburg en was ook voor de kerst te logeren. We hebben veel gekletst en foto’s gekeken van de jongens op hun beurt keken ze film van Gambia en er werd een spelletje gedaan en ondertussen werden in de keuken allerlei dingen bereid. Ik mocht beslist niet helpen, ik moest vooral blijven zitten. Doan, Stefan en Henny mochten nu en dan in de keuken iets doen.  Henny en Doan zijn nog gaan voetballen en hebben een wandeling door de buurt gemaakt.J We aten een traditioneel “Heiligen Abend Mahl.” Jenny maakt dat normaal nooit, ze eten daar meestal kip, omdat de jongens  liever geen varkensvlees eten. Maar nu was ze met behulp van kookboeken aan de slag gegaan om ons een echt traditioneel Duits Heiligen Abend diner voor te zetten.  Het was zo ontroerend om te zien hoeveel moeite ze zich troostte, hoe zenuwachtig ze was omdat wij zouden mee eten. Ze was zo bang dat het ons aan iets zou ontbreken, of dat er iets mis zou gaan. Ze was er zo druk mee… echt lief om te zien. En toen alles op tafel kwam, was het niet zo “feestelijk kersterig” als wij  gewend zijn. Met verschillende borden, met overal vandaan geplukte stoelen aan een opklapbare keukentafel met zijn allen. Maar het was gezellig en alhoewel het iets was wat wij Nederlanders zelden zullen eten met Kerst smaakte het echt heel erg lekker. Er was verse rode kool met gekookte aardappelen, verse zelfgemaakte  goulash, gebakken champignons en frikadellen (kleine gehaktballetjes) en er waren Henny’s kippenpoten. De sfeer was geweldig en we hebben er echt van genoten. Natuurlijk hadden we te veel eten, dus het was maar goed dat we hadden besloten om de kippen, de meegebrachte groentes etc voor een andere dag te bewaren. Er komen immers nog meer dagen aan. Na het eten werd alles afgeruimd en gingen de heren gevieren wandelen in Hannover. Jenny en ik hebben een heerlijk “vrouw tot vrouw” en “gedeelde mama ervaringen” gesprek gevoerd. Ik merk dan  wel dat mijn Duits weer ff opgevijzeld moet worden, dat gebruiken we gewoon te weinig. Maar met handen en voeten komen we ook uit de moeilijke woorden haha. Toen de mannen weer thuis waren, werd het wachten moeilijk. Can wilde heel graag kadootjes uitpakken, Stefan wilde graag wachten tot ook de papa van Doan en Can er was. De ouders zijn gescheiden, maar gaan nog goed met elkaar om. Hun vader moest werken en kon dus pas na zijn werk (buschauffeur) komen. Dat werd half tien pas en dat hielden de jongens niet uit. Dus de kadootjes werden geopend. Er waren zelfs voor ons wat geschenken, allemaal lekkere zaken en zelfs een fles Bubbels en een pak speciale koffie vanuit Flensburg. Onder het eten was er voor Henny ook al bier uit Flensburg,maar daar heeft hij slechts één glas van gedronken. Sja hij drinkt natuurlijk zelden alcohol. De jongens kregen boeken, DVD, zoetigheid, nieuwe schoenen, allebei een robot, en zelfs een PS4 maar ze waren met alles even blij. Dat is wel mooi om te zien. Toen ook de vader van de jongens er was (hij bracht ook voor ons chocolade en de bubbels mee) hebben we nog even zitten praten met elkaar. En toen was het half elf en hebben we aangegeven dat we nu toch wel naar het hotel wilden. We waren allemaal behoorlijk moe en ik voelde me niet erg lekker, hopelijk krijg ik geen griep. Doan en zijn papa hebben ons gebracht met de auto. Onderweg vroeg hij nog van alles over onze foundation. Op de kamer hebben we nog wat toastjes met brie gemaakt en even lekker gedoucht en wat gedronken. Henny had de TV aan en sukkelde in slaap. Ik heb de foto’s op de laptop gezet en heb toen de TV en het licht maar uitgedaan. Het was half twaalf en we zijn lekker gaan slapen.

De reis dag : Onze belevenissen vanaf opstaan in Gambia tot de volgende dag in Nederland

27-11                   Om zes uur was Henny er al uit en ik kwam een uurtje later uit bed rollen. Ik ben direct gaan tikken aan de blog van gisteren. Want daar moest nog het een en ander aan gebeuren. Ook moest ik even de sponsor van Naba feleiciteren met zijn verjaardag vandaag. En natuurlijk onze kleindochter Demy die vandaag haar "Sweet Sixteen" Feestje mag gaan vieren. Wat gaat de tijd toch snel zestoen jaar alweer.... Jaja we worden oud realiseer je je dan.  Ook moesten er nog foto’s online en toen was ineens het internet credit op en moest Henny dus even gaan uploaden. Daarna hebben we met zijn allen ontbeten. Philipp en Anna weigerden  namelijk om naar school te gaan. Ze gingen mee naar “The Airport”  of we nu wilden of niet. Philipp weigerde ronduit zijn uniform aan te doen haha. Ik heb Anna ’s maten nog even genomen zodat we haar de volgende keer weer kunnen opmeten en zien of ze nu echt groeit of weer niet. Ook wil ik met die maten proberen om een paar fatsoenlijke lange broeken voor het kind te scoren met haar lengte en smalte valt dat namelijk niet mee om die te vinden. Desnoods moeten we ze dan maar zelf maken. Maar wei weet heeft Primarkt wel wat. Ik heb de kleine koffer ingepakt en die in de grote koffer gedaan met wat spulletjes die mee naar huis moesten. Ook onze schoenen en jassen gingen daarin mee en zelfs de bananen uit eigen tuin. Bij ons woog hij 19 kilo dus zal wel iets te zwaar zijn maar we zien wel. Philipp en Anna waren enorm knuffelig, Naba gaf steeds over en liep erbij als een zombie met verdrietige oogjes. Er kwamen wat buurtjes gedag zeggen en nu en dan kwamen de af. Langzaam vergleden de laatste uurtjes en om toen uur dook ik ook maar onder de douche. Daarna reiskleren aan bed afhalen en alles in de was gooien voor Naba. Om half elf kwam Modou van Baraka was nog steeds geen spoor, dus de afspraak bij de tandarts liep uit. Ook van Size was er nog geen spoor. En we hadden toch echt half elf afgesproken, Henny zijn temperatuur begon dus alweer op te lopen. Om kwart voor elf was hij er dan eindelik, dus snel ingeladen en op weg naar the airport. We waren tamelijk opgewekt en ik kwebbelde vrolijk. Tot net voor Old Yundum want toen kwamen de tranen. We kijken dan om ons heen en weten dat wit sfeertje weer voor lange tijd moeten gaan missen, net als we alle goede doelen, onze projecten, onze  vrienden, kennissen en familie moeten gaan missen. En dan is het gebeurd en komen de stille waterlanders. Toenw e op het vliegveld aankwamen besloten we zoals altijd eerst de koffers af te geven en in te checken we hadden nog twee uur voor vertrek. Dus sloten we aan in de rij wachtende Nederlanders. Toen we bij de balie kwamen bleken we niet op de lijst te staan, Die dames zoeken en wij zoeken maar nee we stonden er echt niet op. De paniek sloeg in want het was echt superdruk….. Na enige samenspraak bleek dat dit de lijst van Corendon te zijn ppffttt wij vlogen TUI. Die bleken allemaal al ingecheckt te zijn en er werd ons te verstaan gegeven dat we te laat waren. Hoe zo te laat we hebben nog twee uur? Maar de bussen met de pakketreizen waren inderdaad allemaal al ingeboekt dus blijkbaar gaat Yundum nu ook drie uur inchecktijd aanhouden. Ik maak me er niet druk om wij reserveren altijd vooraf plaatsen dus we kunnen er gewoon in ook als we laat komen. Na het afgeven van de koffer (20m2 kilo) en inchecken gingen we nog even afscheid nemen van Naba en de kids, Modou en Size. Wij droinken samen nog een blikje fris leeg en Henny en Size gingen nog even roken. Om half twaalf kwam de “final call” en moesten alle Tui passagiers door de douane gaan. Dus we namen kort en krachtig afscheid negeerden de huilende ogen gaven knuffels en liepen naar de douane. Daarna nog even zwaaien door de ruit en toen naar de vertrekhal gegaan. Daar nog even wat te drinken gekocht (Henny had drie blikjes en een bus deo in zijn rugzak en kon weer zo doorlopen. Perfecte rugzak met dat verborgen koelelement erin iedere keer weer). Henny nam buiten nog foto’s van de aankomende vlucht waarin Janny zat en rookte een sigaretje. Ik las in mijn boek. Om kwart over twaalf mochten we boarden en kwamen een rij achter onze stoelen terecht (er waren nog passagiers voor Sal aan boord). We zaten lekker met zijn tweetjes op drie stoelen, heerlijk die ruimte. Ik nam nog wat foto’s en exact 1300 u gingen we taxiën op Yundum, keurig op schema dus. We starten nu andersom vanaf de highway kant en vlogen dus over Banjul ipv over ons huis in Brusubi. Is weer eens een ander gezicht. Ik heb met de GSM het opstijgen gefilmd.  Leuk voor de kijkers thuis. Met een flauwe bocht ging het via Banjul en de kust daar naar Cabo Verde luchthaven Sal. De verwachte vluchttijd was 70 minuten, maar exact een uur later landen we daar. Op Sal was het broeierig laaghangende bewolking en 29 graden. Toen moesten we toch allemaal het vliegtuig uit en wandelen naar de vertrekhal waar we een transferkaart kregen en een uurtje mochten wachten. Henny nam ondertussen nog wat mooie foto’s op de lichthaven, nu hadden we goed zicht haha. Helemaal kloppen doet dat niet natuurlijk, dat we van het vliegtuig naar de vertrekhal moesten lopen. Immers ik had rolstoelservice geboekt en dan hoef je doorgaans toch niet te lopen, maar dus wel. We probeerden online te komen op Sal maar de GSM’s weigerden mee te werken. We aten een mandarijntje en Henny rookte twee sigaretjes.  Om half vijf Nederlandse tijd vertrokken we vanaf Kaapverdië. Het vliegtuig was nu bomvol en dus helaas geen extra plekje tussen ons in. En echt ook vrijwel allemaal Belgen en een enkele verdwaalde Nederlander. Het viel ons op dat de mensen erg klaagden over van alles. Vooral ook over Gambia en Kaapverdië, ik denk dan wat zoek je er als alles tegen valt. Maar heb inmiddels geleerd daar mijn mond  over te houden. Wij weten beter denk ik dan maar en ieder beleefd het op zijn manier.  Om 19 u kregen we de maaltijd geserveerd. Keurig op een blaadje. Een bakje aardappelpuree met een kipcordonbleu in ketchup. Een bakje vissalade met een tomaatje en een broodje met boter en Philadelphia smeerkaas. Het smaakte eigenlijk best al was het een wat aparte combi. We hadden een Franstalige dame naast ons zitten die zich werkelijk overal aan ergerde. Ze zat aan het gangpad, maar was verontwaardigd als Henny even wilde opstaan, keek boos als ik hoestte of mijn neus ophaalde (ik ben in het vliegtuig enorm gaan hoesten en heb flink kou gevat). Op een gegeven moment durfde ik me amper nog te bewegen want alles leverde een boze blik op. Henny ging haar zitten imiteren en ik moest daar steeds nogal om lachen. Ach ja je moet wat als je boek  al uit is lol. Om 21.15 u kregen we het teken riemen vast en werd de daling al ingezet naar Brussel. Vlak daarna kwam de steward met een spuitbus en werd door de hele cabine een sterk ruikend goedje tegen het plafond gespoten dat in walmen neersloeg naar beneden op de passagiers. Het was een vies luchtje dat een beetje op je ademhaling sloeg en mijn lenzen troebel maakte.  Het deed mij een beetje aan DEET denken en ik vond het maar raar dat ze dat deden de hele spuitbus werd leeggespoten. Toen ze daarna nog afval kwamen ophalen en de riemen kwamen controleren heeft Henny gevraagd wat het was. Het antwoord van de stewardess was: ”Ow gewoon om het vliegtuig te desinfecteren en alle meegekomen insecten vanuit Afrika te doden” Hmmzz en daar worden dan 200 passagiers ook aan bloot gesteld,ik vond het maar apart.  Om 22.15u stonden we aan de grond en zagen dat het flink regende. Er werd hier nog door iedereen geklapt toen we geland waren, dat zie je in Nederland eigenlijk nooit meer. Was wel grappig. Het duurde lang voordat er mocht worden uitgestapt. Maar in de slurf stond de rolstoel al op me  te wachten. Dus Henny met behulp van een andere passagiere me omhoog de slurf uit gereden. Door de paspoort controle heen ging het gelukkig vrij vlot en bij de kofferband aangekomen was onze koffer er al binnen vijf minuten dus dat ging ook mooi vlot. Hij paste ook nog eens op de rolstoel, dus dat was mooi. Intussen had ik mijn moeder en dochter al gebeld dat we waren geland. Nu moesten we door de douane en op zoek naar de bushalte. Door de douane ging snel. er stond ergens op een hoek één beambte en die liet gewoon  iedereen doorlopen lol. Maar dan moet je op een vreemde luchthaven ín het donker in verschillende niveaus op zoek naar een bepaalde bushalte voor de parking. Buiten op zoek dus en het was bitterkoud, zeker voor ons immers aan de Gambia temperaturen gewend. En het regende pijpenstelen en de lift werkte niet bepaald mee waardoor wij (en andere passagiers} steeds op een verkeerd level uitkwamen. Maar uiteindelijk waren we waar we moesten wezen en nu begon het wachten, inmiddels hadden we wel vest en jas uit de koffer gehaald maar echt warm werden we nog niet. Toen viel ook nog de verlichting uit en stonden we in het donker met zijn allen. Er werd in een mengelmoes van Frans en Vlaams en Nederlands overlegd tussen de verschillende passagiers, welke bus er nu naar welke parking zal gaan. En hoe lang het zou duren. Maar uiteindelijk was onze bus daar. In tegenstelling tot de heenreis hadden we nu wel een luxe bus. En we konden ook nog zitten dus wat wilden we nog meer. Nou… dat ie ging rijden maar dat duurde nog geruime tijd tot ie echt stampvol zat. Maar als ie dan rijd ben je er zo. En omdat we de mazzel hadden dat onze auto echt vooraan bij de receptie geparkeerd stond, konden we zo de koffers over zetten in onze auto. En in die auto, halleluja, stonden mijn warme pantoffeltjes en lag er een fleechedeken klaar. Wat heerlijk want ik had ijsvoetjes in mijn teenslippertjes inmiddels. Nog even snel een plasje gedaan en Henny de tomtom ingesteld en daar gingen we. Het is nacht en dan kan je mooi vlot doorrijden. Bij Hank bij de BP ging Henny even tanken en een balletje gehakt kopen. Het was inmiddels 1 uur ’s nachts. Aan de zijkant bij de pomp even opgegeten. En toen wilde de auto niet meer starten. Dus 1.17 uur de ANWB gebeld.”we streven erna om binnen één uur bij u te zijn”. En nu was t ook weer koud  in de auto, want nu hij niet liep was er ook geen kachel meer. En dan koelt het snel af. Wat was  ik blij met mijn dekentje en sloffen. Op een gegeven moment moest ik naar het toilet, we hebben de hele auto afgezocht en jawel we vonden nog een 0,50 euromuntje dat je nodig had voor het toilet grijns. We hadden namelijk alleen een pinpas en dalasis in de portemonnee. Dus ik op mijn pantoffels naar het toilet lol. Exact een uur later was de ANWB er. Conclusie een kapotte startmotor. Maar met een foefje (zoals hij zei: “Het geluk is vandaag met de domme”).  Kreeg hij hem aan de praat en reden we tien minuten later (inmiddels al half drie dus) weer verder. Ow wat een zege de verwarming deed het ook weer J. Daarna konden we zonder al teveel problemen door rijden en we waren iets na half vier thuis, waar we gelukkig de auto nog net kwijt konden. En wat een zege zo’n medewerkster die dan de kachel voor ons had aangedaan zodat we in een lekker warm huis kwamen dat er toppie uit zag. De koffer uit de auto en nog even snel wat gedronken en toen in bed geploft. Doodmoe en steenkoud allebei en we sliepen zo. Ik werd om acht uur wakker even snel naar toilet en daarna ging Henny er alweer uit. Ik heb geslapen tot half tien en daarna ene half uurtje heerlijk onder de warme douche gestaan. Wat is dat genieten zoveel kracht en druk, en de warmte van het water. Hoe zeer ik ook een Gambia lover ben, de douche in ons eigen huisje in Nederland kan daar niet geëvenaard worden hoor. Daarna aankleden, door de berg post heen , gelukkig niets bijzonders, daarna wat gegeten en begonnen aan het uitzoeken van al mijn mails etc.  Ook dat is gebeurd en ik heb tig berichtjes beantwoord vanuit Nederland en Gambia die nu steeds binnen komen. De Alvihag (nee dus de AH) kwam de boodschappen bezorgen, dus die hebben we opgeruimd, Daarna even gekeken naar de bezetting voor de rest van de week en ik blijk morgen ook nog vrij  te zijn. Dus das mooi meegenomen. Henny blijkt volgende week diverse cursussen te hebben op t werk dus kan echt rustig aan beginnen. De foto’s op de laptop gezet en nu even de blog aftikken. Al met al zijn we nog geen twaalf uur thuis maar ik heb t idee dat ik er al weer dagen ben zucht wat zakt alles snel weg. Dus de videocamera aan de TV gehangen en de films opgezet die we hebben gemaakt en dan ben ik weer terug in Gambia. Henny is nu naar de kapper ik ga zo de sponsoradministratie bijwerken, met alle nieuwe sponsoren, heb al met twee gastouderbureau;s ana het mailen geweest en contacten met ouders gehad. Je glijd zo weer terug in je oude NL ritme maar in mijn hoofd ben ik toch nog half in Gambia hoor. Ik had net Ismaila nog even online die had een heleboel courgette en radijs geoogst amarwist niet helemaal wat ermee te doen. Ik heb hem wat simpele manieren gegeven om dit te consumeren rauw tot en met gecarameliseert. En hem eenmarketing voorstel gedaan om ze af te zetten bij zijn omgeving. De dames gaan nu een proeverij maken met verschillende manieren van bereiden, en dan kleine hapjes laten proeven aan mensen uit de buurt tijdens een proeverij. En hij koppelt daaraan gelijk een verkoop van deze voor veel Gambianen nog ”nieuwe groente”Ik hoop dat hij erin gaat slagen. Ik geniet nog even van onze meegebrachte Gambiaanse mandarijntjes, en hopelijk zijn onze meegebrachte Gambiaanse bananen uit eigen tuin nu ook snel rijp. Dan kunnen we nog even lekker nagenieten van Gambiaans heerlijkheden. Sjee ik zit hier maar te niezen, we krijgen een hoop mooi weer als dat drie keer niezen verhaal uitkomt. En ook de papieren zakdoekjes zijn niet aan te slepen momenteel. Mijn oren hebben zich redelijk gehouden tijdens de vlucht alleen met de dalingen voelde ik ze wel flink, maar het was te dragen. Wek had ik het idee dat door steeds mijn oren te klaren ik steeds meer een snotneus kreeg, maar we hadden al het idee dat het van oorontsteking ook een beetje naar bijholten ontsteking was gegaan, dus dat kan kloppen. Nou dan maar even een paar dagen kuchen t zal wel weer over gaan haha. Henny komt net thuis en heeft alweer de eerste dingen voor Gambia die naar ons huis moeten aangeschaft lol. Ja dat wist ik nog dat die op de lijst stonden dus gelijk maar even meegenomen JZo zie je maar weer iets dat in je bloed zit kan je soms maar lastig loslaten. Dat heb ik met dit blogschrijven ook een beetje. Maar deze periode in Gambia is nu toch echt aan een eind gekomen. Dus ik ga stopen met schrijven en zeg tot ons volgende verblijf (dat zal over een week of 16 zijn denk ik, dus weer eventjes geduld). WE kunnen dus nog steeds sponsoren gebruiken voor gezinnen, voor schoolkindjes en voor schoolmaterialen die we moeten aanschaffen om daar uit te kunnen delen. Dus wil je helpen of ken je iemand die wilt helpen, we horen het graag. Het hoeven echt geen wereldbedragen te zijn al vanaf 10 euro oer maand kan je echt verschil maken voor bepaalde mensen daar. Eén van onze motto’s is immers : Iedere euro maakt verschil ook die van jou !!! Iedereen die onze blogs volgt heel erg bedankt voor de reacties, op de blogs en op de foto’s, jullie enthousiasme medeleven en hulp en steun betekend veel voor ons en voor de betrokkenen. Zeker ook voor mij toen ik zo ziek was de eerste weken. Dus dank jullie wel en we zijn snel weer terug met de volgende serie.

De laatste dag is alweer aangebroken....

26-11                   Over een maand is het al kerstmis en over een paar dagen vieren we Sinterklaas. Al deze dingen gaan aan ons voorbij alsof ze niet bestaan. Je merkt er hier gewoon echt niets van en dor de warmte gaat ook de winterkoude die in Nederland steeds meer intreed aan ons voorbij. Morgen zitten we na de middag alweer in het vliegtuig voor de eerste vlucht. En dan eind van de middag ook alweer op de tweede vlucht terug naar huis. Na een tussenstop op Cabo Verde. Dus als we tegen de nacht in België aankomen zullen we best wel even moeten slikken door de temperatuur vermoed ik zo maar. Vanmorgen was ik wakker om half acht en besloot eerst het tweede deel van de foto’s te uploaden. Maar helaas was halverwege de upload het internet te goed op en kon ik dus niets meer uploaden. We zijn gaan ontbijten. Naba is weer de hele tijd aan het overgeven. We zitten ons nu serieus af te vragen of het ook te maken kan hebben met ons op handen zijnde vertrek.  Het is zo moeilijk om exact de vinger op het probleem te leggen, Maar dat dit gezin een eetprobleem aan het ontwikkelen is, dat is ons wel duidelijk. Want zelfs Philipp gaat steeds minder geanimeerd eten. Terwijl dat dat altijd echt zo’n vreetmonstertje was. Nu is het zelfs het ontbijt al een probleem. IK merk dat ik me eraan begin te ergeren, dat dit zo’n invloed heeft op de gezelligheid van de maaltijden ook. Dus weer een gesprekje met Naba maar ze zit als een schaap te knikken en doet vervolgens toch wat ze zelf wil. De laatste dag vandaag betekend ook opruimen, inpakken, voorraad tellen, kijken wat er perse weer opgestuurd moet worden omdat het of kapot of zelfs gewoon weg is. Dat is dan doorgaans mijn taak. Vooral bij het tellen van de medicatievoorraad ben ik wederom erg geschrokken. Ik miste echt van vrijwel alle doosjes een complete strips met tabletten. Van simpele hooikoorts tabletten tot aan tramadol en morfine aan toe. En meerdere doosjes paracetamol en ibuprofen ook. Navraag bij Naba levert niets meer op als : “Dat heb ik mee naar het ziekenhuis genomen, om te besparen op medicatie kosten, maar ik heb er niets van ingenomen”. Als we dan vragen waar het nu is : “Dat weet ik niet, de artsen wisten niet precies wat het was, maar ik denk dat het bij mijn moeder in Brufut ligt”. Als we dan nogmaals uitleggen dat het echt enorm gevaarlijke medicijnen zijn en dat kinderen eraan dood kunnen gaan , haalt ze zuchtend haar schouders op. We hebben nu besloten de medicatie te gaan verstoppen en proberen een kastje met slot te krijgen. Ze beloofde aan het begin van de vakantie dat ze alles terug zal halen, maar natuurlijk is er niets van terug gekomen. Ik heb haar nu ook gezegd dat ze er niet meer aan mag komen. Ze heeft een doosje paracetamol en ibuprofen gehad, de rest verstoppen we. Vanmorgen kregen we helaas te horen dat één van de mensen die zich enthousiast als sponsor had aangemeld zich toch terug trok. Dat is natuurlijk jammer, maar ik ben enorm geschrokken van de reden die ze daarvoor gaf. Haar redenatie was namelijk dat ze zich “Als goed en gelovig Christen, zich niet kon verenigen met het idee dat ze een kind ging sponsoren dat naar een Islamitische school ging. Zij kon zich niet achter dat geloof stellen en gunde dat kind dus geen kans om naar school te gaan “. En dan te weten, dat het kind dat ze zal gaan sponsoren niet eens Islamitisch is, maar Christen en toevallig ook nog eens naar een Christelijke school gaat waar geen koranonderwijs wordt  gegeven. Dat is een echt Christelijk school waar ieder kind welkom is en wordt gerespecteerd, ook meisjes en jongens die wel Islamitisch zijn, zijn er welkom en worden in hun waarde gelaten. Want het gedachtengoed van onze foundation en ook van deze school is dat ieder kind en ieder mens vooral een MENS is met dezelfde rechten,  ongeacht zijn huidskleur, afkomst, sekse en gezindte. En dat dus ook ieder kind heeft recht op onderwijs. In onze opinie, is dat de enige WARE Christelijke gedachte en die dragen wij ook uit. Wij doen niet aan racisme op grond van afkomst of geloof. Een ieder heeft dezelfde recht. En dat staat haaks op de gedachte die deze sponsor bezigde. Vandaag hebben we vooral veel geluierd. Henny op zijn ligbed en wij in het zwembad. Henny is nog even mijn dongel wezen opwaarderen. Daar is Naba dus de komende tijd weer goed mee die heeft een voorraadje internet tegoed. Tussen de (14.30) hebben we een restant van de Domoda van gisteravond gegeten. Van 15 tot 16 uur hadden we ineens een ware Kraaienplaag ik denk wel 50 kraaien die rond cirkelden. Het was een enorm kabaal echt heel uitzonderlijk. Ik had zoveel kraaien nog niet eerder bij elkaar gezien in Gambia. We hebben het zwembad nog even schoongemaakt (min of meer). Naba heeft tussen haar ditjes en overgeef partijen door nog een hele handwas gedaan. Dus de lijnen wapperen weer volop wasgoed. De buren hebben vanmorgen vuil verbrand. Dusdanig veel en met een enorm ongunstige wind, waardoor wij zo ongeveer in ons eigen tuin werden uitgerookt. Gek genoeg doen ze dat altijd zondagmorgen. Terwijl de rest van de buren het zoveel mogelijk probeert ’s avonds te doen. Als het goed is komt Baraka straks nog even Henny masseren. En zal Baddy nog even komen voor de tuin. Het is vreemd dat we helemaal Amber en Ester nu niet hebben gezien, ik mis dat best wel, net als Henny zijn twee kleine Henny’s mist , die hij ook niet gezien heeft tijdens dit verblijf. Je kan aan Anna en Philipp ook merken dat ze weten dat we morgen weg gaan. Ze zijn heel aanhankelijk en knuffelig vandaag. Philipp zei net tegen Naba: “Gaan ze nu morgen echt weg? “ Naba zei: “Ja dat klopt” Philipp “Gaan we nu eindelijk wel mee? “Naba : “Nee alleen Henny en Amber gaan. Philipp:”Maar ik wil ook mee, want dan kan ik bij Logan op bezoek” Dat zijn echt van die smeltmomentjes. De bananen die Baddy vorige week heeft afgesneden zijn nog steeds niet rijp. Een deel is met Hennie en Ruud meegegaan en een deel gaat morgen met ons mee naar Nederland. Nu gaan we eens even kijken wat er mee terug in de koffer moet (das niet veel natuurlijk) Dan is dat ook klaar. Henny is nog even aan het stoeien met Philipp en Anna, die missen allebei hun vader best wel. Dus dan is even met een man  stoeien best wel fijn. De stoeipartij eindigde ermee dat allebei de kleintjes in het zwembad werden gegooid. Inmiddels is Baraka er en Naba is ook weer even uit bed.  En gaat weer verder met de was.Baddy verteld dat zijn jongste dochter drie maanden heel ziek is en in het ziekenhuis ligt. Ze weten nog niet wat haar mankeert. Hij gaat aan de slag in de tuin. Baraka speelt na de massage met de kinderen. Fatoumata en Hawa komen nog even langs. Henny dweilt de veranda nog even voor de zoveelste keer. Ik bga de kofer pakken en dan komt de Kankoerang voorbij . Dat is een mythologische (verklede) figuur die volgens de traditie de jongens op komt halen die besneden moeten worden voor hun drie daagse afzondering waarin ze dan besneden worden. Dat gebeurd echter vrijwel alleen in de binnenlanden niet in de toeristische streek. Als de jongens zover zijn gaan ze doorgaans naar hun geboortedorp waar de besnijdenis ceremonie plaats vind. Als de Kankoeran hier langs ko t is het altijd met ene hele groep jongeren, die dansen en muziek maken en daarmee wat centjes ophalen. Op de foto zetten mag maar daar willenze graag wat voor terug hebben. En dat is ook een traditie waar we altijd wel in mee gaan. Dus daar weer foto’s en filmpjes van gemaakt. Toen ik net weer de koffer wilde gaan pakken kwam Mariama Jatta met Amber langs. Ze had heel lief een briefje voor hun nieuwe sponsor Esther geschreven dat ik mee moet nemen en aan haar moet geven. Kleine Amber wilde nog steeds niets van me weten. Als de kindjes zo rond 1 a 1,5 jaar zijn realiseren ze zich ineens dat blanken er anders uitzien dan zij en gaan ze brullen als we in de buurt komen. Als ze een half jaar verder zijn is dat weer over. Toen ook Malick er was zijn we allemaal om de beurt gaan douchen. Mijn laptop was nog steeds bezig een filmpje te uploaden. Maar dat hebben we maar opgegeven, want iedereen moest er op wachten en dat is van de zotte. Dus allemaal in de auto en op weg naar Chosaan waar we met zijn allen zijn gaan eten. Het was jammer dat Modou ontbrak maar die kon helaas niet komen, dat had hij al gezegd. Maar hij ging school skippen morgenochtend om met ons naar het vliegveld te gaan. Althans dat ging hij proberen zei hij. We hebben heerlijk gegeten. We hadden Thaise Kippensoep vooraf en dat hebben we traditioneel met zijn alle gedeeld. (Gambianen kunnen niet een voorgerecht en hoofdgerecht op, dat is teveel voor hen. Dus lepelen we dan met twee personen een kom soep leeg.) Daarna hadden Naba en de kids Chicken Afra, de kids delen dan één portie. Philipp had een probleem dat de tafel wat te hoog was voor zijn lengte. Maar dat werd netjes opgelost. Er kwam een kinderstoel tevoorschijn. Philipp is nog zo klein en tenger dat hij met zijn vijf jaar daar prima inpaste. Hij was de Koning te rijk op zijn hoge zetel. Iedereen noemde hem “Prins” en omdat hij zo hoog zat moest hij de rekening betalen hihi. Hij zat vol trots om zich heen te Kijken en echt te genieten van zijn eten. Zo mooi om te zien. We kregen nog even aanspraak van Hanne Decloedt en haar man. Die kwam even vertellen dat ze mijn blog altijd leest en dat met veel plezier volgt. Zij is de drijvende kracht achter het Butterfly.org project dat wasbare maandverbandpakketjes voor schoolmeisjes maakt zodat ze ook tijdens hun menstruatie gewoon naar school  kunnen gaan. Een heel mooi project waar wij 300 % achter staan. Het is heel mooi om op deze manier mensen te leren kennen. Met elkaar strijden we allemaal voor hetzelfde doel een beter leven voor de mensen in Gambia. En velen kennen elkaar online wel via facebook, maar om elkaar dan echt te ontmoeten is een mooi iets. Het is fijn om mede gestemden te ontmoeten en samen over onze bezieling te kunnen spreken. Tijdens het eten zijn er diverse foto’s gemaakt, sommigen wat meer onzuiver dan de anderen vanwege het slechte licht. IK zal zo eens zien ofik ze wat kan upgraden in kwaliteit. Toen we huiswaarts gingen zijn de kinderen en Naba gaan slapen. We hebben nog best een tijdje met Baraka en Malick zitten praten. En dan komt dat afscheid en dat is altijd zo moeilik. Weten dat je elkaar een half jaar niet zal zien, weten dat er zoveel mis kan gaan in ene land als dit, dus niet wetend of je elkaar nog terug zal zien. Al gaan we daar natuurlijk wel vanuit. Na een afscheid met veel knuffels zoenen en een traan hier en daar zaten Heny en ik nog even op de veranda. Hij toverde nog twee schaaltjes ijs tevoorschijn die we saampjes opaten. Ik had geen lust de blog af te schrijven dat doe ik morgenochtend wel. Toen we net naar bed gingen kreeg ik telefoon, een totaal over zijn toeren zijnde Baraka, hartverscheurend huilend, alles kwam eruit,het nog steeds geen baan kunen vinden, het feit dat zijn eigen familie hem verstoten heeft, dat hij zijn vrouw en dochters al zo lang moet missen omdat zijn zus zo ziek is en ze al zeker 7 weken daar zijn, dat hij in de weken zo enorm ziek is geweest van de malaria en gewoon niets meer te eten had en niemand die voor hem zorgde. (zijn familie woont tegenover ons en een straatje verder woont Baraka maar ze verzorgden hem niet, brachten hem geen eten etc) En dat vanaf dat wij hier zijn hij iedere dag met ons heeft mogen eten, dat we hem rijst eieren groenten olie etc hebben gegeven, dat we hem geld hebben gegeven zodat hij brood kon kopen, dat hij zolang Fatoumata en de meisjes nog niet terug zijn, bij Naba en de kids mag komen eten iedere dag, dat hij jerseys kreeg en dozen met andere spullen en kleding, dat we via sponsoren zijn huur betaalden en zijn gezin ondersteunen, hem verf hadden gegeven om zijn huisje te schilderen etc etc etc. En dat hij het echt niet aankon dat we gingen vertrekken. Sjee wat voel je je dan ongemakkelijk Gambianen zie je eigenlijk nooit huilen en nu zo’n hartverscheurend huilend telefoontje.. Ik voelde me zo machteloos. Kon alleen maar luisteren en zeggen dat we er voor hem en zijn gezin waren en dat zullen blijven doen zolang als we kunnen. Dat hij straks lekker een douche moest nemen en dan moest gaan slapen. Dan ga je toch met een naar gevoel slapen, en toen viel mijn GSM nog uit en was ik dus niet meer bereikbaar… zucht.. soms is het leven zo moeilijk zo oneerlijk zo unfair.. Maar we moeten naar huis en willen niet, maar het is niet anders. Nu ga ik proberen te slspen.

Deel 2: Voetbalwedstrijd Dippakunda in Latrikunda, en afscheidsetentje bij ons thuis

Nou het liep allemaal weer anders dan we dachten., Ten eerste belde Size af omdat hij een andere rit had en met die mensen naar de voetbalwedstrijd zou gaan.Nu werden we opgehaald door Dawda zijn neef maar met een kleinere auto. Ik vertelde hem dat we met vijf volwassenen en twee kids waren en dat dat dus  wel erg krap werd. Maar dan  moesten Baraka en Modou maar een extra taxi nemen. Sja das ook weer extra kosten en wat een gedoe zeg. Ik zei dat we wel even zouden kijken. Daarna bleek Dawda ook nog eens een half uur te vroeg op de stoep te staan, waardoor ik dus niet meer kon douchen. Met veel pijn en moeite in de auto gepropt en toen realiseerden we ons dat Modou er nog niet was. Die moest er dus ook nog bij in.Dus Baraka met Anna en Philipp in de kofferruimte en toen kon Modou er ook nog bij. Een telefoontje leerde ons dat hij nog in de taxi zat. We zeiden hem op Sukuta Junction uit te stappen. Dan pikten wij hem daar op. Zo gezegd zo gedaan. Maar toen kwamen we in de file terecht zucht. Dawda wist wel wat tussendoor weggetjes, en inderdaad dat lukte allemaal. Kwart over vier waren we op het voetbalveld achter Latrikunda Lower Basic School. Daar zou om haf vijf de wedstrijd beginnen. Maar kwart voor vijf was er nog steeds geen Size. De team foto’s waren al genomen. Dippakunda adult tegen Dippakunda 17+, De aftrap werd genomen en de wedstrijd was direct vrij fel en hard. Maar een leuke pot om te zien. Er zat goed spel in. Alleen de scheidsrechter had beter thuis kunnen blijven. Die was drukker met zijn telefoon en de toeschouwers, dan met de wedstrijd. Size was inmiddels gearriveerd met zijn zoon Abdel Aziz. Ze hadden een Nederlands stel bij zich waarmee hij op pad was geweest. Zij hadden voor Abdel Aziz een nieuwe fiets gekocht. De vorige die hij van ons had was nu echt te klein geworden. En hij gaat op de fiets naar school. Even gezellig met de Nederlanders zitten babbelen. Size was inmiddels omgekleed en liep zich warm om ook nog een minuut of wat mee te voetballen, want de tweede helft was inmiddels begonnen. Nou hij heeft nog even flink zijn best gedaan, maar kwam helaas niet aan de bal. De wedstrijd werd gewonnen door de 17 plussers. Na de wedstrijd die werd gespeeld in twee sets jerseys die door ons waren aangeleverd,kwamen alle spelers ons netjes een hand geven om te bedanken voor de shirts. Toen kwam het volgende probleem, Size had  ons beloofd ons thuis te brengen en dan hier mee te eten. We doen dat altijd als we bijna weg gaan, eten we met zijn allen. We wilde ophalen bij Kaddy Kaddy, maar Naba had dus al zelf gekookt. Maar hij had ook beloofd aan het andere stel om met hen uit eten te gaan. Bovenden had hij ons beloofd om met zijn auto terug gereden te worden. Na even overleg werd Bob gebeld de jongen met de rastaharen die ons al eerder gereden heeft van de week. Die kwam met een airco auto, om ons op te halen. Dat was wel even lekker. Allemaal ingeladen en toen moesten we nog even de kaas bij Nico gaan brengen. Dus spraken we af bij Kaddy Kaddy dat hij het daar zal ophalen. Bleken we bij de verkeerde Kaddy Kaddy te staan, althans wij waren goed, maar Nico woonde bij Kaddy Kadrije en dat ligt een stukje uit elkaar. Toen we elkaar eindelijk vonden (we troffen bij Kaddy Kaddy Malick nog even die ons kwam groeten) meende Nico dat we op visite kwamen bij hem. Maar Size stond inmiddels al bij onze gate te wachten, dus daar was geen tijd voor. We gaven Nico de kaas en een afscheidsknuffel. Hij vertelde ons nog dat hij vrijdag en zaterdag aanstaande zou gaan trouwen en nodigde ons uit. Maar helaas we gaan maandag dus al terug. Dat is dus wel jammer dat feest lopen we mis. Daarna zo vlot als t ging (Traffic Yam op de weg). Naar de benzinepomp waar nog even snel melk gekocht werd en toen door naar huis. Ik heb het laatste stukje gefilmd, dan zie je goed de verkeerschaos op de Turntable rond kwart voor zeven ‘s avonds tot aan dat we bij onze gate waren. Thuis gingen we met elkaar tafel dekken en kreeg iedereen een plekje aangeboden. Daarna kwam Naba met de Domoda op tafel. Alle borden werden op- (en vooral vol)  geschept en even later zaten er zes volwassenen en drie kids te smullen. Het was gezellig en we deden onder het eten ook de mededeling dat ze allemaal een zak rijst en een tree eieren mee naar huis kregen. En ze kregen allemaal hun maandgeld uitgereikt. En Henny gaf iedereen 100 dalasis extra en Abdel Aziz kreeg 50 dalasis zodat hij de hele week op school kon eten. Modou kreeg  bovendien de mini TV met videospeler mee naar huis. Size besloot eerst Baraka met zijn spullen thuis af te zetten, daarna Modou met zijn spulllen thuis te brengen en dan zelf met zijn spullen naar Sukuta te gaan. Hij zou vannacht met Abdel Aziz in Dippakunda slapen. Ook nam hij nog een bak domoda mee als take away. Na het eten de boel opgeruimd en afgewassen nog wat foto’s met de rijst en de eieren gemaakt en toen vertrok het spul. Naba voelde zich niet goed had vandaag al drie keer overgegeven en gisteren ook al. Nogmaals een gesprekje gehad met haar en Anna over het belang van goed gezond en regelmatig eten. Daarna gingen ook zij naar bed. Wij namen nog een toetje ijscream en ik schreef de blog af en zocht de foto’s uit. Nu is het tien uur ik ga snel het spul online zetten en dan afdouchen en naar bed. Tot morgen.

Deel 1: Bezoek uit Holland en van Ousman ei

25-11           Van 2 tot 5.15  uur bezig geweest met de blog en foto’s Henny ook nog uurtje wakker geweest. Ik ga nog even proberen te slapen nu. Om zeven uur waren we alweer waker. Ik ben maar direct gaan douchen. Met veel pijn en moeite mijn haren kunnen uitspoelen maar het is weer schoon. Daarna even de boel gepoetst, vegen, stof afnemen, dweilen, harken en de buitenboel vegen. We hebben de was die droog was alvast afgehaald en gevouwen. We krijgen straks visite van Hennie de Vries en Ruud Stokman uit mijn geboorteplaats. Ik heb hen al sinds de lagere school niet meer gezien. Wel grappig om elkaar dan in Gambia weer tegen te komen. We waren net klaar met opruimen toen belde Hennie al op. Ze waren al op Turntable. Mijn Henny schoot snel onder de douche en ik praatte hen hierheen.  We hebben heel gezellig zitten kletsen, over vroeger, over Gambia en over het boek dat ik aan het schrijven ben. Ook wilde Hennie en Ruud graag alles weten over het verzenden van goederen naar Gambia. En ze wilden graag twee kindjes gaan sponsoren in Gambia. Dus dat betekend in een paar dagen tijd voor 9 kindjes een nieuwe sponsor getroffen. Helemaal te gek en ook Hennie en Ruud dank je wel en welkom bij de club. Zij gaven aan dat ze graag Anna en Philipp wilde sponsoren, omdat ze hen nu inmiddels hadden leren kennen. Nou voor hen beiden zochten we nog een schoolsponsor, dus dat was snel rond. Ik ga zo eens even kijken, want we schieten nu aardig op wat ons aanbod van kindjes betreft. Natuurlijk zijn er meer kindjes die aan ons gevraagd hebben of ze op de lijst mocht (althans hun ouders). Maar we hebben gezegd eerst voor de huidige kindjes een sponsor vinden en dan nemen we pas nieuwe gezinnen/kindjes er in op. Dinsdag als ik thuis ben ga ik alle contracten in orde maken en de kinderen verdelen over de sponsoren die zich hebben aangemeld. Ruud en Hennie hadden kaas en trappers uit Nederland mee gebracht voor ons, maar ze wilden er geen geld voor hebben. Dus we hebben hen in natura betaald. Niks geks denken hoor, we hebben hen terug betaald met een tros bananen uit eigen tuin J Hun chauffeur heet Daniel. Die was gezellig mee natuurlijk. Daniel en Ruud kregen van Henny nog Grolsch shirtjes. Ook bleek dat Daniel in een voetbalteam speelde. Dus daar ging ook weer een doos met shirtjes van sportvereniging Broekland heen. Nu zijn al hun jerseys op.  Daniel was er zo blij mee hij kon het bijna niet geloven. Hij zei:”De boys are not gonna believe this when I take them there” We hebben nog wat foto’s met elkaar gemaakt en natuurlijk zijn Hennie en Ruud met Naba en hun sponsorkids op de foto gegaan. En Hennie ging met de bananen op de foto lol. Ook kwam Ousman nog eieren brengen. We hadden vijf treetjes van 30  eieren besteld om te verdelen over onze gezinnetjes. En hij moest voor tien uur hier zijn, anders ging de deal niet door. Om elf uur ging de telefoon dat hij er bijna was… en toen hij de compound opkwam bleek hij maar 4 treetjes eieren bij zich te hebben. Want zo was zijn redenatie. Vijf treetjes waren echt te zwaar om mee te nemen.  Sja… Gambiaanse redenatie zullen we dan maar denken. Nu komt hij maandag de vijfde trede brengen.  Hij kreeg een blikje drinken van ons en zat wel op zijn gemakje. Ik gaf hem geld voor de taxi terug en nog bleef hij rustig zitten. Ook op zijn Gambiaans dus. Maar na anderhalf uur vertrok hij toch weer richting huis na met Naba een afspraak voor maandag gemaakt te hebben. Ruud en Hennie gingen rond begin van de middag ook weer huns weegs met hun bananen. Samen met een blijde Daniel met zijn jerseys J. Henny ging nog even in de zon liggen. Ik kreeg nog een lesje Mandinka van Anna en Philipp zodat ik mijn woordenschat weer een beetje uit kan breiden. Naba ging even wat boodschappen doen, zodat ze voor vanavond Domoda kan koken. Straks komen ook Modou en Baraka hierheen. Dan gaan we naar de voetbalwedstrijd van de teams van Size kijken in Dippakunda. Na deze wedstrijd gaan we dan lekker thuis Domoda eten met zijn allen. Ik werk gelijk even de blog en de gemaakte foto’s tot zover bij. Dan is dat straks lekker al gedaan en hoef ik niet de hele dag opnieuw te schrijven. Ik denk dat ik zo nog maar even in het zwembad duik. Lekker even opfrissen voor we straks weg moeten. Wordt daar weer stof happen natuurlijk.