Amber_in_Gambia.reismee.nl

Maandag 10 december: Een zwarte dag.......

Maandag 10 december  Vandaag geen uitgebreide blog.  Het concert duurde tot half vijf vannacht dus zeer onrustig geslapen en veel wakker geweest.  Vanaf gisteravond half acht tot vanavond half acht zonder stroom gezeten. Vandaag een trieste dag . We hebben 4 van de 9 pups verloren aan mango wormen. Twee Reutjes en twee teefjes. Bij de andere vijf nu de wormen verwijderd. En de wonden ontsmet. De pas twee weken oude pups, hebben aan die hele operatie gewoon nachtmerries overgehouden. Zie de pup in het filmpje. Laten we hopen dat de rest het wel gaat redden.

Update maandagavond laat: Op de dag dat ze exact twee weken oud waren, zijn ons vandaag helaas alle puppies ontvallen. Ze hadden (zoals vrijwel alle puppies hier) mangowormen.  En Cody weigerde ze ook te voeden de laatste paar dagen. Ik ben de hele dag druk geweest met bijvoeden met een pipetje, om de wormen te verwijderen en wondjes te ontsmetten. Ze leken nog vrij levendig. Sommigen keften zelfs al een beetje en allemaal probeerden ze in mijn vinger te bijten of zogen ze op mijn vinger. Maar helaas het heeft niet mogen baten, ze zijn uiteindelijk allemaal overleden vandaag. En om het allemaal nog erger te maken. Cody begroef eerst haar dode puppies, maar groef ze later weer op…. Om ze vervolgens zelf op te eten.Ze beet zelfs een nog levende puppie dood en at het. Vlak voor mijn neus, wat afgrijselijk om te zien. Wij moesten daarna zelf eten, nou meer dan een paar happen kreeg ik niet door mijn keel al was het nog zo lekker. Ik ben er echt goed overstuur, aangeslagen en ziek van. Ook Anna en Philipp kregen dit helaas allemaal mee. Na overleg met de dierenarts (ze heeft al eerder happen uit drie levende kippen gegeten, en wij hebben hier altijd kindjes over de vloer en baby Esme in huis…) Is besloten om haar nu toch maar een spuitje te laten geven.  Gisteravond hebben Yus en ik haar weggebracht. Over deze afgrijselijke dag wil ik verder niet teveel uitweiden. Moge Cody en haar kindjes rusten in vrede.

Zondag 9 december Family Sunday and Happy Corner

Zondag 9 december       Vandaag ben ik alweer een maandje hier het gaat hard. Heel veel geslapen hebben we niet. Amber werd meerdere keren wakker en ook de jongens in de woonkamer maakten er een potje van. Dus zat ik met mijn goede voornemen op zondagmorgen al om half zes met een heel stel kinderen te ontbijten. De shop is nog niet open, dus het ontbrak ons aan brood. Water opwarmen ging niet de waterkoker is nog steeds bij Andrew (moet ik nodig achteraan bellen) en het gas was op. Dus een schaal water opgewarmd in de magnetron voor thee. Wat kunnen die kids eten zeg, ze hebben serieus een heel pak cracottes naar binnen gewerkt vanmorgen.  Daarna opfrissen, dus voor allemaal een nieuwe (en verschillende) tandenborstel in de beker gezet. Dus het hele spul de badkamer in om te wassen en poetsen.  Vervolgens smeren we het hele spul dan in met een mengsel van menthol cocoscreme en olie. (Anders hebben ze een doffe wittige huid), Olie voor de haartjes en de bodies ingevet en we hebben weer glimmend zwarte kindjes. We deden een spelletje met zijn allen. En daarna nog één, keken een filmpje op de laptop en toen was het eind zoek. Ze wilden nu echt naar buiten.  Dus toen moest Naba ook wel wakker worden haha met al die spelende kids in de compound Yusupha stuurde wat appjes en ik vroeg of hij even de gasfles wilde vullen voor ons. Dat wilde hij wel (Met de auto gaat dat net ff handiger dan lopend voor ons ).  Yus bleef de rest van de morgen plakken en de kids speelden lief (oké soms moesten we even ingrijpen). Anna was haar haren aan het ontvlechten en ook die van Babyke werden ontvlochten. Leuk om te zien dat Almamy (een knul van bijna twaalf) gewoon Anna zat te helpen met vlechtjes uithalen. De kids doken nog een poosje in het zwembad. Mariama Naba en Fatima waren aan de was ik werkte nog wat achter de laptop. Boy kwam na het werk ook hierheen. Hij maakte Ataya en had ondertussen Babucarr weer gebeld.  Die is nu zo’n beetje onze vaste taxi chauffeur en zou ons naar het strand brengen. Ik was de was aan het vouwen en waar we normaal vijf stapeltjes hebben, was er nu een hoop extra was. Van Pamodou die hier had geslapen van de week, van Boy en Mariama en hun kids.. Dus was ff flink uitzoeken wat van wie was haha. Babcarr arriveerde en zoals gebruikelijk komen ze je dan even groeten en een handje geven. Hij was wat “vrolijker en losser”  dan anders.  Ik keek in zijn ogen en dacht ow nee moet jij taxi rijden?  Die had duidelijk een flinke snuif Bob Marley gehad. Maar gelukkig had hij een vriend bij zich die zou rijden dus dat scheelde weer. Die keek wel gewoon helder uit de ogen.  Ik heb me omgekleed, want Boy zou me vanavond meenemen naar de Happy Corner op Family Sunday at the Beach.  En in de avond is het met ruim twintig graden toch wel wat frisser zeker aan het strand.  Toen we op het strand aankwamen was het al helemaal donker en kwamen we tot de conclusie dat we geen zaklamp mee hadden. In Gambia een onmisbaar voorwerp als je s’avonds op pad gaat.  Het is hier rond zeven uur aardedonker en met de geregelde stroomuitval (en aan het strand heb je weinig licht)  heb je die echt nodig om je weg te vinden. Boy dacht dat ik er wel één had en ik dacht dat hij er wel één had. Dus langs de vloedlijn blijven lopen met het licht van onze telefoons was het devies. Na een eindje wandelen kwamen we aan bij een beachbar. Daar zag het zwart van de mensen, letterlijk want ik was de enige blanke. En ook één van de drie aanwezige dames, de rest waren allemaal mannen. En een heleboel allemaal rasta’s. Al snel realiseerde ik me waarom jet happy corner heet. Iedereen komt hier met zijn eigen drank naar toe. (Van flessen water, en thermosflessen coffee en Ataya (thee) tot zeer sterke drank. Maar allemaal roken ze wiet en sommigen gebruiken ook pilletjes. We namen plaats aan een tafeltje en er werden netjes twee lege glazen en een asbak gebracht. Wij hadden zelf een witte wijn bij ons die we inschonken. Er was een live DJ en er werd alleen maar reggae muziek gebruikt. Eén van de aanwezige dames verkocht sinaasappels en Saroo (watermeloen) wat gretig gekocht werd. Wat de andere dame verkocht dat laat ik maar in het midden, maar die verdween geregeld een poosje met een gast. Iedereen kende iedereen dus ik viel behoorlijk op. Maar ze kwamen me vrijwel allemaal begroeten de meesten met een handje en daarna een “One love vuist”( een soort boks dus) . Soms een kus op de wang en vaak wat onhandige (niet meer zo vast te been) omhelzingen.  Ik had vanavond graag foto’s en filmpjes gemaakt, maar heb dat maar niet gedaan. Ik denk dat sommigen dat zeker niet op prijs hadden gesteld. Ik voelde me eerst niet zo op mijn gemak , te nuchter zeg maar, maar de sfeer die er hing was supergezellig en relaxt net als de muziek. Dus al snel ging ik mee in de flow. Ik kreeg nog een telefoontje van Wijnand, dat was niet te volgen, dus maar het strand opgelopen en daar een poosje zitten bellen. Het was nog best warm zweterig weer, de zee stond op de hoogste stand en het geluid van de golven en afkoeling van het zeewater lokten me best. Maar in het donker en met de stromingen hier is dat linke soep. Zeker met een lange rok aan zoals ik droeg, dus heb ‘t maar niet gewaagd haha.  In de strandtent werd inmiddels gedanst, nou ja gedanst ….. de meesten kwamen niet van hun plaats maar wiegden op de muziek terwijl armen schouders en heupen wel bewogen. Maar sommige maakten er een hele dans van hoor en allemaal hadden ze die gelukzalige glimlach op hun snoeten. Ik had nog nooit Gambianen (de meesten toch Muslim) zoveel zien drinken. Ook Boy wiegde gezellig en ritmisch op de muziek, en kwam dan weer een poosje bij me zitten. Maar gelukkig bleef hij wel helder. Ik kan niet anders zeggen dat ik best een topavond gehad heb en dat op maar twee glazen wijn (die we ook nog hebben gedeeld). Maar vooral de sfeer, het geluid van de branding, de leuke mensen om me heen, ik voelde me super relaxt (en nee ik “rook” niet.)  Om kwart voor tien belde ik Babucarr weer dat hij ons om tien uur kon oppikken. Dus onze tien minuten strandwandeling kon weer beginnen. Het was inmiddels aardedonker en met mijn nachtblindheid een hele toer. Ik stapte tot drie keer toe in een kuil,  maar gelukkig ging het allemaal goed en geen verzwikte enkels of natte veten gehaald. Ik kon nooit de juiste strandopvang terug vinden, maar gelukkig wist Boy beter de weg. Een perfecte timing wij kwamen aanlopen toen de taxi er ook was. Dus snel ingestapt en hopla op weg naar Brusubi. Babucarr (die nu weer helemaal helder uit zijn ogen keer en zelf reed) vertelde dat Fatima en Mariama ook net hadden gebeld dat we weer terug wilden naar Brufut.  Dus dat kon hij mooi combineren. Ik dacht dat zij al wel terug waren, immers de kids moeten morgen weer naar school maar nee dus.  In Brufut was gewoon stroom, maar in Brusubi was alles aardedonker. Wel was er muziek, Bij de Gamcell op Turntable was een concert aan de gang.  Overal in ons donkere huis lagen slapende kinderen. Dus het werd even inladen in de taxi. Fatima vergat bijna om Baby Aicha mee te nemen. Vervolgens kwam Mariama weer uit de taxi want Amber lag nog te slapen in Nabas bed. Haha chaos in het donker zullen we maar zeggen. De slipper van Djembo werd ook meegenomen want die was weer terecht. Toen ze weg waren nam ik een douche bij kaarslicht en at daarna op bed een bord opgewarmde macaroni. Met de ramen wagenwijd open (en zonder fan) ben ik daarna heerlijk in slaap gevallen luisterend naar de muziek van het life concert.    

Zaterdag 8 december: Heel veel visite en logeerweekend

Zaterdag 8 december  We horen en soms zien we de berichten van een Nederland waar het om vier uur ’s middags donker is en koud en regenachtig. Terwijl we zelf in het zonnetje in de tuin zitten te genieten. Sinterklaas is alweer voorbij, en nu de aanloop naar de Kerst. Het gaat allemaal aan ons voorbij als ik heel eerlijk ben. Vanmorgen om acht uur opgestaan en koffie / thee etc gemaakt. Anna haalde brood en eieren en ik hielp haar daarna met haar huiswerk.  We hadden dus een wat trage opstart. Om negen uur zouden we net richting ontbijt gaan, toen ging mijn telefoon. Haddy en Muhammed (Malick’s  eerste vrouw en zoon) kwamen op bezoek en waren al op de Turntable. Terwijl Naba mijn gsm overnam en haar hierheen praatte, sprong ik snel onder de douche trok mij bed glad en kleedde me aan. We zijn daarna snel gaan ontbijten en waren net aan het ontbijten toen ze de compound op kwamen wandelen. Wauw Muhammed is al zo enorm gegroeid. In mei was hij nog een baby’tje dat op mijn borst lag, maar nu wandelt hij parmantig de kamer door staat te swingen op muziek en speelt lief. Toch is hij nog maar net 13 maanden, maar de kinderen worden hier gewoon sneller groot en zelfstandig. Als ik kijk naar Esme met haar nog geen vijf maanden, en een Nederlandse baby van die leeftijd… wat een verschil. Muhammed was nog niet bang voor toubabs en dus ook niet echt bang voor mij. Al hield hij wel een beetje afstand. We kletsten gezellig en ik maakte wat foto’s en een filmpje dat ik ook gelijk naar Malick doorstuurde. Nou dat viel niet in goede aarde. Hij was boos dat Haddy hier was. En maakte me duidelijk dat ik hem niet respecteerde omdat ik haar gewoon op visite liet komen, zonder dat aan hem te laten weten. Ik heb terug geappt dat ik bepaal wie er hier op visite mag komen of niet, en dat zij onder elkaar dit soort zaken moesten oplossen en mij erbuiten moesten laten. Ik kreeg iets terug in de trant van “Je weet niet beter als Europeaan”. Ik heb hem daarop een fijn weekend toegewenst. Denk je iets goed te doen door een leuke filmpje van zijn zoon met hem te delen, ppfftt.   Maar het bezoekje was gezellig en het was leuk om Muhammed weer eens te zien. Haddy had vanmiddag nog een kinderverjaardag dus ging weer op stap. Ondertussen was Fatima hier aangekomen met Aicha, Ibrima, Babyke, Baby Aicha. Zij kwamen vandaag gezellig zwemmen. Straks komen ook Mariama nog met Almamy, Omar, Sarjo en Amber en misschien Majima en Dawda. Dus wordt een gezellige drukke middag voor ons. Maar voor al die kids (uit Brufut) een geweldige middag waarin ze kunnen spelen relaxen en vooral zwemmen. We maakten lunch voor de kinderen Gebakken ui en lunchworst met witte bonen in tomatensaus op senfur. En een beker Tiara erbij. Wat een traktatie.  Daarna gingen de kleren uit en sprong het hele spul in het zwembad. Fatima en Naba gingen later in de middag aan de was. Ik gebruikte de dag om wat administratie te doen, wat berichtjes en mails af te handelen en de blogs bij te werken.  Tot nu toe gaat het allemaal nog heel rustig, nu en dan een huiltje maar dat hoort erbij. Als straks de rest arriveert zal het bad een stuk voller zijn hihi. Maar we zien wel hoe dat gaat. Vanavond eten we Benechin voor de lunch.  Op het feest van Gambia for You had Claudia een stove (smokeless kitchen) gewonnen. Die had ze via Wendy aan iemand beloofd. Maar bij nader inzien had die niet zoveel interesse en was zijn huis niet goed genoeg om er een te kunnen bouwen.   Dus Wendy had aan mij gevraagd of ik wellicht iemand wist. Nou ja want Mariama en Boy zijn immers een nieuw huis aan het bouwen, daar kan het perfect dus. Na wat over en weer berichten sprak ik vandaag met Tineke , de project coördinator van dit gebeuren. Op zondag 6 januari krijgen Boy en Mariama hun stove. Daarna moet ie een paar dagen uitharden. Op donderdag 10 januari wordt de stove dan vervolgens afgewerkt. En vanaf dan kunnen zij in het nieuwe huis dus koken zonder rook in het huis zelf, wat een stuk gezonder gaat zijn voor iedereen.  Heel fijn dat we dat via via voor hen hebben kunnen / mogen regelen. Mede dankzij Claudia en Wendy dus. Fatima en Naba zijn inmiddels aan de was begonnen de kinderen spelen allemaal lief. Mariama en haar kids zijn nog niet gearriveerd. Ik app wat met Yus krijg twee leuke filmpjes van Henny en Kyan en Levi door.   Philipp is heerlijk aan het zingen buiten. Al met al hebben we een leuke gezellige dag een soort “familie Jatta zaterdag haha”.  Mariama arriveerde met haar kids en Majima, Dawda en Djembo (uncle). Majima en Dawda zijn de kids van Sabina en Djembo is de tommah van de oudste broer van Boy die in 2011 overleden is. In no time was het zwembad gevuld met kindertjes. Maar ook de kleden die we hadden neergelegd werden goed gebruikt en de hangmat de schommels en de fietsen waren in trek. Toen de dames wilden gaan koken bleek het gas op te zijn. Dus de branders werden buiten aangemaakt en er werd vandaag op houtskool gekookt. Dat gaat prima maar duurt stukken langer. De kids vonden dat niet erg toen ze eindelijk moegespeeld waren, het hele spul buiten opgeruimd en daarna de TV aan voor jawel “Home alone”. Al die kids zaten dus voor de TV wat een rust was dat. Majima en Babykee speelden met de poppen. Iedereen was zoet. Uiteindelijk gingen we vet laat eten, Maar dan moet je 14 kinderen en vijf volwassenen kwijt. Nou dat is allemaal prima gelukt. Alle kids aan de rode tafeltjes en op de stoeltjes en de bank en de dames aan salontafel en ik en Boy aten aan de eettafel.Een balf uurtje later was iedereen gelaafd. De magen waren vol en er was geen kruimel meer over. Na de afwas werd er een taxi gebeld. Babucarr kwam een deel van de kinderen ophalen. Babyke, Baby Aicha , Amber, Almamy en Omar bleven slapen. Nou dat werd een slaapfeestje dus. De jongens zouden in de woonkamer slapen. Dus we schoven de twee zonneligbedden samen tegen de muur en dekten die op met kussens en beddengoed. Vanwege het grote aantal muskieten in de woonkamer werd er ook een klamboe opgehangen. Tevens werd en een brander met Montega neergezet. Al met al een prima bedje dus voor de boys. De meisjes sliepen allemaal in de slaapkamer van Naba en kleine Amber sliep bij mij in bed. Babycarr kwam om de rest op te halen en Djembo maakte flink drama omdat hij ook wilde blijven slapen. En vervolgens omdat zijn éne slipper onvindbaar was. Sja ook na veel zoeken. Dus die ging op één slipper naar huis. Wij dronken nog wat vervolgens namen Naba en ik een douche en zijn daarna ook met  de kids in bed gedoken.

Vrijdag 7 december: Septictank afgegeraven

Vrijdag 7 december       Vannacht werd ik wakker om naar de badkamer te gaan. Ik was eigenlijk wel klaarwakker, dus besloot de laptop te gaan halen en door te gaan tikken. En dus zat ik al om half zes op bed achter de laptop. Eindelijk even de rust en de tijd om bij te bloggen, wat hard nodig was. Als het nu ook nog gaat lukken om de boel online te krijgen dan is het helemaal geweldig lol. Het is rustig in huis nu de kindjes weer in Brufut zijn blijven slapen, ook wel eens fijn. Pamoudo is bij Naba blijven slapen, dus die zullen wel laat opstaan. Ik ben heel blij met de staat van mijn huis (schoon) en tuin (bijgehouden) en zwembad (weer kraakhelder). Nu nog even wat dozen wegwerken de komende tijd haha. De temperaturen dalen langzaam , overdag ruim dertig graden en tot een uur of zeven ’s avonds, (daarna zakt het langzaam naar 24 graden) hoor he mij  niet klagen. Ik verkleur beetje bij beetje, sja ben nu eenmaal niet graag in de zon. Maar heb een gezond kleurtje en mijn gezicht ziet er weer wat minder moe en weggetrokken uit. En gelukkig heb ik weer wat energie al ben ik nog steeds erg moe. Ook de kilo’s verdwijnen langzaam maar zeker nu ik ook meer en meer lichamelijk werk doe. En eigenlijk helemaal op de (verwesterde) Gambiaanse voeding ben overgeschakeld (en nee we eten thuis niet in restaurants). Mijn maag speelt nu en dan nog op, maar de rest van de klachten is aardig onder controle. Nu durf ik dan ook eindelijk wel te bekennen, dat ik voor het eerst sinds we in Gambia komen ook Malaria heb gehad, en een fikse griep en buikgriep sinds mijn aankomst. Ik wilde dat liefst stil houden om niemand echt ongerust te maken. Natuurlijk wisten enkele mensen het wel, maar voor de rest had ik “buikgriep”.  Nu durf ik te zeggen dat ik het achter de rug heb en er gezond weer ben uitgekomen. Sorry dat ik het een tijdlang voor mezelf heb gehouden. De puppies zijn inmiddels allemaal met open oogjes, sommigen tijgeren al door het hok heen, anderen kruipen nog steeds. Ze piepen nu een stuk minder dus ik neem aan dat ze allemaal tevreden zijn. Cody neemt het moederschap echter ook op zijn Gambiaans. Ze laat haar pups geregeld alleen en neemt dan de benen de compound uit als ze de kans krijgt. Wel laat ze, ze geregeld allemaal drinken dus dat doet ze dan wel weer goed. Verder bedelt ze nog steeds de hele dag om voedsel, dat beest kan blijven eten. Drinken doet ze uit het zwembad ook daar zeur ik maar niet meer over. Wel is ze nog erg waaks voor haar kindjes ook.  Je mag erbij kijken maar niet aankomen. De buurkinderen dagen haar geregeld uit. Cody Cody roepend als ze in de compound deur staan. Net zo lang tot ze boos naar buiten komt rennen. Ik ben bang dat ze er straks nog een zal bijten. Maar de compounddeur afsluiten hier heeft geen enkele zin. Vandaag gaan Boy (en Pamodou denk ik) de septic tank afgraven. Daar zit enorme schade aan door de boomwortels. We  hebben dus een verzakking in de tuin en het beton brokkelt met grote stukken af. Het wordt nu gevaarlijk want een klein kind kan eronder schieten. Dus dat is het volgende project. Het loopt in middels tegen kwart voor acht en ik hoor leven in de kamer hiernaast. Naba had een kappersklant in Brufut. Dus ik denk dat Pamodou haar straks wegbrengt en dan Boy Thuis oppikt en met hem weer terug komt en dat ze dan samen aan de slag gaan. Verder komt Yus nog langs vanmorgen om te praten en onze twist bij te leggen. Dus er staan alweer wat zaken  op de agenda.   Nou ik was echt net gedoucht en aangekleed toen Yus ineens de slaapkamer instapte. Hij wilde praten. Ik heb eerst mijn haar gedroogd en we hebben toen toch echt eerst maar ontbeten. Yus wilde niets eten, Na het eten heb ik mijn korte broek maar weer uitgetrokken lol. IK trok een jurkje aan en maakte een boodschappenlijstje. Daarna reden we weg. Ik wilde graag naar het strand, Yus wilde liever in zijn huis praten. Dus reden we naar Bakoteh, al had ik daar vet weinig zin aan. Maar we hebben rustig gezeten en gepraat over de trubbels en irritaties die er waren. Het was trouwens aangenaam koel in zijn huis iets wat ik niet had verwacht. Tot de stroom uitviel toen veranderde dat al snel en zijn we maar weg gegaan. Nu gingen we op naar de weldermann voor 4 inch schroeven. Nou dat bleek een probleem. Nergens te krijgen hier in de buurt grr we kwamen uiteindelijk op het vijfde adres niet verder dan 3 inch. Ik besloot dat dat dan maar goed moest zijn J.  Ondertussen had ik ook mijn internet credit opgewaardeerd, want dat was echt helemaal op.  Dat gaat als volgt:” Je rijd naar een shop. Blijft in de auto zitten. De shopkeeper komt naar de auto, Jij geeft een bedrag zoals  500 GMD. Hij toetst dat in op zijn gsm. Dan geeft hij jou zijn GSM. Jij toetst jouw nummer in. Je krijgt dan een smsje met het bedrag dat is opgewaardeerd van zijn GSM. Dan toets je een code in op jouw gsm en maakt beltegoed over naar je internet tegoed. “ Vervolgens reden we naar Turntable om groenten te shoppen voor de avondmaaltijd : Rijst met Peppersoup. Toen we thuis kwamen troffen we alleen Boy aan.  Hij had de septic-tank opgegraven, omdat daar ze beton en de grond zo verzakt waren. Een beste klus met deze warmte. We waren bang dat er boomwortels door het beton heen waren gegroeid. Maar dat bleek gelukkig niet het geval te zijn. Er waren rattengangen onder de grond en het bleek (wederom) dat de grond hier ook weer vol zat met bouwafval zoals stukken beton ect. Die combinatie veroorzaakte verzakking, wat door de jaarlijkse regenperiode versterkt werd. En er bleek ook gewassen en water onder de grond te blijven staan.  Daardoor verzakt het nog meer. Nu  eerst de boel maar een beetje laten drogen, dan de puin terug erin en vervolgens wat extra grond erop. Maar de komende week hebben we dus een “gat” in de tuin. Verder had Boy ook de twee zieke bougainvilles eruit gehaald.  Deze tasten de ander  gewassen en bomen aan.   Verder had hij nog wat kleine klusjes gedaan in de tuin. En had omelette gemaakt (restje opgewarmd) en zat nu uit te puffen in de schaduw.  Yus en ik gingen bij hem zitten. IK maakte wat paste voor de lunch voor de heren, die allebei de helft aan Cody gaven. Die heeft de dag van haar leven haha.  Zelf at ik een paar crackers. Had daar meer zin in. De Nawec was geweest om de watermeter op te nemen vertelde Boy. Maar ze hadden geen rekening achter gelaten.  We zaten daar lekker te genieten van wat de drinken muziek en de schaduw.  Yus besloot peppersoup te gaan koken, nou dat was prima, dan hoef ik t niet te doen. Ik belde met Henny en die sprak ook een poosje met Boy. Even later kwamen de kinderen uit school. Anna ging rijst koken en liet het aanbranden. Yus en ik kregen weer een beetje woorden en hij ging weg voor we hadden gegeten. Dus Boy en ik aten alleen met de kinderen. Want Naba belde me (liet overgaan) Dus ik belde haar terug “Mum I dont have credit on my phone , and am already waiting 1,5 hour for a car”.  Ik zei dat ik Pamodou wel zal bellen om haar naar huis te brengen. Dus bewaarden we wat eten voor haar en Pamodou. Die at echter niet mee maar ging direct weer terug.  Naba at na en we deden de afwas, de kids in bad en bed en daarna ben ik gaan douchen. We keken een film op DVD en daarna nog één.  En toen ben ik lekker in bed gerold.

Donderdag 6 december Grote schoonmaak

Donderdag 6 december                Vanmorgen opgestaan en na het douchen lekker ontbeten. Mijn maag is weer wat rommelig maar dat zal door de domoda van gistermiddag komen denk ik. Dus een paar bakken thee naar binnen gewerkt en een broodje (met een mengsel van  aardappelpuree, gekookt ei, rauwe ui en mayonaise) gegeten. Sja je maag moet daar een beetje aan wennen lol die aparte eetgewoontes hier. Daarna ben ik aan de was gegaan. Naba had geen zin dus dan ikke maar.  Pamodou kwam uit bed rollen en na het ontbijt dook hij op het zwembad. Eerst fikste hij de pomp die we hadden, helemaal top want die deed t al een hele tijd niet meer. Hij moest hem (na het regenseizoen) overigens eerst helemaal uitgraven. Boy arriveerde wat later ook en ging direct weer in de tuin aan de slag.Ik wilde net aan de was beginnen en had twee emmers water klaar staan, Toen kwam de landlord, Hij kwam voor de halfjaarlijkse huur. We gingen zitten en hadden een praatje en daarna kwamen de papieren en de tas met geld (letterlijk) op tafel.  We hadden allemaal kleine biljetten van 50 GMD en dat is een enorm telwerk kan ik je verzekeren. Maar Mr Silva begon er niet eens aan. Hij zei ik laat ze wel tellen op de bank. Ze zouden je gewoon biljetten van 200 GMD moeten geven als je zulke bedragen opneemt. Ik was het met hem eens en die oude biljetten zijn geolied en dus ook lastig te tellen. Daarna hebben we gepraat over de dingen die gedaan moesten worden. Lieten hem de staat van het verfwerk zien (dat aan verschillende kanten helemaal afbladdert omdat ze voor het verven niet hadden geschuurd). Me Silva was not amused en zei de schilders terug te laten komen om hun werk te inspecteren . En daarna zouden we zien hoe het overgeschilderd zou worden. (vooral door wie dat het op zijn kosten gaat is duidelijk). Daarna praatje septictank die gerepareerd moet worden. Daar moeten we maar iemand voor laten komen en een offerte laten maken en dan zou hij zijn ja of nee geven om het te laten repareren. Maar dat moet eerst worden afgegraven om de exacte schade te bekijken morgen. IN elk geval gaat jet worden gefikst binnenkort. Eveneens op zijn kosten. Daarna opperde Naba zonder overleg ineens dat we “misschien” bij wilden bouwen en wat dan de consequenties waren, want in het contract staat dat we alle wijzigen bij vertrek moeten verwijderen. Mr Silva zei echter, dat als we (aldus hem, zoals tot nu toe alle veranderingen die we aan het perceel hebben aangebracht), het perceel zouden verbeteren, dat we dat echt niet hoeven te verwijderen bij vertrek. Maar adviseerde wel als we echt willen bouwen, om vooraf een tekening te maken en erbij te zetten wat we willen doen. Die stuurt hij dan naar Amerika waar onze officiële landlord (zijn broer) woont. Die geeft dan zijn voorkeuren of afkeuren aan en wel of geen toestemming. En die toestemming wordt dan gehecht aan het huurcontract, als officiële toevoeging. En dan hoeven we het later niet meer te verwijderen, als en ik zeg echt als , we besluiten om bij te bouwen. Dan vertrekt Mr Silva weer en kan ik terug naar mijn wasgoed. Ik doe de was in de badkamer en dat gaat prima, maar toen ik na de eerste sessie wilde gaan uitspoelen had ik geen water. Nee dat klopt Pamodou had de buitenkraan in gebruik. Dus na het wringen de was even gelaten voor wat het is. Daarna nat stof afnemen in mijn slaapkamer de gang en woonkamer. Vervolgens deed ik de afwas met een emmer water die Pamodou voor me had gevuld. . De herern waren inmiddels samen het zwembad gaan schoonmaken. Het werd gescrobt en geboend en het water werd gefilterd. Ook de zwembadstofzuiger kwam eraan te pas om de bodem goed schoon te maken (die een groene waas had). Daarna werd met schepnet de grotere dingetjes uit het water gevist en vervolgens met chemicaliën de water kwaliteit weer geborgd. Die was eind van de morgen prima. Maar het water bleef groen. Ik herinner me dat nog van het zwembad in Makasutu vorig jaar dat water was ook groen. Ebu, de halfbroer van Boy werd gebeld om eraan te pas te komen. Die zou eind van de middag komen. Daarna ging ik ons huis bezemen. Maar de opgestuurde bezem had een geknikte steel toen hij uit de container kwam. En die brak nu af. Dus Boy repareerde de bezem en ik veegde de boel met de Gambiaanse takkenbos. Ach ja t kost wat meer moeite, maar door het bukken blijf je wel leniger haha. Naba had een superluie dag. Die deed eigenlijk niks vandaag alleen Esme in bad en vertroetelen. Ach ja moet ook af en toe kunnen. Wel maakte ze nu en dan wat te eten of drinken voor ons. Ik haalde de vorige was af en bracht de inmiddels gespoelde en schone was naar buiten om op te gangen. Daar begon het grote wringen weer. Nu hielp Naba wel mee. Al snel wapperde de schone was lekker in het windje dat er stond. Ik was best trots op mezelf. Maar vroeg Naba om de vloeren te dweilen daar had ik geen zin meer in. Ik vouwde de was weg in de kast. Naba had inmiddels lunch gemaakt en we aten allemaal een hapje en zaten een poosje in de schaduw in de tuin uit te puffen, heerlijk relaxt. Daarna zijn Naba en ik al het beddengoed en handdoeken alvast in de nieuwe kast gaan vouwen. Dat geeft wat meer ruimte in de slaapkamer, bij mij omdat er dozen en kastruimte leeg komen. Bij Naba omdat er gewoon minder chaos komt. Haar slaapkamer zal wel altijd een zooitje blijven denk ik. Ik bemoei me er maar niet mee het is haar kamer niet de mijne ik hoef er niet in de leven. Vervolgens pakte ik nog wat dozen uit in mijn slaapkamer en borg de inhoud op. De heren gingen weer aan het harken daarna zodat alle losse blad en rommeltjes weer waren opgeruimd. Daarna relaxten de heren een poosje in de tuin met een glas wijn en een blowtje. Sja ook dat is Gambia lol. Naba ging naar Small World om het overgeboekte geld op te halen, maar kwam onverrichter zake terug. ER was geen geld. Dus even met Henny gebeld. Klopt er weas iets niet goed gegaan bij de overnoeking hij had daarvan al een email gekregen. Ze proberen het op te lossen en anders storten ze het geld weer terug op mijn bankrekening en moeten we het opnieuw doen. Geen geld dus nu ik ben blij dat ik er niet om zat te springen lol. Ebu kwam eind van de middag en bracht vanuit één van de hotels (hij werkt daar) een wondermiddeltje mee. Dat gebruiken ze daar ook. Ik informeerde even of het wel safe was, ja het was officieel zwemwater spul. Oké nou vooruit dan maar. Er werd een doek voor de mond gedaan en het werd opgelost in heet water, goed geschud en daarna toegevoegd aan het zwembadwater. In no time was het water stralend helder. Zo fijn om te zien vanaf morgen kunnen we weer gewoon zwemmen in schoon en gefilterd water. IK wilde vanaf de veranda n0g een aniti alg tablet in het zwembad gooien, maar wat ik nu precies deed weet ik niet, maar die tablet kaatste via het hoofd van Boy onder de auto van Pamodou en die stonden beiden aan het andere kant van de oprit. Mijn richtingsgevoel was even ver te zoeken. We lagen allemaal in een deuk lol. Boy biste de tablet onder de auto uit (ivm kids en Cody) en mikte hem alsnog in het zwembad. Baraka kwam langs om zijn maandgeld en zijn huur op te halen. Hij had een heel gesprek gehad met de landlords. Dat is een echtpaar. De man wilde de maandhuur wel voor hem verlagen met 500 GMD per maand dus dat zou mooi zijn. Maar zijn vrouw weigerde pontificaal en dus blijft de huur gelijk. Maar ik heb hem opdracht gegeven om vanaf nu niet meer per half jaar, maar per maand te betalen, dat geld krijgt hij dan via mij steeds. En echt actief te blijven zoeken naar een goedkoper huis. Bovendien zijn er plannen van vrienden van ns die een huis in Gambia zoeken. Mochten ze daar in slagen, dan kan de familie van Baraka daar als watchman in gaan wonen en zullen ze hun huisje dus ook verlaten. Vandaar dus de maandbetaling. Want van eerdere ervaringen weet ik, als je hier iets  vooruit betaald dat het soms erg moeilijk is je geld terug te krijgen als de deal niet doorgaat. Baraka haalde nog even melk voor ons omdat ik inmiddels aan het eten voorbereiden begonnen was. Anna en Philipp bleven nog een nachtje in Brufut logeren op eigen verzoek. Ik ben best trots op mezelf heb vandaag heel veel gedaan en eigenlijk zonder enige moeite. Maar ik stink wel waar ik sta om het maar even platvloers te zeggen. Al dat gezweet haha ik ben net een echte Gambiaan nu. Na het eten dus snel onder de douche gesprongen gevolgd door Naba en Pamodou. Ook Boy vroeg of hij nog even mocht douchen, ja natuurlijk mag dat. Met elkaar nog wat gedronken en toen ging Boy naar huis.  Ruim twee uur later appte hij ik ben thuis Goddank. Geen enkele auto wilde stoppen dus ben uiteindelijk maar gaan lopen. Maar gelukkig kon ik het laatste stuk meerijden met een vriend achterop de motor. IK lag toen al lang in bed toen die app kwam het was al ver na elf uur. Ja een taxi scoren naar buiten het toeristengebied (wij wonen bij Turntable daar kan je altijd komen) zoals richting Tanji iof Brufut is in de avond vaak een probleem. Maar ook hij is uiteindelijk thuis gekomen. Mariama en zijn kinderen waren al diep in slaap toen hij thuiskwam. Net als ik, want ik ben even gaan plassen en ben snel weer in bed terug gedoken.

Woensdag 5 december: Dozen uitpakken en op bezoek in Jalambang

Woensdag 5 december Fijne Sinterklaas iedereen, dat gaat hier met ruim 35 graden aan onze deur voorbij hoor. Vanmorgen opgestaan om negen uur en gedoucht. Daarna gaan ontbijten. Dat smaakte prima. Ik ben even gaan opruimen en stof afnemen en daarna achter de laptop om blogs te gaan tikken. Een poosje met Wendy gechat en ondertussen probeerde Boy een Ikea vakkenkast in elkaar te zetten. Maar wederom waren we een doos kwijt. Nu alles op de lijst goed gecontroleerd en we missen dus maar liefst acht bananendozen / pakketten in deze zending. Das op 115 dozen toch wel een fiks aantal. Zonde van de centjes van de verzendkosten, om nog maar niet te spreken over de inhoud die ook een hoop gekost heeft. Nieuwe tweepersoonsdekbed, tweepersoons speciaal rolkussen, twee dozen met nieuwe schoolspullen, een doos met nieuwe educatieve spelmaterialen speciaal aangeschaft en een doos vol boodschappen en twee dozen met kleding. Alles bij elkaar toch voor aardig wat centjes wat gewoon “verdwenen is”. Daar baal ik dus best wel van. Na een telefoontje met Westfield kreeg ik te horen dat alles daar weg is, dus andere mensen hebben nu onze spullen denk ik. Dus dat zullen we wel nooit meer terug zien, maar ik baal er wel stevig van eigenlijk. Maar terug naar de kast… Het vergde wat organisatie en inventiviteit, want we misten planken en bevestigingen. Maar na wat overleg zijn we eruit. Het model kast is hetzelfde gebleven, de indeling is chronisch veranderd, maar hij is bruikbaar. We moesten even wat winkels af, want “even” vervangende materialen kopen is er niet bij in Gambia. Maar Pamodou en Boy hebben t samen gefikst. Hij staat in elkaar. We moeten alleen nog ff drie extra lange schroeven bijkopen, want daar hadden ze zich mee verrekend. Inmiddels zit de lunch er ook al op en staat de kast op zijn plaats. Heeft Naba de was aan de lijn, ik de boodschappen in huis en de vorige was gevouwen. En zelfs zowaar op de blog van gisteren na helemaal bij geblogd en geschreven. Nu gaan we even de boel opruimen en daarna vertrekken we naar Jalambang om eindelijk mijn huis te gaan bekijken dat op “Danso Kunda” staat. Ik ben benieuwd, ik moet daar straks toch twee a drie nachten gaan slapen.  Dus even fijn dat Boy (zit in de bouw) en Pamodou (electricien) mee gaan om even goed te kijken, die zien meer als ik. Anna en Philipp blijven vannacht in Brufut slapen, omdat we waarschijnlijk laat terug zijn. Nou na een lange rit kwamen we aan in Jalambang, waar men me nog steeds na riep als “amber amber” ipv toubab toubab. Ze kennen me dus nog. We reden naar de compound en Musa zat al te wachten. We werden allemaal verwelkomt en daarna mochten we het huis gaan zien. Oké huis is een enorm groot woord. De slaapkamer (één van de twee) vertoonde wat termieten gaten in de muur en een fikse scheur, maar volgens Boy was dat wel te fiksen. De andere slaapkamer wordt nog steeds gebruikt als opslag en daar staat ook de accu van de solar installatie. Waar ze dus steeds bij moeten kunnen als er iets is. Hmmmm dus altijd mensen in “mijn” verblijf wil ik dat wel. Boy loste dat simpel op, die slaapkamer sluiten we af zodat ze niet door jouw huis hoeven om daar te komen, want er zit een deur aan de buitenkant die kunnen ze dan gebruiken, de tussendeur maken we gewoon dicht. Oké das één probleem ondervangen. Geen licht, maar ook dat kan worden opgelost via de solar installatie en er zal een stopcontact komen, zodat ik in elk geval mijn GSM of laptop kan opladen. Geen badkamer en/of toilet voorzien zelfs geen lokale. In de ruimte die daarvoor was ( zeg maar mijn achtertuin) zitten nu geiten. Ik kan evt wel de badkamer van de buren (de jongste broer van Musa en zijn gezin) gebruiken… weinig privacy dus. Maar ook daar was geen toilet voorzien. We denken er even over na, hoe we dat gaan oplossen. Maar dan komt het grootste probleem……In de muren van de woonkamer zitten echt enorme gaten (denk aan meer dan 1 m2 oppervlakte), die volledig door termieten zijn opgevreten. Sja termieten zijn gek op mudhouses…Ik haakte daar eigenlijk wel op af. Maar Boy en Pamodou zeiden niet nodig. Er is spul voor de termieten dat dood ze wel, en dan ben je voor enkele maanden safe. Maar tegen die tijd vormt zich vanzelf wel weer een nieuwe lading termieten vrees ik. We smeren de gaten gewoon dicht en dekken desnoods de onderzijde van de muren af met corgate (=ijzeren golfplaat, hout is mooier, maar daar vreten termieten ook zo doorheen). Daarna de muren aansmeren en egaliseren (wederom met modder) en een paar nachtjes laten drogen. Dan een verfje erover en het is gefikst. Zelf wil ik nog graag sloten op de voor en achterdeur. Ik maak aan de voorzijde in een hoekje van de woonkamer denk ik mijn geïmproviseerde badkamer en toilet. Dat scheid ik dan ook af met corgate van de rest van de woonkamer. Dan evt later misschien iets op de vloer, al is dat mij ook wel oké zoals die nu is. Die deur naar de slaapkamer dichtmaken met corgate en dan een beetje aankleden. Het zal geen luxe paradijs worden, maar wel een eigen plekje voor me waar ik kan slapen te midden van mijn eigen spulletjes. De negen kinderen van Musa en de drie van zijn jongste broer, op de compound zijn verlegen. De twee vrouwen van Musa reageerden beiden anders, Nenneh de oudste (37) was hartelijk en spreekt Engels. Penda de jongste (27 en flink zwanger) moet me niet dat zag ik direct al, en ze spreekt ook geen Engels dus communiceren wordt dan als lastiger. Ach de tijd zal het leren, ik ga er maar voor tijdelijk heen gelukkig. We kregen nog een rondleiding in het huis van Musa zijn gezin. Daar was achteraan een badkamer en een toilet gesitueerd, misschien eens even babbelen of ik daar ook gebruik van kan maken. Na een poosje babbelen vertrokken we weer. Het was inmiddels donker. Onderweg kochten we nog een fles water. Rond negen uur waren we weer thuis en kookten snel pasta. Nadat we met zijn vieren hadden gegeten gingen de heren even douchen (ja das hier luxer dan thuis) en vertrokken daarna weer naar Brufut. Naba en ik hadden de afwas gedaan en dronken nog wat en zijn toen ook gaan slapen. Het was een drukke dag met veel impressies. Maar het huis ziet er alweer een stuk beter uit met een hoop dozen eruit.

Rommeldagje

Maandag 3 december wakker geworden om acht uur maar geen zin om op te staan. Het weekend heeft er best wel ingehakt merk ik. IK was natuurlijk al moe en had migraine maar kan gewoon goed merken dat twee weken ziek zijn er aardig in heeft gehakt. Vandaag dus maar eens even rustig aan doen. In bed een videocall met Claudia gedaan dat was zo gezellig even heerlijk bijkletsen en samen lachen in het Nederlands. Daarna nog een poosje aan getut en vervolgens maar eens gaan opstaan. Schoon wasgoed in de kast geruimd en het bed opgemaakt. Ik kreeg een massage met bamboo olie voor mijn knie dat wordt nu dagelijks twee keer gedaan en ze geloven heilig dat ze mijn knie daarmee gaan genezen. Geloof in natuurlijke producten is hier gewoon nog erg groot. Ik ben sceptisch maar denk dan, ach baat t niet dan schaad t ook niet het is immers uitwendig.  Er komt vandaag weinig uit mijn handen dat weet ik nu al. Ik ga maar proberen wat te schrijven. We zouden eigenlijk een namingceremony moeten houden voor de negen pups, want vandaag is hun achtste dag haha. Maar dat hebben we toch maar niet gedaan lol. Ik vond  net een zeer onaangename verrassing in de koelkastlade waar ik niet vrolijk van werd. Dus weg gekieperd en de dingen die ernaast lagen maar snel afgewassen. De lade staat nu in een chloor sopje. En dan nu achter de laptop… Na een poosje schrijven kwam Boy en ging weer aan de slag in de tuin. Zo lief hij heeft in een week tijd al meer gedaan dan onze eigen tuinman in al de jaren dat we hier wonen heeft gedaan haha. En hij heeft er ook echt plezier in en dat is te zien als hij bezig is. De tuin is helemaal schoon de fruitbomen worden bijgehouden en dagelijks gesproeid. Hij heeft al een nieuwe ent voor de citroenboom geplant. Is tuinkers en zonnebloemen aan het planten etc etc. Ik ben daar wel heel blij mee. Helpt ook overal in huis mee. Eigenlijk hebben we deze dag niet superveel gedaan. Ik heb een pittig gesprek gehad met Yus en ben na het avond eten (Domoda) eigenlijk al naar bed gegaan. Dus korte blog en geen foto’s vandaag sorry.

Trouwerij, Ashobee, autopech, Russin in de leer... leuke dag

Zondag 2 december       Vanmorgen uitgeslapen en daarna opgestaan gedoucht en ontbeten. Wasgoed gevouwen en een beetje opgeruimd. Daarna jurk gestreken en wat wasgoed terug in de kast gedaan. Nogmaals afgespoeld en me daarna in de ashobee gestoken. Een tas ingepakt en een fles tiara gemaakt. Yus kwam me ophalen maar we maakten nog snel wat foto’s van mij en samen met Naba. Daarna gingen we eerst op bezoek bij zijn familie in Brikama. Dat was vanouds gezellig. Ik stapte de auto uit en werd direct omarmd door “granny” ze deed super haar best om er wat Engels uit te persen. Nadat ik me uit haar omarming had losgemaakt, liep ik om de auto heen om mijn tas te pakken. Ik draaide me om en kon nog net Yussu opvangen. Hij hing direct om mijn nek. Zo’n lief joch, Yusuphas tommah van zeven jaar oud. Hij heeft de ziekte van Duchéne en je ziet hem langzaam achteruit gaan. Maar hij red zichzelf aardig en is stapelgek op mij. Dus ik met mijn lange jurk, Yus op mijn heup en aan tas om mijn nek en Njima en Djembo aan mijn andere hand door het mulle zand lopend. Kleine Muhammed kan nu lopen, de zwangere zussen Maimouna en Fatou hebben flink gegroeide buiken. Fatou maakt zich flinke zorgen, bij de laatste echo kreeg ze te horen dat het er misschien drie zijn. Ik heb gevraagd of ik mee zou gaan naar de volgende echo, of dat ze iemand vraagt de echo te filmen, zodat ik eens kan kijken op het scherm. Ze heeft al drie kids en is vrij tenger, dus zes is een heleboel en voor haar waarschijnlijk een hele zware zwangerschap ook. Dus ik ben benieuwd… Faama Ibrima is ook weer een beetje ouder geworden, maar nog steeds vief en heeft de wind er goed onder. De geit ontsnapte nog dus jongste broer Musa kreeg een schop onder zijn kont, dat hij haar had laten wegglippen en moest haar gaan vangen. Maar dat was niet nodig want faama had haar al gevangen lol. Stevig een voorpoot vasthoudend (het beestje hinkte op drie poten achter hem aan) werd ze naar haar plek terug gebracht. Baama Fatou maakte speciaal voor mij een pot verse bamboo-oil met menthol om mijn knie te behandelen. Ik zie het allemaal wel. Dagelijks twee tot drie maal insmeren en inmasseren was het devies. Dus dat gaan we dan maar proberen. We aten Domoda voor de lunch en dat smaakte heerlijk. Daarna kwam faama met twee saroo en een zak sinaasappelen aanlopen. Zo lief allemaal. Wij hadden op onze beurt een zak vol lege sap en melk pakken bij ons die hij graag gebruikt om te stekken. De kids allemaal weer verwend en even gespeeld. Yussu kan nog steeds in het Nederlands tot vijf tellen. En hij is daar zo trots op. Al snel daarna moesten we door. Want de collega van Yus trouwde om vijf uur stipt. Nou dat stipt lap ik dan aan mijn laars. GMT waarschijnlijk, maar na een aantal zandwegen te hebben gereden kwamen we op tijd bij de compound aan. Onderweg in het gehobbel was ik er zowaar nog in geslaagd om nieuwe eyeliner en lippenstift aan te brengen zonder er als een clown uit te zien. (al maakt dat hier niet uit lol met die vreselijk zware make-up die de dames hier dragen en de heren mooi vinden, maar laat mij maar subtiele make-up gebruiken). De trouwerij was in Brikama Sanchaba, een buurt waar zeer zelden blanken komen. Dus we werden al door een stoot kinderen achtervolgt toen we er nog niet eens waren. Daarna blokkeerden ze de auto wachtend op snoepjes. Maar helaas vandaag even niet. Na een paar welgemikte opmerkingen kon ik mijn portier openen. Toen moesten we een eindje door het mulle zand wandelen, dat valt niet mee met slippers en een iets te lange jurk achtervolgt door zo’n 40 gillende kinderen die je allemaal proberen aan te raken. Dus maar even gaan zitten en iedereen even mijn arm laten voelen, ze proberen dan of de kleur echt is , of dat ze het eraf kunnen poetsen. Toen ik er klaar mee was liep ik weer verder en gingen we de compound op. Veel mensen daar al, duidelijk een dames en herenkant ow jee ik ken hier niemand. In een hoekje zaten de collega’s van Yus, een soort van “happy corner” want de meesten waren aan het blowen dus er hing een “fijne” geur daar. Na een heleboel handjes schudden en complimenten over mijn outfit kon ik ook gaan zitten. Ik kreeg een boel verschillende talen te horen, de één brabbelde nog meer onverstaanbaar dan de ander, maar het was echt een “Bob Marley Corner” lol. Na een poosje kwamen er nog twee blanken aan, en mijn vrees werd al snel waarheid toen ik hen zag. Het waren Russen uit het Mansea hotel. Zij war een struise grote vrouw met een ienemini roze hotpants en een wit off-shoulder shirt. Hij was een klein mannetje in het geel met een kapiteinspet op en een grote camera om zijn nek. Mijn eerste gedachte was, zo gekleed ga je toch niet naar een Moslim huwelijk??? Toen ze haar mond opendeed was mijn irritatie nog groter. Ze zat gewoon al die dope gasten te versieren daar. Maar goed ik zette me erover heen en na een poosje zei ik tegen Yus : “Zullen we wat meer daar gaan zitten dan kunnen we straks alles beter zien en zit ik meer aan de vrouwen kant wat ik zelf gepaster vind”. Dus met stoel en al (ik had nu een goede stevige stoel wat met mijn gewicht wel beter is ) verhuisden we naar redelijk dicht bij het kleed waar de ceremonie zal plaatsvinden. De bruidegom kwam Yus nog even begroeten, de bruid was zoals gebruikelijk nergens te zien.  Toen het tijd was voor de ceremonie verzamelden de mannen zich met stoelen rond het kleed de vrouwen bleven op gepaste afstand. Yus bleef gelukkig gewoon bij me zitten. Toen zag ik het gebeuren….. De Russische dame zette zich pontificaal direct naast het kleed, aan de mannenzijde en zat vlakbij de Imam. Met haar opgesneden roze hotpants, zat ze daar met haar benen wijd, al lachend en knikkend naar alle mannen. Ik hoorde de dames achter me al geshockt praten en ik zag enkele mannen zeer fronsend richting haar kijken. Ik voelde me enorm opgelaten als “mede blanke” en overlegde met Yus of ik haar erop zal aanspreken. De tijd was kort en niemand anders maakte aanstalten (Gambianen zijn daar te beleefd voor). Ik nam een besluit en liep keurig achter de mannen langs en vroeg haar zachtjes of ze alsjeblieft aan de vrouwen zijde wilde gaan zitten, omdat ze geen moslima was, en geen man en dat men zich eraan ergerde dat ze daar zat. En voorzichtig opperde ik dat ze ook niet echt op deze ceremonie gekleed was, en of ze wellicht een wrapper bij zich had om zichzelf iets meer te bedekken? Ze schrok een beetje, verontschuldigde zich dat ze dat niet wist. Ik zei haar dat dat niet erg was en dat haar driver haar dit had moeten vertellen, maar die was zo stoned als een garnaal dus daar moesten we niet teveel van verwachten. (dat zei ik er dus niet bij). Ik voelde me best een beetje opgelaten, liep echt op eieren, maar kreeg nadien allemaal dankbare knikjes van de mensen, dus ik had in hun ogen iets goeds gedaan.  Zij liep met stoel en al dwars tussen de mannen door naar de dames kant. Terwijl ik netjes wederom achter de mannen langs liep en plaatsnam. Ze ging naast me zitten en vroeg me van alles, was wel oprecht geïnteresseerd. Ik legde zoveel mogelijk uit. Na de officiële ceremonie kwam de bruidegom erbij legde zijn beloftes af en daarna werd er gegeten en gedronken door de heren. De overige blikjes drinken en de colanoten (gekleurde noten) werden uitgedeeld onder de gasten. Onze enthousiaste Russische vroeg wat moet ik hiermee. Yus en haar driver zeiden “opeten”. Ze gaven haar een stukje. Deze noten zijn extreem bitter dus het gezicht sprak boekdelen. De Gom ging weer naar binnen en terwijl er wonjo werd uitgeschonken voor de gasten, jammie op zo’n warme dag,  kwamen de bruid en haar bruidsmeisje de Imam bedanken en daarna alle gasten een handje geven. Daarna werden er foto’s gemaakt van het bruidspaar en de bruidskinderen. Waarbij de Russische ook veelvuldig werd gekiekt omdat ze overal vooraan stond. Toen ze terug kwam, en op haar stoel ging zitten, zei ze dat ze ook wel een glas rode wijn wilde. Gelach alom natuurlijk, immers officieel drinken moslims geen alcohol. Ik legde haar uit dat het Wonjo was. Maar dat was inmiddels op. Ze zei “O maar ik heb ook al geen blikje drinken gehad”. Sja ze was druk met zichzelf op de voorgrond zetten en zich had in de ogen van velen “misdragen”. Gambianen zijn inderdaad te beleefd om daar iets van te zeggen. Maar weten door dit soort “ik sla je per ongeluk gewoon over” acties dan toch hun misnoegen te uiten. Toen ze even later ook nog eens door de stoelpoten van haar plastic stoel zakte en zeer genant en onvrouwelijk languit in het zand belandde, zag ik menigeen stiekem achter de hand gniffelen. Al schoten ze haar ook te hulp met veel sorry sorry’s werd ze weer overeind geholpen. Nadat de wonjo op was en de colanuts veilig opgeborgen, namen we onze stoelen mee en liepen de compound af. Buiten de poort, gewoon langs de straat zaten al veel meer gasten. We zochten we een plekje in de schaduw en daar genoten we van een heerlijke maaltijd van noodles met kip aardappels en saus, met mayonaise en ketchup erbij natuurlijk. (En gegeten met de handen want bestek was er niet) Ook kregen we een heerlijk koel blikje fris. Het hele gebeuren van is dat witte vel echt voelen, begon weer van voren af aan. Maar toen we eten kregen hebben we de kindjes weggestuurd. Het eten was echt lekker en ik had ook best trek. Na het eten bleven we nog even een poosje gezellig zitten. Het bruidspaar kwam nog even langs om alle collega’s een handje te geven. Daarna namen we afscheid en liepen naar de auto terug. Die wilde eerst niet starten, maar na enkele pogingen deed hij het gelukkig. Nu reden we naar Airport Junction. Onderweg heb ik verschillende keren geprobeerd om Naba te bellen maar die nam steeds niet op. Dus maar een app gestuurd. Net voorbij de afslag naar de Trafficlight belde ze terug. Ze waren nog in Faji Kunda op de andere trouwerij waar de Ashobee was. Dus wij omgedraaid en daar heen gereden. Daar was het echt enorm druk alle drie de feesten van de dag ervoor waren nu een groot feest. Overal zag je Ashobee wel tien verschillenden. Wachtend op Naba werd ik om mijn nek gevlogen door Janhne, de zoon van Boys oudste broer, die vroeg waar Boy was. Toen Naba en Mariama er waren reden we naar de locatie waar de familie Jatta aan het eten was. We wachten netjes tot ze klaar waren. Ook hier kreeg ik als toubab veel complimenten over mijn Ashobee. Fatou voerde me nog verse zure melk deze was wel heerlijk en smaakte naar Yoghurt jammie. Daarna reden we terug naar Brusubi. Op de achterbank, Naba, Mariama, Fatima en Esme. In het donker raakten we in de zandwegen van Sukuta de weg kwijt en vroegen het twee keer. Vervolgens reden we de auto vast in het mulle zand lol. Dus wij allemaal uitstappen met het plan om te gaan duwen. Dat zou een charmant gezicht geweest zijn denk ik, allemaal Ashobee dameskonten naar achter gebogen achter een auto duwend hihi. Gelukkig kwam er een bushtaxi aan en enkele hulpvaardige mannen beschermende ons van deze blamage lol. Verder ging het weer en nu allemaal wel gelukt gelukkig. Uiteindelijk kwamen we in Brusubi aan, Yus was tureluurs van al die kakelende vrouwen denk ik. Daar stond Babucarr alweer te wachten. Samen met Fabakary had hij Anna en Philipp opgehaald en zou Mariama en Fatima weer meenemen naar Brufut. Binnen nog wat foto’s gemaakt en daarna gingen ze. Ik voelde me zo vies en door gezweten dat ik direct onder de douche gesprongen ben en daarna in bed ben gerold. Het was een top weekend, maar man man wat was ik moe na twee van die lange dagen.