Amber_in_Gambia.reismee.nl

Afscheid nemen en opnieuw beginnen nog 55 dagen........

Afscheid nemen en opnieuw beginnen

Twee weken geleden stapte ik bijna op het vliegtuig naar Nederland. Na een laatste (vanwege oorontsteking verlengde) vakantie in Gambia. Eenmaal thuis aangekomen kreeg ik een zeer moeizaam weekend met heel veel pijn te verwerken. Het verergerde na de vlucht flink en ik ben dat weekend zelfs nog ermee in het ziekenhuis geweest. Na de behandeling daar volgde een ontsteking in de bijholtes, zwaar ontstoken ogen en een loopneus. Nu twee weken verder draag ik nog steeds mijn bril omdat ik nog geen lenzen kan verdragen aan mijn ogen. Maar nu komt het einde van de pojn en ontstekingen en dus de genezing hopelijk langzaam in zicht.

Twee dagen later ging ik alweer gewoon aan het werk… Met een weemoedig gevoel, want eind oktober is het definitief afgelopen. Dan hef ik mijn opvang definitief op. Ik heb er dan een mooi rond aantal jaren als Gastouder opzitten, Gastouder in allerlei varianten. Bij mij thuis, aan huis bij de gezinnen en op PGB basis. In al die jaren heb ik heel veel kindjes mede helpen opgroeien van hulpeloze baby’tjes naar zelfstandige kleuters en schoolkinderen. Hebben we meegeleefd met de soms nog jonge onzekere kersverse papa’s en mama’s. En met allerlei gebeurtenissen in de gezinnen en hielpen de ouders soms een handje in hun groei naar goede zelfstandige opvoeders.

Daarnaast hebben we in onze gezinssituatie heel veel meegemaakt, van liefdesperikelen tot ruzie met hun ouders, wegvallen van ouders tot aan zwangerschap en tijdelijke inwoning bij ons aan toe. Want ik was niet alleen gastouder, maar ook stagebegeleider en examenbeoordelaar van een flink aantal “rugzakstagiaires”. Ons huis was altijd een open deur en onze privacy was al die jaren ver te zoeken. De onregelmatige werktijden waren niet altijd gemakkelijk te combineren met een “normaal leven buiten het werk om”. Soms vergde dat best veel van mij en ook van Henny die me altijd zoveel mogelijk bijstond en raad gaf. En die me altijd overal naar toe reed als ik weer eens een cursus, training of bijeenkomst had. Hij deed dan meestal die training of cursus gewoon gezellig mee. Mede daardoor is hij inmiddels eveneens een halve professional in de kinderopvang geworden.

Het afscheid nemen is begin dit jaar begonnen, wel afvloeiers die vier jaar werden, maar geen nieuwe kindjes meer aangenomen op de lege plekjes en nu zit het er dus bijna op. Over enkele weken gaat het laatste kindje ook weg en dan stop ik. En een week later ga ik "semigreren" naar Gambia. Ik blijf gewoon Nederlandse hoor en zal er niet permanent gaan wonen. Steeds periodes van een half jaar daar en dan weer even hier.  En ik ga alleen , want mijn man moet nog drie jaar werken. Maar we hebben daar al enkele jaren een huis en een foundation dus ik weet waar ik terecht kom. Het wordt geen “Ik vertrek” verhaal. In Gambia ga ik kinderen van 3 tot 13 jaar begeleiden, op kleinschalige en geheel vrijwillige basis. Kinderen die momenteel buiten de boot vallen qua kansen op onderwijs. Die wil ik op één op één basis gaan begeleiden. Daarnaast ga ik moeders taallessen en ook zwemlessen geven, dat staat al een poosje in de planning. Of het allemaal gaat lukken de tijd zal het leren, maar ik moet ergens beginnen.

Sinds mijn thuiskomst ben ik dus ook al druk aan het pakken. Persoonlijke spullen maar zeker ook educatieve materialen die ik daar weer kan gebruiken. Daarnaast ben ik ook heel veel spullen van de opvang aan het verkopen aan collega’s. Alle opbrengsten gaan weer mee naar Gambia en worden daar weer in de kinderen geïnvesteerd. Ik leef nu in een huis met dozen nu en dan, maar het is voor een goed doel. En de collega’s begrijpen dat ook en geven ruim voor de spullen die ze overnemen. Soms zie ik spullen met lede ogen verdwijnen zoals mijn Kamishibai en de vertelplaten boeken, maar ook andere dingen waar ik door mijn werk aan gehecht ben geraakt. Maar niet alle hier gebruikelijke materialen zijn in Gambia opnieuw inzetbaar. Dus dan kan ik er beter hier andere collega’s en kindjes blij mee maken.

Vandaag heb ik mijn vlucht geboekt en dan staat het er ineens zwart op wit. “Nog 55 dagen…” Nog 55 dagen ben ik in Nederland en dan vertrek ik en zal ik deels Afrikaanse worden in het dagelijks leven. Ik ga eindelijk mijn jeugddroom verwezenlijken die ik al 40 jaar koester. En dat is mooi, dat is prachtig, maar het is ook dubbel. Ik vertrek naar het andere eind van de wereld en laat alles hier achter, mijn huis, loopbaan en bedrijf, mijn spulletjes rondom me, mijn buren, kennissen, vrienden en familie. Ja zelfs mijn echtgenoot. Het zal dan straks ook best even flink wennen worden. Al was ik er al vaker alleen, maar dan was het voor een maandje of zo. Nu ga ik ineens voorgoed. Al zullen we nog wel heen en weer pendelen allebei natuurlijk. Nu is het aftellen 55 dagen lijkt nog lang maar nu zullen ze waarschijnlijk voorbij vliegen.


Herhaalde vraag om hulp

BELANGRIJK.......

Sorry dat ik jullie hier nogmaals een mailing over doe toekomen, maar ik wil gewoon dit gezin zo graag helpen, dus ik breng het toch noeg een keertje onder jullie aandacht hopelijk helpt het......

Vijf weken geleden postte ik op facebook en in mijn Reisblog al het onderstaande bericht. Heel veel mensen reageerden dat ze wilden helpen. Helaas bleek tot een week geleden nog niemand iets te hebben gestort om deze mensen te willen /kunnen helpen. Dus poste ik het nogmaals op facebook. Want de tijd raakt op. Als we niet voor 1 november het totaal benodigde half jaar bedrag van € 390,- bij elkaar krijgen staat dit jonge gezin misschien op straat. Ik hoop dus echt dat we met elkaar het benodigde bedrag bij elkaar kunnen krijgen om hen te kunnen helpen.

Inmiddels wordt er achter de schermen nog steeds hard gezocht naar een goedkopere woonruimte en misschien hebben we die gevonden. Daarover hopen we snel uitsluitsel te verkrijgen. Als dat doorgaat heeft het gezin per half jaar nog steeds zo'n € 250,- nodig, maar dat is al een stuk minder. Maar dat is dus nog niet zeker.  

De vader is inmiddels ook aan het werk in de bouw maar verdiend slechts € 2,25 per dag, waarvan ook alles gedaan moet worden. Dus dat zet niet veel zoden aan de dijk voor de huur. Uw hulp blijft dus nog nodig. Daarnaast bllijven we ook zoeken naar een of meer vaste sponsoren om dit gezin nog een tijdje te kunnen ondersteunen.  

Het is ontzettend fijn dat er nu de afgelopen dagen wat donaties binnen zijn komen, dank jullie wel.... Er is nu bijna 200 euro verzameld voor deze familie. In grotere en kleinere bijdragen, want ja iedere euro is er één mensen !! En vele kleintjes maken ook een grote. En samen komen we er en dan kan de familie in elk geval weer een half jaar wonen (hopelijk zelfs langer in de goedkopere woning) En kunnen de kindjes (de oudste dan) gewoon naar school gaan over drie weken. En hebben we een half jaar om te zoeken naar een nieuwe sponsor.  Heeft u interesse om het gezin te sponsoren dan horen we dat ook graag van u ,neem dan even contact op met mij persoonlijk. 

Iedereen die iets wilt bijdragen voor deze familie kan een bedrag  (klein of groot) overboeken naar AME vd Ven - Amhen for Gambia Foundation Iban NL91 INGB 0792 5491 04 ( BIC code van ING is INGBNL2A)  Vermeld er alsjeblieft bij :  Huurbijdrage familie Drammeh.. Dank jullie wel voor een eventuele bijdrage...... 

De oorspronkelijke oproep:

Wederom hebben wij een vrij dringende oproep. Tamelijk urgent gezien het korte tijdsbestek. Door het wegvallen van enkele sponsoren dreigt een jong gezin met twee meisjes van 3 en 1 per november aanstaande wederom op straat te komen staan. mochten zij niet kunnen blijven moeten ze terug naar de binnenlanden naar hun round hut en kunnen hun kindjes niet meer naar school, omdat in dat geval ook hun schoolsponsor zich terug gaat trekken. Voor dit gezin dus vergaande gevolgen. We zijn samen met dit gezin dus dringend op zoek naar enkele sponsoren die hun hierbij willen gaan helpen. In totaal is er een bedrag van € 390,- euro per half jaar (vooruit te betalen in november en mei) nodig om hun in het huis te laten blijven. Voor Gambiaanse begrippen geen goedkope woning, maar we zoeken al twee jaar tevergeefs naar een goedkoper alternatief. . Het sponsorbedrag kan evt door meerdere mensen gezamenlijk worden ingebracht gezien de grootte van het bedrag. Mocht u iemand of enkele mensen weten die hieraan willen werken , of mocht u een ander huisje in de omgeving Brusubi Bijilo Sukuta Brufut weten dat beschikbaar is, dan horen we dat graag zo snel mogelijk. U kunt mij bereiken via pb en ik reageer zo snel mogelijk.

Vlechten drijfzand heks regen en trouwerij

Donderdag 30 augustus                Vanmorgen bijtijds opgestaan. Immers mijn haren moesten ingevlochten worden. Maar er was nog niemand wakker en dus ben ik maar gaan zitten lezen. Bloggen lukt nog steeds niet want er is geen laptop meer voorhanden en dus maar via mijn GSM op facebook een blog ingetikt. Man wat een extra werk is dat lol in een blogscherm tikken gaat toch gemakkelijker hoor. Het is dan ook een wat korter blogje geworden dan jullie gewend zijn. Anna had alweer eitjes gekookt en Philipp ging senfur kopen en even later zaten we aan het ontbijt. Anna heeft haar moeder wakker gemaakt omdat ze mijn haren zou invlechten. Dus die kwam (wat traag) ook op gang. Ik heb wat gemengde gevoelens over dat vlechten, want het staat mij volgens mij echt niet. Maar zij wilt het al zo lang en zo graag een keer proberen. En Yus wilde ook wel eens zien hoe mijn haar in vlechtjes eruit zag. Dus vooruit dan maar. Het werd een lange zit. Onderwijl kreeg ik een appje van Janny en Gerard of ze straks mee mochten rijden naar de trouwerij van onze kennis. Dat was natuurlijk geen probleem. Als ik tenminste vervoer heb. Want Size zou langs komen vanmiddag met zijn nieuwe vriendin en die zou me dan afzetten bij de trouwerij. En Yus zal me dan weer komen ophalen na de voetbaltraining van zijn team. Maar Size belde zojuist af omdat hij met zijn broer in het ziekenhuis zat en pas vanavond langs komt. Dus ik moet even ander vervoer regelen J Ook ben ik benieuwd of Malick nog langs gaat komen vanmorgen nu het gisteren niet gelukt is. Nou we zijn enkele uren verder en mijn haren zijn inderdaad helemaal ingevlochten (niet zoals ik had gevraagd een klein stukje aan de voorkant en dan de achterkant gewoon los) Want zo zei Naba dat was vast geen gezicht. Persoonlijk vind ik dit geen gezicht, ik heb daar een veel te dikke kop voor als al mijn haar zo strak is ingevlochten. Maar iedereen hier is er helemaal weg van … sja smaken verschillen zullen we maar zeggen. Ach ik houd het wel een dagje vol. Zie me er alleen niet mee slapen, want ze heeft een knotje op mijn achterhoofd gevlochten. Samen met Anna heb ik ondertussen de vlechtjes van Anna uit haar kroeshaartjes gehaald. Ook dat duurt uren en nu moest Naba het haar van Anna dus nog gaan doen. Ik had Yus gebeld of hij me wilde helpen met dat bed repareren, want vannacht heeft mijn latten bodemweer piano gespeeld en lag ik weer in een flinke kuil bij het wakker worden. De latten blijken inderdaad gekrompen wel anderhalve centimeter en dus lastig om ze passend in de bodem te krijgen. Maar met een legio kleine spijkertjes waarmee we ze beiderzijds vast hebben gespijkerd blijven ze vanaf nu hopelijk op hun plaats. Aangezien ik nog geen vervoer had heeft Yus even overlegd met zijn trainersteam of hij als hoofdcoach er vanmiddag perse bij moest zijn. Nee als hij maar een opstelling maakte voor de wedstrijd van morgen dan konden ze hem vanmiddag wel missen. En dus brengt hij ons niet alleen naar de trouwerij, maar hij gaat ook gezellig mee. Nu mijn haren klaar waren kon ik weer even lopen en de benen strekken. Overigens giet het al de hele nacht en dag van de regen,  echt enorme buien die onafgebroken naar beneden komen, afgewisseld met gestaag vallende regen. Een rondje met plu op de compound leerde me dat ik de huisbaas moet gaan inschakelen. Naast de lekkende badkamerkraan, is er een fikse breuk in de betonnen plaat boven één van de septic putten in de tuin, en die brokkelt met deze buien steeds verder af,waardoor er een gevaarlijke situatie ontstaat als je erover heen loopt. Je moet er niet aan denken dat iemand erdoor zakt en ineens enkele meters lager in de put beland. Ook de vorige zomer aangebrachte verflaag (grijs) bladdert nu helemaal van het huis af en daaronder zit witte verf, dus dat is niet echt een geweldig gezicht en moet na het regenseizoen echt opnieuw geverfd worden. Ook het beton van de oprijlaan scheurt momenteel aan alle kanten en dat is ook aan hen om op te knappen. Dus de volgende verblijfsperiode kunnen ze aan de slag. Als het bed weer in elkaar zit en de haren van Anna zijn uitgepluisd ga ik douchen. Maar aangezien we ook geen stroom (en dus geen ventilatie) hebben heeft dat weinig zin. Door de warmte zweet je direct alweer. Maar goed je moet een keer douchen. Daarna schiet ik in mijn nieuwe te grote groene jurk en Naba bevestigd de groene sluier aan mijn knotje. Van Malick hebben we helemaal niets meer gehoord, dus die is niet langs geweest vanmorgen. Vervolgens wil Naba me graag opmaken…. Hmmm durf ik dat aan? Ik heb zelf geen make-up bij me, en iets opmaken is wel leuk. Dus ik zwicht en ze gaat aan de slag. Yus gaat even zijn opstelling wegbrengen naar de andere coaches en thuis omkleden voor de bruiloft. Als hij terug komt is Naba klaar en mag ik in de spiegel kijken. Ik schrik me echt wezenloos. Maar Binta, Naba en Yus en de kids vinden het prachtig. Ik zeg stiekem tegen Yus dat ik het niks vind ik lijk wel een heks… Hij zegt je bent nu in Gambia en dit is Gambiaanse make up wij vinden dat mooi, dus je loopt echt niet voor gek. Ik denk ja duh…. En schiet de slaapkamer in waar ik in ieder geval direct de zwaaar gesminckte wenkbrauwen wegpoets. Zodat scheelt al een stuk denk ik dan. Maar doordat we geen stroom hebben is het donker in de slaapkamer voor de spiegel. Als we weg willen gaan barst een enorme bui los ik app Janny dat we wachten tot na deze bui en dan aanrijden. Ruim een halfuur later dan gepland vertrekken we. In de auto is er daglicht en ik schrik me weer wezenloos als ik naar mijn spiegelbeeld krijg. Ik ben bruin gesminkct en alles is echt TE zwaar aangezet. Ik ga aan de slag met hygienische schoonmaakdoekjes om mijn gezicht te poetsen (bij gebrek aan iets anders). Tegen de tijd dat we bij Janny en Gerard aankomen is er al een hoop af, maar lijk ik nog steeds een heks. Janny poetst ook nog wat mee en sja dan moet t zo maar voor de rest van de dag besluiten we. We zijn bijna op locatie als we toch de weg kwijt raken. Dus bellen we na een aantal keren zoeken de bruid. Die het ook niet precies kan uitleggen. Iemand anders wil wel helpen, maar stuurt ons de verkeerde kant op. Daar vragen we de weg aan een plaatselijke jongens, ondanks de volle auto stapt er nog een in en brengt ons zonder problemen naar de locatie. Jawel dezelfde straat als waar we stonden toen we de bruid belden… We waren er toen dus al. We zien ook Wim en zijn vrouw aankomen, maar verder niets alleen de gebruikelijke kindertjes die ons staan aan te gapen. Geen van ons is hier al eens geweest dus we gapen elkaar allemaal een beetje aan. Dan gaat de poort open en worden we verwelkomt. Op de compound worden we geïnstalleerd onder een zelfgefabriceerde parasol die aan de druipende bananenbomen is bevestigd. Voor deze dikke dame wordt een speciale stevige stoel geregeld en daar zitten we dan onder een doek in de stromende regen. Er worden flesjes bier op tafel gezet en flessen water gebracht. Vervolgens komt er een schaal Benechin op tafel, die wel wat pittig is maar toch smaakt. Als we gegeten hebben, wordt de schaal weer weggehaald en kletsen we maar wat met elkaar. Iedereen is inmiddels in minder of meerdere mate nat geregend. Het is kil door de natte kleding en mistroostig door de regen. O jammer voor het pasgetrouwde stel. We zien de jongens van de compound worstelen met zeilen om nog meer droge plekken te maken. Die overigens ver uit elkaar liggen. Niemand van ons weet eigenlijk exact wat de bedoeling is. Dan komt het bruidspaar opdagen, de man was naar de moskee geweest. De bruid had zich door een andere man laten vertegenwoordigen. Maar nu zijn ze dus voor de Mosque getrouwd en mengen zich onder hun gasten. Er wordt wat gekletst en gedronken en er worden wat foto’s gemaakt. We begrijpen dat dit het wel zo’n beetje is. Het bruidspaar gaat weer weg en krijgt een toespraak met de geboden en verboden van de huwelijks staat volgens Islam begrippen door de vertegenwoordiger die in de moskee was. Als zij weer terug komen arriveren er steeds meer gasten. Maar door de beperkte ruimte is er te weinig plaats. Dus besluiten wij om maar weer te gaan. Zo kunnen anderen weer zitten. Na afscheid te hebben genomen met nog meer foto’s, wandelen we de tuin uit. Gerard de kids en ik als laatsten. Janny en Yus zijn al uit zicht. Al kletsend lopen we richting auto als ik ineens met mijn linkerbeen tot over mijn knie in het zand zak. Ik schrik me dood en kom ook best even raar terecht. Door de vele regen is de zandbodem blijkbaar zo gedraineerd geraakt dat er een soort van drijfzand effect ontstaan is.  Ik krijg gelijk een dejavu. In 1995 liep ik over een gletscher in Noorwegen en daar gebeurde exact hetzelfde alleen zat ik er toen tot aan mijn bekken in en was de sneeuw een stuk kouder. Met behulp van de hand van Gerard trek ik mijn been er weer uit. Het is geen drijfzand, want er staat een keurige voetafdruk met een gat eronder in het zand. Misschien zat er een mieren of termieten gang oid onder de grond ik weet het niet maar ik stond erin haha. Mijn been is enorm smerig maar verder valt de schade wel mee. Maar dit soort situaties worden dus mede door de regen veroorzaakt en zijn best wel gevaarlijk. Want ik had ook heel anders terecht kunnen komen en een been of zo kunnen breken. Maar nu wandelen we lachend naar de auto terug. Janny en Gerard besluiten het kleine stukje naar hun huis te lopen. Wij rijden naar de Alvihag waar we even snel boodschappen doen. Dan door naar huis waar er nog steeds geen stroom blijkt te zijn. Dus de natte kleren uit en in het donker douchen. Na het douchen kaarsen aangestoken want het wordt nu echt donker. Ik begin direct aan het ontvlechten van mijn haren. Na een uurtje alleen worstelen komt Naba me daarmee helpen. Ik wordt langzaam weer mezelf J Dan komt Size op bezoek met zijn 19 jarige aanstaande Shataan. (spreek uit als satan). In het pikkendonker dus we kunnen elkaar amper zien. Maar we hebben een poosje gezellig gepraat, dan vertrekken ze weer. Naba en Anna gaan naar bed. Philipp sliep al voor Size arriveerde. Ik ga nogmaals douchen en dan eens kijken of het bed nu steviger is voor mijn laatste nacht. Welterusten.

Een dagje met verrassingen........

Woensdag 29 Augustus. 

Na een nacht met heel veel oorpijn, ja wel weer oorontsteking aan de rechterkant. Heel veel regen en ruzie met een Hollandse lattenbodem die in dit klimaat niet helemaal functioneerd. (Het lijkt alsof de latten gekrompen zijn, waardoor ze er steeds uitwippen. Dus als ik me omdraai vliegen er soms twee uit. En dan als piano toetsen de rest ook. Waardoor je dus steeds half op de grond ligt grr ) Ben ik van pure ellende maar vroeg gaan douchen. Om vervolgens weer in slaap te vallen. Gewekt door de telefoon dat we even dringend naar Brikama moesten komen. Dus snel ontbeten Yus schoof halverwege ook nog even aan. Nog voor het ontbijt aan Malick geappt ( die zal langskomen) dat er iets tussen was gekomen, maar dat ik eind van de ochtend weer thuis zou zijn. En in de auto op weg. Halverwege de tweede straat zie ik Malick lopen. Nee die had zijn app niet gelezen. Maar stapte in en op Turntable weer uit om dan maar naar school te gaan. Malick en Yus hadden elkaar nog niet ontmoet. Was een snelle kennismaking dus. Vrij vlot reden we naar Brikama. Daar werd eerst even de issieu opgelost waarvoor we gebeld waren. Daarna het gebruikelijke zitten handjes schudden etc. Toen moest ik een jurk passen. Die had de moeder van Yus voor me laten maken. Die moest hier en daar nog worden aangepast. Dus weer terug naar de kleermaker en daar moesten wij op wachten. We kregen heerlijke groene sinaasappels geserveerd. Die eet je hier uit de (nogal taaie) velletjes. Ik heb met de kleine Yusupha zitten knippen. Ik heb bewondering voor zijn doorzettingsvermogen om dit ondanks zijn handicap toch te doen. Hij knipte kranten en bladeren van de bomen. Maimouna wilde mijn haar vlechten, maar ontdekte dat mijn hollandse haardos een stuk dikker en tijdrovender was dan ze dacht. Dus na vier vlechten maakte ze er een ander kapsel van. Daarna was de jurk klaar en moest worden gepast. Ondanks dat de cupnaden en figuurnaden vergeten waren vond ik de jurk wel ok zo. Dat fixen we later wel we hadden nog meer op het programma. Daarna het definitive afscheid nemen in Brikama. Ik kreeg nog een bij de jurk passende groene veil. Er worden nog wat fotos gemaakt. Weer terug naar huis. Daar waren Mary en Fatima de zussen van Naba op visite. Ze kwamen Aicha ophalen, die nog bij ons logeerde. Nabas haar doen en helpen met de was. Ik ben even gaan zwemmen en kreeg daarna zo n oorpijn dat ik mijn afspraak heb afgezegd en met pijnstilling ben gaan slapen. Naba kwam me om drie uur wekken voor de lunch, lekker benechin. Maar ik kon amper kauwen van de oorpijn. Pamodou en Babykah waren ook op visite en Yus schoof na voetbaltraining ook weer binnen. Vervolgens heeft Naba mijn haar geverfd ( uitgroei). Dat had ze nog nooit gedaan dus hopelijk gaat dat goed. De dames gingen weer weg naar Brufut . Pamodou en Yus deden samen wat boodschappen en wilden daarna ook blond in hun haar. Op eigen risico dan maar. Ik ging uitspoelen lijkt redelijk goed gelukt. Daarna aten we met zijn allen. Maar het eten gingen Pamodou en Babykah en Yus naar huis. Er kwam regen aan dus Naba en ik gingen de was binnen op. Na de afwas ben ik om half tien met pijnstilling in bed gedoken. Tot morgen.

Stroomuitval, overstroming, zwemmen en op visite

Zondag 26 augustus               Vannacht om een uur viel de stroom uit en ik werd er wakker van. Moest ook even naar het toilet. Maar het was koel in de kamer dus ik sliep zo weer verder. Om twee uur barste een enorme bui los. Regen onweer flinke bliksemschichten en windstoten. Nog steeds geen stroom, maar ik miste door de wind de fan niet eens. Om vijf uur spring de stroom weer aan en werd ik wakker van de kou. Het regende en onweerde nog steeds. De fan dus maar even wat lager gezet en weer in slaap gevallen. Toen werd ik om acht uur weer wakker van een watervalgeluid. Een blik op het zwembad en ik realiseerde me dat het overliep. Natuurlijk door het extra water van de urenlange regen. Snel iets aangeschoten en de kraan dicht gedraaid. Maar door de fikse wind bleek er ook regen in de woonkamer terecht gekomen te zijn bij een van de drie ramen. Dus daarna de vloer droog gedweild. Het was heerlijk opgefrist en koel buiten. Ik ben daarna een blog gaan tikken. En heb de foto’s naar de laptop geupload. Om negen uur kwamen de kids eruit en die gingen zich ook gelijk zelf wassen. Inmiddels is het tegen tien uur en zijn we allemaal wakker, dus ik ga maar eens iets van een ontbijt voor ons regelen denk ik. We hebben lekker en op t gemakje ontbeter zaten wel een uur aan tafel echt op zijn zondags haha. Daarna de afwas en ik ben me gaan omkleden. Eerst alle vliegen en stormbladeren eruit gevist en toen heerlijk gaan zwemmen. Al snel kwamen ook de kids erbij en we hadden dikke pret. We zijn echt geruime tijd in het water geweest en mijn lijf voelt nu weer een beetje als van mezelf. Naba rommelde wat in de tuin en Aischa vond het zwembad erg leuk maar wel erg koud ook en lag liever op een zonnebed te slapen. Ik heb vast groentes voorgesneden voor het avondeten dan is dat maar alvast gedaan. Vervolgens heb ik samen met Anna wentelteefjes gemaakt van de oude senfur. Ik heb ze gemaakt en Anna heeft ze daarna gebakken. Nu is het twee uur en ik verveel me eigenlijk. Misschien moet ik mezelf een schop onder de kont geven en wat gaan doen. Op visite bij Nico of George bijvoorbeeld. Eens even met Yus in overleg of hij zin heeft om me te rijden. Yus wilde wel en dus togen we op naar Nico. Dat was al zo vaak beloofd en het kwam er maar  niet van. Maar nu dus eindelijk gezellig een bezoekje gebracht en even bijgekletst. Altijd fijn om weer even Nederlands te mogen en kunnen praten. Toen we weer thuis kwamen, keek Yus met de kids een filmpje, we deden nog wat boodschapjes en daarna ging ik pasta koken. Met zijn allen gegeten en de afwas is inmiddels ook al gedaan. Straks nog even het zwembad in om een beetje af te koelen en dan lekker met een boek in bed. Hopelijk een beetje bijtijds slapen en vannacht een nacht zonder overstromingen en stroomuitval. Tot morgen allemaal.

Zonnesteek opgelopen, vis kopen, op visite in Brufut en een loge

25 augustus             Vannacht werd ik wakker om tien voor een. Rennen naar de WC, diarree en overgeven zijn echt geen goede combinatie. Daarna beetje afgespoeld met koud water om af te koelen. Ik kan niemand een zonnesteek aanraden ppfftt. Nauwelijks iets afgekoeld kroop ik weer onder de ventilator en genoot van de koele lucht die deze verspreidde. Tien minuten later viel de stroom uit zucht. Gelukkig sprong hij na een kwartier weer aan. Ik ben weer in slaap gevallen. Om kwart voor drie opnieuw stroomuitval en ja daar wordt je wakker van , omdat het dan ineens erg benauwd wordt. Dit keer ruim een uur. Daarna weer verder geslapen en toen begon na een kwartier, mijn gsm te piepen, maar ik was te moe om te antwoorden. Henny ging werken maar het is hier natuurlijk twee uur vroeger. Weer in slaap gevallen tot acht uur. Toen rommelde mijn maag weer zo dat ik wel moest opstaan. Even naar Het toilet en daarna rustig opgestart. Niet gedoucht maar even armen hals en gezicht gewassen. Dat ***** zwembad moet immers nog verder leeg en schoongemaakt worden. En dan weer vullen dan kunnen we hopelijk eind van de middag weer zwemmen in schoon en helder water. Want juist nu mijn lichaam alle warmte zo vasthoud zal dat zwembad zo fijn zijn om te koelen iedere keer. Maar ik voel me nog te wiebelig om ermee te beginnen. Dus eerst maar ff iets drinken en blog tikken. De stroom viel weer uit en startte na een half uur weer op. In mijn beurs bleek ik nog slechts 180 gmd te hebben. Hmm dus moet ik overboeken vandaag anders kom ik vast te zitten. Alle was die we gisteravond binnen hadden opgehangen kon weer naar buiten verhuizen. Er is geen druppel regen gevallen vannacht ondanks het weerlichten en de superdonkere lucht van gisteravond. En dan gaan we gaan eerst maar eens een ontbijtje maken. Als Anna een plaat eieren wilt kopen zegt de shopkeeper. “Neem er maar een paar. Vanmiddag krijg ik verse eieren, deze zijn nog van Tobaski.” Dat is een mooi gebaar van hem. Ja hij weet wel dat wij goede klantjes voor hem zijn haha. Om tien uur zitten we dan eindelijk aan het ontbijt. Heel erg op ons gemakje tot elf uur. Dan laat ik een filmpje zien van babyzwemmen en ze vragen of Esme kan zwemmen. Ik zeg ja dat kan ze heel snel weer leren omdat ze nog zo jong is. Ineens is men heel enthousiast om het zwembad schoon te gaan maken haha. Wat een fimpje al niet kan doen. Ik krijg bericht dat we aanstaande donderdag een trouwerij van een Nederlandse vriendin hebben die met een Gambiaan gaat trouwen voor de mosque. Leuk dat ik dat nog even mooi kan meepakken voor ik naar huis vlieg. Ook wil ik vandaag naar Tanji om vis te gaan kopen. Dus alweer plannen genoeg we gaan maar eens aan de slag. Hopelijk slaat de medicatie die ik voor mijn maag en darmen heb genomen snel aan haha. Eerst gaan we Esme badderen in de wastobbe en ze vind het geweldig. Dat overtuigt iedereen ervan dat ze zwemmen ook wel leuk zal vinden. We gaan aan de slag met het zwembad en doen de was. Na ruim twee uur wordt ik weer heel raar en ga naar bed. Ik val als een blok in slaap en slaap uren, Duidelijk nog niet oke dus. In de tijd dat ik slaap komt Fabakary onze hond Cody ophalen. Hij neemt haar dan mee naar het strand. Daar kan ze lekker wassen in de zee (Cody haat de zee en haat water uberhaupt) en gaan alle vervelende beestjes weer weg uit haar vacht door het zoute water. En ze kann daar heerlijk rennen en door het zand rollen en dergelijke. Fabakary is altijd degene die dat doet, Naba heeft er geen sjoege aan. Hij loopt dan helemaal met de hond naar Brufut en gaat daar naar het strand (ik denk dan kan ook dichterbij, strand genoeg, maar hij wilt perse daar) Gaat dan met haar aan de slag wassen en spelen en rennen, en wandelt dan weer terug van Brufut naar hier. Zowel Cody als Fabakary zijn dan op als ze weer thuiskomen. Ik werd tegen half drie wakker en ben naar buiten gegaan. Naba was nog in het zwembad aan het zand weghalen (helaas vergat ze de plooi waar de trap instond kwamen we veel later tot de ontdekking). Toen ze klaar was konden we gaan vullen, dat was pas om drie uur s’ middags. En met de oppervlakte die we hebben duurt dat echt urenlang. Dus de hele nacht door en dan zal hij morgenochtend wel klaar zijn.  Even later kwamen ook Fabakary en Cody thuis. Ik zag dat ze een etterende wond op haar rug had en heb getracht die schoon te maken. Naar daar was ze niet echt heel blij mee. Dus moest halverwege stoppen. Morgen een nieuwe poging wagen denk ik dan maar. Iedereen even opfrissen en omkleden en daatna kwam Yus, hij bracht ons naar Tanji waar we vis wilden gaan kopen. We hebben Fabakary eerst afgezet bij Brufut en reden dan door naar Tanji. De Sengalezen die daar meestal zitten waren er nu niet aldus Naba en Fabakary, dus de vis zal een stuk goedkoper zijn dan normaal. Maar als ik zelf als blanke mee ga is die prijs direct weer een stuk hoger. Dus werd ik met Esme geparkeerd in de schaduw en gingen Naba en Yus met de kids op via en groentejacht. Tanji blijft een beleving. De drukte, de vliegen, de geur, de smerigheid en tegelijk de bonte verzaneling van kleuren en mensen. Voor toeristen is de combinatie geur, rommel en warmte vaak enorm ingrijpend bij een eerste bezoek. Maar ik blijf de geur ook behoorlijk penetrant vinden, al zie ik de rommel en dergelijke amper nog. Een toubab met een donker babietje blijft een apart gezicht en ik ben dan ook heel wat keren aangesproken. “ Is het jouw baby, heb je een Gambiaanse echtgenoot, ow wat lief”  , maar ook “wat moet je met dat kind, jullie denken maar dat je alles mag, geef het terug aan de moeder”. Esme sliep overal lekker doorheen zelfs toen een paar Nederlandse dames graag met haar op de foto wilden. Anna en Philip kwamen tasjes droppen met komkommer, tomaten, paprika, appels etc etc . Ik dacht ow jee Naba laat je nog wat geld over in mijn portemonnee J Uiteindelijk waren ze uitgeshopt en kwamen naar me toe. We wandelden naar de auto en legde de spullen achterin. Mijn portemonne was inderdaad wel wat lichter maar niet superveel. Nu reden we naar Brufut naar de compound van Yankee en Jamboo om Naba af te zetten. Toen we aankwamen zaten ze te verkopen. Yankee maakt Ebbeh, dat is een soort pittige pasta van cassave palmolie peper paprika etc etc. Het wordt gevijzeld en gekookt en vanuit een grote pan warm verkocht in plastic zakjes. Voor 5 dalasis of 10 dalasis. Het is lekker pittig en de verkoop gaat dan ook goed. Dat verkopen ze ’s avonds. En in de avonduren maakt Jamboo dan weer de nodige voorbereidingen voor porridge. In de ochtend verkopen ze dan warme pap (porridge dus) op dezelfde manier. En zo voorzien zij in hun dagelijks onderhoud. Naba zal nagels zetten bij haar zusje Fatima, die ook een nieuwe jurk had laten maken. Dus die werd geshowt en we zaten een poosje te kletsen Yus en en de kids aten Ebbeh (op mijn kosten) en het was eigenlijk best gezellig. ER kwam een fikse menigte koeien voorbij die Yus op de foto zette. Hij kreeg het aan de stok met de hopeder die dat niet wilde. Een hele discussie ontstond waarin iedereen zich mengde lol. Ik hoorde engelse kreten als democratisch land , en t zijn maar koeien, wet op de privacy, tussen het gekakel in mandinka door. Ik moest stiekem wel lachen, wat een heisa om niks. Maar we hadden wel de foto’s want uiteindelijk droop de hoeder af. Toen kwam Anna met een schaal rijst aan en hebben we allemaal even wat gegeten. Nou dat smaakte best we hadden immers niet geluncht. We probeerden nog even te facetimen met Henny maar dat lukte niet echt. Door de slechte verbinding kon hij ons alleen zien, maar niet horen. Na een poosje namen we afscheid en toen wilde Baby Aicha mee. Baby Aicha (als je die naam hier eenmaal hebt baby raak je die nooit meer kwijt) is de jongste van Nabas oudste zus Mary. Ze is tijdens de Ramadan in mei getrouwd als tweede vrouw van haar echtgenoot. Zoals wel vaker hier, accepteerde de nieuwe echtgenoot haar kinderen niet. Dus Mary vertrok naar haar echtgenoot en haar zoontje Ibrima van 7 en haar dochter Aicha van bijna 3 bleven bij hun oma Jankee wonen. Aicha dweept met Yus, ze vertelde van de week al dat ze stiekem verliefd is op hem en ze geeft hem ook steeds kusjes. En hij noemde haar “zijn vrouw” . Nu eiste mevrouw dat ze met hem mee mocht in de auto en krijste alles bij elkaar als dat niet mocht. Dus ik besloot haar mee te nemen naar Brusubi. Ze plofte in de auto zonder schoenen of extra kleding haha. Maar dat brengt Naba dan vanavond wel weer mee. Thuis aangekomen zagen we dat er dus in de plooi van de trap nog allemaal zand zat.... Nou ja dat is dan niet anders verder is het zwembadwater heel mooi helder en het bad was een derde gevuld nu. We ruimden de boodschappen op en maakten de vis even schoon onder de kraan. De hele keuken zat vol dikke vliegen brrrr. Dus besloten Yus en ik die eerst maar weer even schoon te maken. Naba moet echt afleren om eten in pannen te laten staan. Ze dekt dat wel af, maar de vliegen komen toch op de geur af en ik vind dat zo smerig. Dus flink aan de poets keuken en koelkast schoongemaakt (een lekkend pak melk) en de afwas gedaan en de vloer. Dan ben je een half uur verder en blinkt alles weer. Waarom kan Naba dat nu niet zo bijhouden? Ik vulde de groentenlade weer en maakte ondertussen rijst en domoda warm. Ondertussen had ik de drie kids al onder de douche gestuurd om zichzelf te wassen en toen ze weer fris en fruitig opdoken konden we eten. Lekker simpel gewoon vanuit de bowl, niet allemaal extra borden om weer af te wassen. Toen iedereen genoeg gegeten had wasten Anna en Philipp af, en ik haalde de was af. Deze vouwde ik gelijk even weg. We waren helemaal vergeten dat Naba ook nog thuis kwam en moest eten. En hadden het overgebleven eten aan Cody gegeven. De kids keken een filmpje op de laptop en daarna was het bedtijd had ik gezegd. Op dat moment kwam Naba ook thuis. Sja die moest dus voor een keertje brood eten, mijn fout ik had daar niet aan gedacht. Ze vond het gelukkig niet erg. Toen de kids op bed lagen, zijn Yus en ik nog even het zwembad ingedoken heerlijk. Eindelijk kon in het koele schone water, mijn lichaam een beetje de warmte kwijt die het al twee dagen vasthield. Ik voelde me gewoon opknappen daar in dat water. Ik denk dat ik er wel anderhalf uur in het gelegen. Yus klom eruit en ging zich aankleden en naar huis. Ik sloot de poort en heb lekker mijn zwemkleding aan de lijn gehangen en ben nog even terug gegaan in mijn blootje. Na een poosje kwam er meer wind en werd het fris boven het water. Toen ben ik er ook maar uit gegaan. Het bleek toen al na elf uur te zijn. Ik heb nog even wat gedronken en ben daarna lekker onder de fan in bed gedoken. Eindelijk viel ik weer een keertje opgefrist in slaap.\


Dringende Oproep voor Hulp

IMPORTANT PLEASE THIS MESSAGE MAY BE SHARED.......

One month ago I posted this text on my facebook. A lot of people were responding and willing to help. But till now I did not yet recieve 1 euro for this family. Their time is running out. If we dont get the amount of 390 euro together before end of next month they will have to leave their house... So another time, come on people lets join hands and help them please......Anybody whom wish to contribute for this family can transfer their gift to : AME vd Ven -Amhen for Gambia Foundation Iban NL91 INGB 0792 5491 04 (
The BIC code from ING is INGBNL2A) Please add: Huurbijdrage familie Drammeh.. Thank you all very very much for your contribution......

English translation under the Dutch text

Wederom hebben wij een vrij dringende oproep. Tamelijk urgent gezien het korte tijdsbestek. Door het wegvallen van enkele sponsoren dreigt een jong gezin met twee meisjes van 3 en 1 per november aanstaande wederom op straat te komen staan. mochten zij niet kunnen blijven moeten ze terug naar de binnenlanden naar hun round hut en kunnen hun kindjes niet meer naar school, omdat in dat geval ook hun schoolsponsor zich terug gaat trekken. Voor dit gezin dus vergaande gevolgen. We zijn samen met dit gezin dus dringend op zoek naar enkele sponsoren die hun hierbij willen gaan helpen. In totaal is er een bedrag van € 390,- euro per half jaar (vooruit te betalen in november en mei) nodig om hun in het huis te laten blijven. Voor Gambiaanse begrippen geen goedkope woning, maar we zoeken al twee jaar tevergeefs naar een goedkoper alternatief. . Het sponsorbedrag kan evt door meerdere mensen gezamenlijk worden ingebracht gezien de grootte van het bedrag. Mocht u iemand of enkele mensen weten die hieraan willen werken , of mocht u een ander huisje in de omgeving Brusubi Bijilo Sukuta Brufut weten dat beschikbaar is, dan horen we dat graag zo snel mogelijk. U kunt mij bereiken via pb en ik reageer zo snel mogelijk.

Once again we have a rather urgent call. Fairly urgent because the tide time frame. The disappearance of some sponsors, threatens a young family with two girls from 3 and 1 too loose their house by November. If they cannot stay they should go back to the village to a round hut and their children can no longer go to school anymore, because in that case also their school sponsors will step back. Far reaching consequences for this young family. Together with this family we are now urgently looking for some new sponsors that want to help. In total an amount of €390,-euro per half a year is needed (to pay in advance in November and May) to keep their house. For Gambian concepts its no cheap home, but we are already looking for a cheaper alternative for two years now, without succes so far. The amount of sponsoring can be introduced jointly by several people because of the size of the amount. If you know someone or some people who like to help, or should you know another available and more cheap cottage near Brusubi Bijilo Sukuta Brufut , then we'd like to hear as soon as possible. You can reach me via pm and I reply as soon as possible.

Zwembad schoonmaken en zonnesteek

24 augustus             Vannacht werd ik wakker het was tien voor een. Snel naar de badkamer , pas toen ik terug kwam realiseerde ik me dat de stroom was uitgevallen. Althans dat dacht ik. Na een kwartiertje zweten op bed bedacht ik me ineens dat onze cashpower wel eens op kon zijn. Dus mezelf eruit gesleept en naar de meter en jawel 0,00. Oef en het was echt stik benauwd. Ik weet dat ik kan opwaarderen via de GSM maar hoe dat precies werkt geen idee. Dus eerst het meter nummer maar eens opgezocht. Daarna gekeken wie er nog wakker was. David was nog aan het werk en dus online. Hij wist me te vertellen dat het alleen kon via Qcell. Sja Henny heeft Qcell maar die ligt in Holland. Ik Yus geappt, ja die had qcell, maar geen credit. Dus eerst credit overgeschreven (makkelijk dat dat allemaal via de gsm kan hier). Daarna tenaamstelling en meternummer doorgegeven. Hij ging het proberen. Maar kreeg het niet voor elkaar. Wat bleek de gsm moest met meternummer geregistreerd staan, sja dat had hij natuurlijk niet. Hij woont elders. David was nog steeds online en dacht mee. Hij appte me dat Naba ook een Qcell nummer had. Ja maar die sliep. Dus ik nog eens aankloppen op de slaapkamer, ja ze was wakker ook van de warmte zei ze later. Ja zij had qcell en was geregistreerd, maar had geen credit lol. Dus weer credit overgezet naar haar gsm. Naba vervolgens naar Qcell gebeld en jawel na een uurtje hadden we weer stroom. Wat een verademing. We lagen net allebei weer in bed toen er een enorme bui losbarstte. Ook die bracht de nodige verkoeling mee en onder het regelmatige getik van de regen op de golfplaten vier ik snel weer in slaap. Mijn maag bleef rommelen, nu mijn oren wat beter worden zit dat me enorm dwars. Maar ach het zijn de kleine (on)genoegens des levens zullen we dan maar denken. Vanmorgen om negen uur opgestaan. Na een ontbijtje en was wasjes wegwerken, heb ik nog wat foto’s nagekeken. Ook was ik ff online op facebook. En betaalde wat rekeningen in Holland. Daarna het zwembad in dat we moesten leeghozen. Het grasgroene water moest er echt uit en het bad schoonmaken en dan weer vullen. Dus leeghozen maar met emmertjes in de volle zon. Ik kan je zeggen dat kost zweet heel veel zweet. Toen we het half leeg hadden ben ik met een sponsje met chloor de zijwanden gaan schoonmaken. Ook al zo’n fijn klusje terwijl Philipp en Anna bleven doorhozen. Althans met het tempo van een emmer per tiern minuten of zo haha. Yus kwam en probeerde met een slang water eruit te hevelen, maar dat lukte niet. Ik zat op een krukje in het zwembad te poetsen. Hij keek een poosje naar me en zei:” Kom eruit het gaat niet goed met je” . Ik voelde me ook niet echt lekker moet ik zeggen. Mijn rug en armen deden pijn van het hozen en voorovergebogen boenen. Ik was misselijk en duizelig en bij nader inzien bleek ik ook helemaal te trillen. Dat was mij nog niet eens opgevallen. Toen ik opstond zakte ik bijna door mijn benen heen. Dus eruit geklommen en uit de zon gaan zitten. Daar heb ik eerst heel rustig twee bekers koude melk gedronken. Daarna met de slang met schoon fris water mezelf inclusief mijn kleding drijfnat afgespoeld. Dat voelde wel even fijn. Maar zodra de verkoeling weg was kwam dat oververhitte gevoel weer terug. Ook werd ik steeds duizeliger en misselijker. Ze hebben me dus in bed gestopt. Ik weet daarna alleen nog dat ik veel geslapen heb en om de haverklap naar de wc moest rennen om over te geven of ivm de diaree. Iedere keer na wc bezoek mezelf koud afgespoeld en weer onder de ventilator verder geslapen. Ik was echt hondsberoerd. Ik was gewoon oververhit en kon mijn warmte niet kwijt. Ow wat verlangde ik naar een fris koud zwembad om in af te koelen. Maar zodra ik was gestopt is iedereen gestopt met het zwembad verhaal. Zo jammer want het is zo goed als leeg, moet alleen nog een klein stukje zijwand schoonmaken. Het laatste water eruit scheppen en de bodem schoonmaken. Maar niemand nam het initiatief en ik was te druk met mezelf op de rit houden. Ik kon wel blijven drinken, maar ook dat hielp niet en ik zweette me een ongeluk, maar bleef warm. Aan het eind van de middag voelde ik me wat minder misselijk en moe. Ik nam (de zoveelste koude douche van vandaag). En kleedde me supersloom aan. Heb echt t tempo van een 80 jarige geloof ik. Buiten uit de zon schilde ik aardappelen en maakte groentes schoon. Naba ging domoda maken. Ik ruimde de veranda op en veegde deze. Wilde ook dweilen, maar de lucht werd zo donker, dat we regen verwachten. Dus dan heeft dweilen weinig zin. Philipp ruimde de losse vuil op en gooide het in de trash. Die we daarna aanstaken om te verbranden. Anna was nog aan de laatste was. Ik haalde de was van de buitenlijn en verhuisde die naar de binnenlijn omdat we regen verwachten. Langzaam verhuisden we naar binnen het werd donker en de muskieten werden weer wakker. Toen viel de stroom uit en was het donker en bloedheet. Ik ben mijn slaapkamer gaan sprayen met muskietenspray want vannacht ben ik flink gestoken. Dus nu ff afrekenen met die kleine vriendjes. Naba zette net het eten op tafel toen de stroom weer aansprong. Om vervolgens nog een keer of drie uit te vallen. Hmmzzz dat beloofd wat voor vannacht als dat zo blijft. Na het eten ben ik nogmaals gaan douchen, ik had echt afkoeling nodig. Daarna de droge was weggevouwen en opgeruimd. Ik had geen puf voor de afwas en de rest blijkbaar ook niet. Want toen ik een blik in de keuken wierp ..... Maar morgen weer een dag zullen we maar zeggen. Ik kan me niet meer voorstellen dat ik een week geleden diezelfde keuken een grote beurt heb gegeven. Als ik straks echt hier woon, moeten er dingen veranderen. Het was inmiddels iets na negenen en ik nam nog een douche en ben toen onder de ventilator in slaap gevallen. Hopelijk laat Nawec ons vannacht niet steeds in de steek.